07
Νοέ.
11

Τέλος εποχής και αρχή μιας νέας

Πολλές φορές φαντάστηκα τον εαυτό μου να γράφει αυτό το post. Και αυτό γιατί πολλές φορές τα τελευταία 5μησι χρόνια ετοιμάστηκα ψυχολογικά να κάνω το μεγάλο βήμα, αυτό που αποφάσισα επιτέλους οριστικά να κάνω τώρα. Είναι αλήθεια ότι το άργησα (και το βήμα και το post) πολύ, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ.

Δυστυχώς οι εικόνες και οι εμπειρίες μου από την Ελλάδα τα τελευταία 5μησι χρόνια δεν μπορώ να πω ότι ήταν οι καλύτερες. Μη θέλοντας να συμβιβαστώ και να μιζεριάσω σε μια θέση στο Δημόσιο δοκίμασα το δρόμο του ελεύθερου επαγγελματία αρχικά φτιάχνοντας ιστοσελίδες. Γρήγορα κατάλαβα ότι ο Έλληνας δεν μπορεί να εκτιμήσει την ποιότητα εύκολα και ότι άδικα έχανα το χρόνο μου προσπαθώντας να τον πείσω για την χρησιμότητα της τάδε λειτουργίας και γιατί θα έπρεπε να υπάρχει (και να ανεβάσει τη τιμή). Μέσω συνεργασιών με επιχειρήσεις που αναπτύσσουν έργα από το 3ο ΚΠΣ έμαθα την έννοια της υπερτιμολόγησης για μηδενικό κόστος ανάπτυξης του έργου και το πώς σκορπιούνται άδικα τα λεφτά με έργα που ποτέ δεν γνώρισαν εφαρμογή (παρά μόνο στα χαρτιά).

Μέσω μιας θέσης τεχνικής υποστήριξης ενός Πληροφοριακού Συστήματος για τις Περιφέρειες που ανέπτυξε η ALTEC (άλλο τρανό παράδειγμα πεταμένων χρημάτων από Ευρωπαϊκά Κονδύλια καθώς δεν αξιοποιήθηκε ποτέ κανονικά), γνώρισα το μεγαλείο του Δημοσίου και τις απίστευτες ώρες κουτσομπολιού και τσιγάρου που δαπανώνται καθημερινά. Εκεί άκουσα μνημειώδεις φράσεις όπως «για καφέ μας πληρώνουν, καφέ θα πίνουμε» ως απόκριση στην παρατήρηση μιας Προϊσταμένης στις υπαλλήλους της ότι χασομερούν πολύ.

Μέσω της θέσης Διδάσκοντα για το μάθημα Γραφικά με Υπολογιστές που προκηρύχτηκε στο Ιόνιο γνώρισα το πόσο λίγο εκτιμώνται οι γνώσεις και οι εμπειρίες κάποιου στην Ελλάδα, όταν έμαθα ότι το μάθημα θα γίνει συνδιδασκαλία με κάποιο νεοεκλεγμένο Επίκουρο (με εντελώς διαφορετικό αντικείμενο) για να μπορέσει να συμπληρώσει τις ώρες του. Όταν αντέτεινα ότι το άτομο αυτό δεν έχει τις γνώσεις και ότι θα επιθυμούσα να έχω εγώ τον έλεγχο του μαθήματος (καθώς έχω και ακαδημαϊκή και εργασιακή εμπειρία στο αντικείμενο), πήρα την απάντηση ότι «αυτός είναι Επίκουρος και εσύ απλό ΠΔ (συμβασιούχος)» (Μετά την απόκριση αυτή πήγα σε μια συνάντηση με το Πρόεδρο με σκοπό να του πω χάρισμα του η θέση και ότι αποσύρω την αίτηση μου. Ευτυχώς -ή δυστυχώς όπως αποδείχθηκε τελικά- ο Επίκουρος ήταν συμφοιτητής μου στην Πάτρα και καλό παιδί και έκανε πίσω όσον αφορά το μάθημα).

Μέσω του Πανεπιστημίου γνώρισα την τρομερή εσωστρέφεια που υπάρχει στην Ελλάδα. Όσες φορές δοκίμασα να κάνω συνεργασίες με άλλα πανεπιστήμια η απόκριση που λάμβανα ήταν «φυσικά και να το κάνουμε, αλλά ας υπάρχει και ένα πρόγραμμα χρηματοδότησης». Και ποτέ δεν γινόταν τίποτα, κανείς δεν δούλευε αν δεν υπήρχε χρηματοδότηση από πίσω. Όταν επρόκειτο όμως να κάνουμε πρόταση χρηματοδότησης με έπαιρναν τηλέφωνο οι ίδιοι (αν δεν μπορούσαν φυσικά να βρουν ανάλογο αντικείμενο σε μεγάλο πανεπιστήμιο-βιομηχανία προτάσεων όπως το Μετσόβιο).

Από τους φοιτητές είδα ένα κλίμα γενικής αδιαφορίας, ούτε ένα μάθημα όπως η ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών δεν φάνηκε να τους συγκινεί ιδιαίτερα. Ελάχιστοι ενδιαφέρθηκαν να κάνουν κάτι παραπάνω από το ελάχιστο που απαιτείται για να περάσουν το μάθημα. Και σχεδόν κανένας δεν έβλεπε πέρα από τα 4-5 χρόνια των σπουδών. Φυσικά εξίσου με τους φοιτητές ευθύνη αποδίδω και στο πανεπιστήμιο (γενικά) που αποτυγχάνει να τους εμπνεύσει.

Μέσω του μεταπτυχιακού του τμήματος είδα την άσχημη νοοτροπία και την αγωνία των Ελλήνων για την απόκτηση χαρτιών (για να ανέβουν μισθολογικά ή για να έχουν να κάνουν κάτι όντας άνεργοι). Τόσο που κινούσαν Γή και ουρανό προκειμένου να εξασφαλίσουν μια θέση στο πρόγραμμα.

Το πανεπιστήμιο όπως φάνηκε μετά από λίγα χρόνια δεν είχε και πολύ μέλλον για μένα και μόλις έσκασε η κρίση στράφηκα ακόμα περισσότερο στον ιδιωτικό τομέα για συνεργασίες στην ανάπτυξη games και εικονικών κόσμων. Δυστυχώς και εκεί η κατάσταση δεν ήταν πολύ καλύτερη και οι επιλογές στις επιχειρήσεις συνήθως ήταν 2, είτε να βάλεις ο ίδιος από την τσέπη σου τα λεφτά για να αναπτύξεις το παιχνίδι με την ελπίδα ότι θα πουλήσει είτε να περιμένει η επιχείρηση για χρηματοδότηση. Σχεδόν καμία επιχείρηση δεν σε πλήρωνε για να της φτιάξεις κάτι (το φαινόμενο αυτό έγινε ακόμα πιο έντονο πρόσφατα – κανείς δεν βάζει το χέρι στην τσέπη). Πολύ λίγα από τα project με τα οποία ασχολήθηκα μου απέδωσαν κάποιο κέρδος δυστυχώς, σίγουρα όχι αρκετά για να περάσει κανείς καθόλη την διάρκεια του έτους.

Τον τελευταίο χρόνο έγινε πλέον ξεκάθαρο ότι το πανεπιστήμιο δεν ήταν βιώσιμη λύση για μένα καθώς κανένας δεν μπορούσε να εγγυηθεί πότε, πόσα ή αν θα πληρωθείς. Βέβαια αυτό δεν το εμπόδιζε από το να σου δίνει 6 μαθήματα το ακαδημαϊκό έτος (3 στο μεταπτυχιακό!) να διδάσκεις δωρεάν. Το οικονομικό κλίμα ήταν (και είναι) άθλιο, αλλά επειδή δεν είμαι άτομο που αρέσκεται στο να κάθεται και να ελπίζει για κάτι καλύτερο αποφάσισα να αφήσω κατά μέρος το Πανεπιστήμιο και να φτιάξω μια επιχείρηση (ΟΕ κιόλας!) που να έχει ως αντικείμενο την ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών. Είχαμε βρει και όνομα, κλείσαμε και το domain name, κάναμε μεγάλα σχέδια – έως ότου μια ωραία πρωία βγήκε ο Βενιζέλος και ανακοίνωσε από το πουθενά τον αυθαίρετο και άδικο νόμο για την έκτακτη εισφορά ακινήτων μέσω της ΔΕΗ. Τότε κάτι έσπασε μέσα μου και έχασα κάθε όρεξη να κάνω κάτι στην Ελλάδα. Με τέτοια αστάθεια και αβεβαιότητα μου ήταν αδύνατο να αφοσιωθώ και να κάνω κάτι εδώ, όταν δεν ξέρεις τι μπορεί να σου ξημερώσει αύριο. Η ιδέα της εταιρίας πέθανε συνοπτικά πριν καν γεννηθεί.

Επειδή είχα πλέον κουραστεί να το παλεύω στην Ελλάδα, μόνη επιλογή για μένα ήταν η επιστροφή στην Αγγλία. Έστειλα τις αιτήσεις σε μερικές εταιρίες game development και σε ενάμιση μήνα μέσα είχα δουλειά ως graphics programmer στην ομάδα Research and Development της Blitz στην οποία αρχίζω πολύ σύντομα.

Η αλήθεια είναι ποτέ δεν εγκλιματίστηκα στην Ελλάδα, ποτέ δεν αισθάνθηκα οικείο το περιβάλλον. Πολλά πράγματα με ενοχλούσαν, από την κουλτούρα των περισσότερων Ελλήνων μέχρι την αναξιοκρατία που κυριαρχεί. Ίσως η Ελλάδα αλλάξει κάποτε (τώρα που υπάρχει ο ζυγός των ευρωπαίων), αλλά δεν ελπίζω ότι θα γίνει σύντομα αυτό. Ίσως οι επόμενες γενιές να βρουν μια Ελλάδα πιο φιλόξενη και αξιοκρατική από εμένα, με καλύτερη νοοτροπία και κουλτούρα και περισσότερες ευκαιρίες. Όμως εμένα προσωπικά δεν με παίρνει χρονικά να περιμένω να γίνει αυτό. Όσο είμαι ακόμα παραγωγικός θα το πολεμήσω όσο μπορώ, όπου μπορώ.

Έτσι κλείνει για μένα (και την οικογένεια μου) το κεφάλαιο Ελλάδα και ξανανοίγει το κεφάλαιο Αγγλία. Ξέρω ότι θα είναι δύσκολη η αλλαγή, καθώς όσο μεγαλώνει κανεις και αυξάνουν οι υποχρεώσεις του τόσο «βαραίνει», αλλά θα την κάνουμε. Η προοπτική και μόνο ενός περιβάλλοντος με περισσότερες ευκαιρίες και αξιοκρατία το αξίζει. Μετά από εκεί ποιος ξέρει, ο κόσμος είναι μεγάλος!


35 Responses to “Τέλος εποχής και αρχή μιας νέας”


  1. Νοεμβρίου 7, 2011 στο 10:04 πμ

    Τώρα να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα της Ελλάδας δεν μπορώ να το κάνω όσο και να ήθελα. Αλλά θα ήθελα αν μπορείς να περιγράψεις την διαδικασία μετανάστευσης. Είναι σαν να πηγαίνεις εκδρομή επ’αόριστον ή θέλεις ιδιαίτερα χαρτιά;

  2. Νοεμβρίου 7, 2011 στο 10:09 πμ

    Εχω σκοπό να γράψω ένα post επί του θέματος μέχρι το τέλος της εβδομαδας.

  3. 4 theThirdEye
    Νοεμβρίου 7, 2011 στο 10:30 πμ

    Λυπαμαι πραγματικα, πρωτον γιατι ησασταν απο τους λιγους στο Πανεπιστημιο που αξιζαν να ειναι καθηγητες (μην μου πειτε οτι και οι υπολοιποι αξιζουν, αφηστε το για καποια αλλη φορα αυτο το θεμα…) και δευτερον τετοια ατομα με τετοια εμπειρια αντι να τα εκμεταλλευομαστε, τα διωχνουμε! Καλα να παθουμε…
    Καλη συνεχεια!

  4. Νοεμβρίου 7, 2011 στο 12:55 μμ

    Θυμάμαι σε είχα ρωτήσει, Κώστα, πριν από καμιά τριετία, γιατί είχες γυρίσει πίσω στην Ελλάδα. Μου είχες απαντήσει αλλά και πάλι, δεν μπορούσα να το καταλάβω. Κάνεις τη σωστή επιλογή και λυπάμαι που στο λέω αυτό την ώρα που έχεις αποφασίσει να φύγεις. Λυπάμαι δε, ακόμα περισσότερο που στο λέω ενώ εγώ τρόπο τινά αναγκαστικά παραμένω -έχοντας επιστρέψει- στην Ελλάδα.

    Καλή επιτυχία και σιδεροκέφαλος. Η Ελλάδα είναι ακόμα επικίνδυνο μέρος για τους υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους…

  5. 6 BiriBiri
    Νοεμβρίου 7, 2011 στο 1:42 μμ

    Χαίρομαι (!?) που φεύγετε από την χώρα και δεν συνεχίζετε το κυνήγι του «δημόσιου υπαλλήλου».
    Για να μην γίνομαι επαναλαμβανόμενος συμφωνώ απολύτως με τον «theThirdEye».
    Άντε να έρθει και η σειρά μας!
    Αααα και να συνεχίσετε το blog! Μην το αφήσετε!

  6. Νοεμβρίου 7, 2011 στο 7:39 μμ

    Εύχομαι καλή επιτυχία. Όλα όσα λες τα έχω σκεφτεί ξανά και ξανά κάθε φορά που είχα έστω και μισή σκέψη για επιστροφή στην Ελλάδα. Ελπίζω να σου πάνε όλα καλά και σφύρα μας αν χρειαστείς κάτι.

  7. Νοεμβρίου 7, 2011 στο 7:51 μμ

    Καλή τύχη και καλό Ξεκίνημα Κώστα! Η Ελλάδιτσα μας δεν ειναι για πολλά πολλά δυστυχώς. Να είσαι πάντα γερός και δυνατός και φυσικά μην μας ξεχάσεις!🙂

  8. 10 Agapi
    Νοεμβρίου 7, 2011 στο 7:54 μμ

    Και μετά; Θα ξαναγυρισεις ποτέ;
    Κι αν γυρίσεις… δεν θα ειναι όλα τα ίδια.

    Το σκεφτομαι κι εγώ να φύγω. Έχω 2 μαστερ και διδακτορικό στον τομέα μου απο την Αγγλία. Γύρισα Ελλάδα πριν απο 1 χρόνο και προς το παρόν δεν μπορώ να βγάλω ούτε τα βασικά μου έξοδα (ως ελευθερος επαγγελματιας). Κάνω συνέχεια αιτήσεις για δουλειά, αλλά καμία τύχη δεν έχω.
    Στην Αγγλία μπορώ να βρω πολύ πιο εύκολα δουλειά… (δοκιμασμένο!) και το σκέφτομαι να φύγω. Αλλά μετά απο 3, 5 ή 10 χρονια στην Αγγλία… Θα ξαναγυρίσω ποτέ στην Ελλάδα;
    Κι αν γυρίσω… θα βρίσκομαι πάλι στην άθλια οικονομική κατάσταση που είμαι σήμερα;

  9. Νοεμβρίου 7, 2011 στο 9:19 μμ

    Δεν φαντάζεσαι πόσο σε καταλαβαίνω. Καλό ξεκίνημα και ελπίζω σύντομα να ρίξω κι εγώ μαύρη πέτρα.

  10. Νοεμβρίου 7, 2011 στο 9:38 μμ

    Μπορεί προσωπικά να μην γνωριζόμαστε, μπορώ όμως να προσπαθήσω να σε καταλάβω. Αν και δεν μπορώ τέλεια, με αυτό το λίγο σου εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία και καλή σταδιοδρομία σε ένα περιβάλλον που αναγνωρίζει το πάθος σου και το ήθος σου.

  11. Νοεμβρίου 7, 2011 στο 9:38 μμ

    Καλά έκανες! Κάλιο αργά παρά ποτέ! Εμείς με την κοπέλα μου φύγαμε πριν 9 μήνες και τώρα είμαστε στη Σουηδία με δουλειά και χωρίς καμία έννοια. Φανταστικό κράτος πρόνοιας και όλα οργανωμένα. Οι άνθρωποι φροντίζουν να κάνουν ότι είναι καλύτερο για τη χώρα τους αλλά και για αυτούς μακρυπρόθεσμα. Ησυχάσαμε. Είναι κρίμα γιατί η Ελλάδα διώχνει αυτούς που αξίζουν.

    Καλή επιτυχία στη νέα σου ζωή!

  12. 15 Michalis P.
    Νοεμβρίου 7, 2011 στο 9:57 μμ

    Θα μπορούσες να προσπαθήσεις να δουλέψεις με καλούς πελάτες (εξωτερικό) από το σπίτι σου (εσωτερικό). Win-Win. Κάποιοι το κάνουν, μπορείς και εσύ. Πιο ζόρικα μεν, με ταξίδια δε, αλλά γίνεται. Μπορείς στην εταιρεία που θα πας, αν τους πείσεις ότι αξίζεις το overhead, να τους πεις να γυρίσεις στη πατρίδα μετά από λίγα χρόνια και να συνεχίσεις να δουλεύεις γι αυτούς, και γιατί όχι, να στήσεις και ένα development center εδώ, ώστε ταλαντούχοι άνθρωποι σαν κι εσένα να μη χρειάζεται να ξενιτεύονται. Καλή συνέχεια.
    Μιχάλης Π.

  13. Νοεμβρίου 7, 2011 στο 9:57 μμ

    Synxaritiria, eyxome na pareis auto pou sou axizei, pou to phres dhladh, Blitz! Ante kai s’anotera!

  14. 17 Kostas K.
    Νοεμβρίου 7, 2011 στο 10:33 μμ

    Καλή επιτυχία με ότι καταπιαστείς. Θέλω να γνωρίζεις ότι το πέρασμα σου από την Ελλάδα και οι ιστοσελίδες σου επηρέασαν κόσμο (εμένα στην θεωρία ανάπτυξης παιχνιδιών) και κρατικούς φορείς βέβαια (δυστυχώς τις περισσότερες φορές σαν νέο πεδίο-αντικείμενο για να σπαταληθούν χρήματα…). Βέβαια μόνο ότι κάποια φορείς έμαθαν τι σημαίνει serious games είναι μία αρχή.
    Θα σε παρακαλούσα να συνεχίσεις να μας προσφέρεις από όποιο σημείο του πλανήτη και να βρίσκεσαι με όποιο τρόπο και με όσο χρόνο μπορείς να διαθέσεις. Πραγματικά σε ευχαριστούμε !

  15. Νοεμβρίου 7, 2011 στο 10:33 μμ

    Ίσως να είμαι λίγο αναίσθητος αλλά η αλήθεια είναι πως δεν πρόσεξα την συναισθηματική φόρτιση της ανάρτησης. Να σου ευχηθώ και εγώ Κώστα σε σένα και την οικογένειά σου καλή συνέχεια σε όποιον δρόμο θα ακολουθήσεις. Αυτό που αποφάσισες σίγουρα έχει καλύτερες προοπτικές σε σχέση με αυτό που είχες.

  16. Νοεμβρίου 7, 2011 στο 11:30 μμ

    «Μπορείς στην εταιρεία που θα πας, αν τους πείσεις ότι αξίζεις το overhead, να τους πεις να γυρίσεις στη πατρίδα μετά από λίγα χρόνια και να συνεχίσεις να δουλεύεις γι αυτούς, και γιατί όχι, να στήσεις και ένα development center εδώ, ώστε ταλαντούχοι άνθρωποι σαν κι εσένα να μη χρειάζεται να ξενιτεύονται. »

    αυτο ακριβως ευχομαι και γω. Και ας μην φοβομαστε και υπερβολικα το μελλον, απο τετοιες κινησεις μπορουν να βγουν και πολλες ευκαιριες…

  17. Νοεμβρίου 7, 2011 στο 11:36 μμ

    Καλή αρχή Κώστα και εύχομαι όλα να πάνε καλά! Εγώ είμαι στο Coventry και αν μπορώ να βοηθήσω σε κάτι μη διστάσεις να μου στείλεις ένα e-mail

  18. Νοεμβρίου 8, 2011 στο 12:44 πμ

    Δεν έχω καμία διάθεση να αμφισβητήσω καμία από τις αλήθειες που βίωσες, πόσο μάλιστα τις πιο ζόρικες που σε αναγκάζουν να πάρεις και μια τέτοια απόφαση. Το μόνο στο οποίο θέλω να ακουμπήσω για λίγο είναι ότι ως φοιτητής του Ιονίου κι εγώ -στη μουσική- βρήκα πολλά πράγματα να διαφέρουν από την περιγραφή σου, όχι επειδή δεν είναι στη βάση και στο ρόλο τους έτσι όπως τα λες, αλλά επειδή με κάποιο τρόπο έτυχε να μου αποκαλυφθούν με άλλο σχήμα ή να ανακαλύψω σ’αυτά μιαν άλλη αλήθεια. Θεωρώ κάπως ισοπεδωτικό να βρίσκεις ένα ολόκληρο πανεπιστήμιο αδύναμο να εμπνεύσει, και αυτό δεν το λέω για να υπερασπιστώ επ’ουδενί την κρατική/πολιτειακή υπόστασή του, όσο τους ανθρώπους του -και μάλιστα, κάποιους ανθρώπους του. Εκείνους που χωρίς να έχουν την αποστολή και το κίνητρο, κατάφεραν να εμπνεύσουν κάποιους νεότερούς τους -και διαβάζοντας τα σχόλια κάποιων εδώ, που μάλλον διδάχτηκαν από σένα, μυρίζομαι ότι ανήκεις κι εσύ σ’αυτούς τους ανθρώπους που έξω από μισθούς και ρόλους, αισθάνονται χρέος τους να πηγαίνουν τη σπουδή των φοιτητών ένα βήμα παραπέρα.

    Δεν είναι η πρόθεσή μου να αντιδικήσω ή να μεμφθώ κάτι, πόσο μάλλον όταν και οι δικές μου παραστάσεις, αλλά και η κατάστασή μου, δεν είναι πολύ μακριά από την εικόνα που δίνεις κι από αυτό που νιώθεις. Θέλω μόνο να σημειώσω ότι μέσα σ’αυτό το χαμό, υπάρχουν πιθανώς κι άλλες αναγνώσεις, κι άλλες ανταμοιβές, τις οποίες εμένα τουλάχιστον η Κέρκυρα και το πανεπιστήμιο μου τις έδωσε απλόχερα -ερήμην των προγραμμάτων σπουδών και επιχορηγήσεων. Και μη βιαστείς να με πάρεις για κανά συμβιβασμένο nerd. Πρώτος στη φασαρία και στην διεκδίκηση ήμουν πάντα… Ήθελα μόνο, ευχόμενος κάθε τύχη και ανταμοιβή εκεί που πας, να σου μεταφέρω και τα λόγια του Ίταλο Καλβίνο:

    «Η κόλαση των ζωντανών δεν είναι κάτι που αφορά το μέλλον· αν υπάρχει μια κόλαση, είναι αυτή που υπάρχει ήδη εδώ, η κόλαση που κατοικούμε καθημερινά, που διαμορφώνουμε με τη συμβίωσή μας. Δυο τρόποι υπάρχουν για να μην υποφέρουμε. Ο πρώτος είναι για πολλούς εύκολος: να αποδεχθούν την κόλαση και να γίνουν τμήμα της μέχρι να μην βλέπουν πια. Ο δεύτερος είναι επικίνδυνος και απαιτεί συνεχή προσοχή και διάθεση για μάθηση: να προσπαθήσουμε να μάθουμε και να αναγνωρίσουμε ποιος και τι, μέσα στην κόλαση, δεν είναι κόλαση, και να του δώσουμε διάρκεια, να του δώσουμε χώρο”.

  19. Νοεμβρίου 8, 2011 στο 7:31 πμ

    Αγγλία; Γιατί όχι Ισραήλ; Ούτε η μία χώρα ούτε η άλλη έχουν σύνταγμα.

    Από αξιοκρατία δε… κοινωνία fish and chips!

  20. Νοεμβρίου 8, 2011 στο 8:44 πμ

    Kαλή τύχη! Με πληγώνουν όσα γράφεις, είναι όμως η πικρή αλήθεια…

  21. 24 Angelos
    Νοεμβρίου 8, 2011 στο 8:50 πμ

    Καταρχήν καλη επιτυχία και εύχομαι σε μερικούς μήνες (χρόνο?) να κατεβάζουμε κάποιο γαμίστατο OpenGL iPhone game απο το App Store γουστάρωντας που εχει δουλέψει σε αυτό Έλληνας developer🙂

    Καταδεύτερον – και επείδη εχω βιωσει σχεδόν την ίδια ιστορία με εσένα – θα μου επιτρέψεις να παραθέσω και τις σκέψεις μου για το «γυρίζω αγγλία να δουλεψω σε κάτι της προκοπής». Είμαι σίγουρος οτι κάποια απο τα πράγματα που παραθέτω παρακάτω τα έχεις ήδη ζυγήσει αλλα μια που τα έχω πρόσφατα:

    1) Έξοδα διαβίωσης
    Να θυμίσω council tax σε ζώνη 1-2, αμα μένεις λονδίνο (απο 50 μέχρι και 150 λιριά)? Να θυμίσω δημηνιαίους λογαριασμούς ρεύματος / γκαζιού και τρημινιαίους νερού που ανέρχονται (σχεδόν παντα) των 100 λιρών? Να θυμίσω νοίκια σε ζώνη 1-2-3 που λόγω Ολυμπιακών εχουν σκαρφαλώσει σε ασύλληπτα νούμερα τα τελευταία 2 χρόνια?

    2) Φορολογία
    Να θυμίσω οτι πάνω απο 35Κ το χρόνο (σε λίρες) είσαι στο 40%.

    3) Αποδοχή / εγκλιματισμός
    ΠΙστεύω ακράδαντα οτι η αγγλία που ζήσαμε πολλοί απο εμάς στα φοιτιτικά μας χρόνια δεν εχει ΚΑΜΙΑ σχέση με την αγγλία του σήμερα. Δυστυχώς ο δουλευταράς Έλληνας του παρελθόντος εχει αρχίσει να αντικαθίσταται με τον βαρεμένο δημόσιο υπάλληλο του παρόντος. Ενα παράδειγμα που προβλήθηκε χτες στο channel 4 είναι αυτό: http://www.channel4.com/programmes/go-greek-for-a-week. Και ΟΣΟ καθαρόμυαλοι και να είναι οι συνάδελφοί σου ή ο εργοδότης σου, και οσο δουλευταράς και καλο είσαι στην δουλειά σου είμαι σχεδόν σίγουρος οτι θα βρεθεί κάποιος σπιτονοικοκύρης που θα ζητήσει 6 μήνες εγγύση στο σπίτι «γιατι είσαι απο Ελλάδα». Αυτα πρέπει δυστυχώς να τα περιμένεις.

    4) Κλίμα
    Αυτό το αφήνω στην κρίση του καθενός…Αλλα η σύγκριση παραλίας το καλοκαιράκι με μπύρες-στο-hyde-park ειναι για μένα ξεκάθαρη στο ποιός νικάει🙂

    Σε γενικές γραμμές, θυμάμαι οτι το 60% του μισθού μου έφευγε κατευθείαν σε λογαριασμούς / νοίκια και παροχές. Αμα είσαι διατεθημένος να μείνεις πιο έξω απο το Λονδίνο πιστεύω οτι θα εισαι σε καλύτερο επίπεδο. Οπως και να εχει το θέμα όμως προτείνω ανεπιφύλακτα να κάνεις έρευνα αγορας για το πού θα μείνεις όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να φτιάξεις ενα βιώσιμο budget.

    Σε προσωπικό επίπεδο θα συμφωνήσω με τα comments των MichalisP και SG: Καθιέρωσε το expertise σου μεσα στα επόμενα 2 χρόνια, και προσπάθησε να οδηγήσεις τις καταστάσεις σε ενα τέτοιο σημείο ωστε να σου επιτρέπεται να δουλεύεις απο το σπίτι σου στην Ελλάδα για εταιρεία του εξωτερικού. Τα benefits ειναι πάμπολλα και ακόμα και με το μπουρδ…..εμ «περίεργο» φορολογικό σύστημα της Ελλάδας, ενας ελεύθερος επαγγελματίας που βγάζει 30Κ+ λίρες το χρόνο μπορεί να ζήσει σαν (συντηριτικός :)) βασιλιάς στην πατρίδα (και θυμίζω εδώ απαλλαγή απο το ΦΠΑ, ανεση του να δουλέυεις στον χώρο σου, ωράρια αγγλίας = 11 με 8 σε greek time με πολυ χαλαρό ξύπνημα κλπ κλπ κλπ).

    Καλή επιτυχία φιλε!
    Α

    • Νοεμβρίου 8, 2011 στο 9:31 πμ

      Θα έλεγα οτι διαφωνώ σχεδόν με όλα όσα γραφεις και δίνουν εσφαλμένη εντύπωση για την Αγγλια (και την εργασία στο εξωτερικό γενικοτερα). Δεν θέλω να αποθαρρυνθούν άτομα απο το να κάνουν ανάλογο βήμα γιαυτο και απαντώ στα σύντομα. Εχω ζήσει ήδη Αγγλία 10 χρόνια και εχω δουλέψει σε μεγάλη εταιρία game development (δεν την έχω δει μονο ως φοιτητής. Ως φοιτητής δεν την καταλαβαίνεις την Αγγλία γιατί πας με το υφος του ανώτερου Ελληνάρα και βλέπεις τους Αγγλους ως βλάκες).

      Αυτή η κουλτούρα του φραπέ στην παραλία, και ότι η Ελλάδα είναι ο παράδεισος μας εχει καταστρέψει. Η Αγγλία δεν είναι μόνο το Λονδινο. Προσωπικά μετακομίζω στο Leamington Spa στο οποίο υπαρχει συγκεντρωση εταιριων game development. Η Αγγλία είναι ακριβότερη κυρίως στα νοίκια αλλά supermarket / ρούχα / βενζίνη / ηλεκτρονικά είναι ανάλογα με εδώ (οπότε πιο φθηνα μιας και οι μισθοί είναι 2-3 φορές πάνω).

      Δεν συζητω για τις ευκαιρίες που υπάρχουν, είχα πολλα χρόνια να βρεθώ σε ένα παραγωγικό περιβαλλον το οποιο εκτίμησε αμέσως τις ικανοτητες μου. Οταν θεώρησα (στη Blitz που θα αρχίσω να δουλεύω τώρα) ότι ο μισθός που μου προσέφεραν δεν ανταποκρινόταν στο τι είχα να προσφέρω μου έκαναν αμεσως σημαντική αύξηση.

      Σχετικά με την μικρότερη φορολογία στην Ελλάδα τι να πω, το αφήνω κενό. Σε λίγο θα φορολογούν με την ανάσα που παίρνεις. Δεν είναι λόγος ότι το φορολογικό σύστημα της ελλάδας είναι περίεργο και μπορείς να το κλέψεις για να ζεις σαν βασιλιας.

      Για μένα ο ήλιος, ο φραπες και η παραλία δεν σημαίνουν τίποτα. Μπορώ να τα χαίρομαι μια χαρά αν θέλω στις διακοπές. Και μετα να επιστρέφω σε ένα πολιτισμένο κράτος και περιβάλλον το οποιο θα με εκτιμά ως οντότητα και θα με ανταμοίβει ανάλογα με την συνεισφορά μου και τις ικανοτητες μου.

      Σε ευχαριστώ για τις ευχές σου πάντως! Δεν νομίζω να παίξεις iPhone game απο εμένα, αλλα αν εχεις κονσόλα κάτι μπορεί να γίνει.🙂

      • Νοεμβρίου 8, 2011 στο 9:42 πμ

        Κι εγώ με την εμπειρία μου σχεδόν 10 χρόνια στη Βρετανία να συμφωνήσω. Παρόλα αυτά – ο φραπές δεν είναι κάτι κακό. Φτάνει να ξέρεις τί ζητάς.

        Κάθε χώρα έχει καλά και άσχημα. Το θέμα όμως δεν είναι ποια καλά θες. Αλλά με ποια άσχημα μπορείς να ζήσεις.

      • 27 Angelos
        Νοεμβρίου 8, 2011 στο 9:46 πμ

        Το σχόλιο για συντηριτικό βασιλιά ήταν – εννοείται – χωρίς καμιας μορφής λαμογιά και με πλήρη σοβαρότητα απέναντι στην (οσο υπερβολική και να είναι) εφορία του Ελληνικού κράτους.

        Όσον αφορά το γενικότερο κόστος ζωής θα διαφωνήσω… αλλα δεν μου πέφτει και κουβέντα🙂
        Σίγουρα στο lemington spa θα έχεις καλύτερη ποιότητα ζωής όσων αφορά το τί μένει στην τσέπη σου και τι πράγματα μπορείς να κάνεις. Σου εύχομαι να γουστάρεις και περνάς τέλεια🙂

        Επέτρεψέ μου λοιπον, να αλλάξω την ευχή μου στο εξής: Είθε να σε δούμε σε μερικά χρόνια head of game development στην Blitz Greece (πώς λέμε Bioware Montreal? :)) ελπίζοντας (μάταια? θα δούμε…) στην προσπάθεια του να βγούμε απο την κρίση να αλλάξει το καθεστώς για τις εταιρείες και να προωθεί το innovation η χώρα όσο περισσότερο γίνεται.

  22. 28 Agapi
    Νοεμβρίου 8, 2011 στο 4:09 μμ

    Εγώ παντως όταν τον Οκτώβριο του 2010 γύρισα απο Αγγλία και πήγα στο σουπερμαρκετ, επαθα πλακα!!!
    Στην Αγγλία ξόδευα τα μισά χρήματα για να αγοράσω τα ίδια πράγματα. Για να μην μιλήσω για το Primark και για πολλά άλλα μαγαζιά στα οποία μπορείς να ψωνίσεις ρούχα σε πολύ καλές τιμές.!

    Στην Αγγλία ζούσα με την υποτροφία μου (12.000λίρες/ έτος) και πλήρωνα και ενοίκιο!! Ζούσα άνετα και στα 3 χρόνια που δούλεψα εκεί ως μεταδιδακτορική φοιτήτρια μου περίσσεψαν αρκετά λεφτά ώστε να αγοράσω παπάκι και να κατεβαίνω και 2 φορές το χρόνο Ελλάδα.

  23. Νοεμβρίου 8, 2011 στο 8:07 μμ

    Καλή τύχη Κώστα, και καλή διαμονή σε σένα και την οικογένειά σου! Εύχομαι να τα ξαναπούμε κάποια στιγμή🙂

  24. 30 giotis.fol
    Ιουλίου 21, 2012 στο 11:23 πμ

    καλή σου επιτυχία , και σου εύχομαι τα καλύτερα και ο θεός μαζί σου.


Comments are currently closed.

Το blog αυτό έχει ως σκοπό να ρίξει μια ψύχραιμη και κριτική ματιά στο κόσμο των videogames. Χωρίς πάθη, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς άγνοια. Τα videogames έχουν να μας δώσουν πολλά, και αξίζει να ασχοληθούμε με αυτά.

Game-based Learning στην Ελλάδα
Επισκεφτείτε το group
Bookmark and Share
Νοεμβρίου 2011
Δ T Τ T Π S S
« Αυγ.   Δεκ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Αρέσει σε %d bloggers: