Αρχείο για Νοέμβριος 2011

09
Νοέ.
11

Αιτήσεις και εργασία στην Αγγλία

Το άρθρο μου σχετικά με την νέα αρχή στην Αγγλία είχε μεγάλη απήχηση καθώς φαίνεται και ευχαριστώ όλους για τις ευχές σας. Μου ζητήθηκε από αρκετούς, και το θεωρώ χρήσιμο και εγώ, να περιγράψω λίγο την διαδικασία που ακολούθησα κατά την αναζήτηση εργασίας και να παραθέσω και μερικές γενικές σκέψεις για το «μεγάλο βήμα». Επειδή αναζήτησα εργασία στη βιομηχανία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών, η διαδικασία για άλλους τομείς ίσως διαφέρει λίγο. Επίσης αρκετά από αυτά που περιγράφουν αφορούν την Αγγλία συγκεκριμένα. Όμως πιστεύω ότι αυτή η προσέγγιση ισχύει και για άλλες χώρες και αντικείμενα εργασίας σε γενικές γραμμές. Αν κάποιος έχεις διαφορετικές εμπειρίες από άλλες χώρες θα ήταν χρήσιμο να τις παραθέσει στα σχόλια.

Αρχικά ξεκαθάρισα με τι ακριβώς θα ήθελα να ασχοληθώ. Όπως και με την προηγούμενη δουλειά μου στη Rare, ήθελα να ασχοληθώ με τεχνολογίες γραφικών και απεικόνισης (rendering and graphics programming) στην ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών. Δεν απέκλεισα και άλλους τομείς φυσικά, αλλά αυτή θα ήταν η πρώτη μου επιλογή. Η επιλογή μου αυτή πρόσεξα να υποστηρίζεται και από το βιογραφικό και το πορτφόλιο μου, διαφορετικά δεν θα είχα και μεγάλες πιθανότητες. Άλλο τι θέλω και άλλο τι μπορώ, ιδιαίτερα όταν δεν ψάχνω για junior θέση εργασίας (θέση που δεν απαιτεί εργασιακή εμπειρία δηλαδή).

Απέφυγα γραφεία ευρέσεως εργασίας και καλό θα ήταν να αποτελούν την τελευταία λύση για κάποιον που αναζητά εργασία (ή τουλάχιστον όχι τη μόνη λύση). Τα γραφεία αυτά συνήθως δεν έχουν γνώση του αντικείμενου της εργασίας και αξιολογούν τον υποψήφιο με βάση μια λίστα που τους δίνει η κάθε εταιρία (πχ τι πτυχίο έχει, αν ξέρει C, αν ξέρει γραφικά, αν έχει εργασιακή εμπειρία κλπ). Δεν μπορούν όμως να εκτιμήσουν την ποιότητα της γνώσης του υποψηφίου και το χαρακτήρα του. Το αποτέλεσμα είναι ότι μπορεί να μην σου δώσουν καν την ευκαιρία για μια συνέντευξη. Επίσης θέλει προσοχή γιατί πολλά γραφεία ευρέσεως εργασίας είναι απάτες και ζητάνε λεφτά προκειμένου να κανονίσουν συνεντεύξεις, χαρτιά για την μετακόμιση κλπ.

Στην αναζήτηση εργασίας (στο εξωτερικό τουλάχιστον), το Ιντερνετ είναι ο καλύτερος σας φίλος. Αναζήτησα εταιρίες και θέσεις μέσω ιστοσελίδων όπως gamasutra, edge-online, mcv, gamesindustry.biz. Εδώ θέλει λίγο προσοχή γιατί οι περισσότερες θέσεις που διαφημίζονται εκεί είναι από γραφεία ευρέσεως εργασίας. Αν θέλουμε μπορούμε να απευθυνθούμε σε αυτά βέβαια, αλλά να μην μείνουμε μόνο εκεί. Επίσης μέσω του gamedevmap μπορούμε να εντοπίσουμε τις κυριότερες εταιρίες βιντεοπαιχνιδιών στην Αγγλία και όχι μόνο.

Το πώς επιλέγουμε εταιρία εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως τη φήμη της, την τοποθεσία της, το είδος παιχνιδιών που εξειδικεύεται, τις προοπτικές της και φυσικά αν έχει θέση στο αντικείμενο που μας ενδιαφέρει. Υπάρχουν εταιρίες που εξειδικεύονται σε ένα είδος παιχνιδιού, πχ η Codemasters που εξειδικεύεται στα παιχνίδια ράλι. Υπάρχουν εταιρίες που έχουν τη φήμη παρατεταμένων ωραρίων εργασίας όπως η Rockstar North. Υπάρχουν εταιρίες που βρίσκονται στο Λονδίνο (πχ Sony) όπου το κόστος ζωής είναι αρκετά μεγάλο, ή στο πανέμορφο Brighton (Creative Assembly). Στην δική μου περίπτωση απέκλεισα αρχικά το Λονδίνο και εστίασα στα Midlands τα οποία τα γνωρίζω καλά και στο Brighton (είπα ότι είναι πανέμορφο;). Εντόπισα εταιρίες στις περιοχές αυτές, κοίταξα στις ιστοσελίδες τους για θέσεις εργασίας και κατέληξα σε 4-5 οι οποίες υποστήριζαν το αντικείμενο μου (κυρίως Creative Assembly, Playground, Blitz, Codemasters).

Μια αίτηση εργασίας (στη βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών ιδιαίτερα) πρέπει να συνοδεύεται από 3 πράγματα, το βιογραφικό, ένα συνοδευτικό γράμμα (covering letter) και ένα πορτφολιο. Το βιογραφικό πρέπει να καταγράφει, συνοπτικά, τις σπουδές, εργασιακή εμπειρία, ενδιαφέροντα και τα επιτεύγματα ίσως κάποιου. Επαναλαμβάνω πρέπει να είναι συνοπτικό, όχι πάνω από 2 σελίδες. Ξεχάστε να κομπλεξικά ελληνικά βιογραφικά των 20 σελίδων που καταγράφουν κάθε ημερίδα του υποψηφίου και όλες τις βεβαιώσεις παρακολούθησης σεμιναρίων που έχει. Το ότι έχετε δίπλωμα αυτοκινήτου δεν ενδιαφέρει κανένα. Το ότι ασχολείστε όμως με την ιστιοπλοΐα και τον εθελοντισμό ενδιαφέρει γιατί δείχνει άτομο με ποικίλες ασχολίες και ενδιαφέρον για την κοινωνία και τον συνάνθρωπο. Προσπαθήστε να μην αφήσετε χρονικά κενά στο βιογραφικό, ότι και να κάνατε αναφέρετε το (όχι όμως ότι ζεσταίνατε τον καναπέ για 2 χρόνια και τρώγατε παστίτσια της μαμάς). Βάλτε εθελοντισμό, part-time εργασία, παρουσιάστε αυτό που κάνατε όμορφα. Σε κάθε εργασιακή εμπειρία, ακόμα και περίοδο σπουδών, εντοπίστε και παρουσιάστε δεξιότητες που αποκτήσατε (κάνοντας τες να δείχνουν σχετικές με το αντικείμενο εργασίας). Παράδειγμα την περίοδο σπουδών μου στην Πάτρα την παρουσιάζω στο βιογραφικό μου ως εξής:

«University of Patras, Greece. BEng in Computer Science and Engineering. The topic of my dissertation was the development and integration of multimedia authoring tools. Skills acquired: Software engineering, advanced mathematics, computer graphics, computer architecture, databases, digital electronics, image/signal processing, C/C++/Assembly, Unix/Windows Programming.»

Ακόμα και από την άχρηστη θητεία στο στρατό μπορείς να αποκομίσεις κάτι θετικό:

«Military service in the Greek Army. My duties included warehouse management and army logistics. Skills developed:Team-player/leader, responsibility, discipline, physical and psychological endurance.»

Γενικά στο βιογραφικό αποφεύγουμε να βάλουμε papers, συνέδρια, σεμινάρια κλπ εκτός και αν η θέση είναι ακαδημαϊκή.

Το συνοδευτικό γράμμα (covering letter) περιγράφει τις φιλοδοξίες σου, τονίζει ικανότητες σου και σημεία του βιογραφικού σου που είναι σχετικά με την θέση εργασίας, εξηγεί γιατί κάνεις αίτηση στην συγκεκριμένη εταιρία και θέση και τι μπορείς να προσφέρεις μέσω της θέσης αυτής. Πρέπει και αυτό να είναι σύντομο, όχι πάνω από μια σελίδα.

Τέλος το πορτφόλιο καταγράφει με μεγαλύτερη λεπτομέρεια παιχνίδια που έχουμε φτιάξει, ή άλλες εφαρμογές ή γραφικά, μοντέλα κλπ (αν πρόκειται για θέση καλλιτέχνη). Σε κάθε πρόγραμμα/παιχνίδι/δουλειά μας περιγράφουμε το ρόλο μας και τι συνεισφέραμε σε αυτό. Screenshots των εφαρμογών κάνουν το πορτφολιο πιο ενδιαφέρον. Εδώ το μέγεθος δεν παίζει ιδιαίτερο ρολο μιας και αν φτάσει ο εργοδότης να ανοίξει το πορτφόλιο τότε σημαίνει ότι έχει διαβάσει βιογραφικό/γραμμα και ότι βρίσκει κάτι ενδιαφέρον σε εσάς. Το πορτφόλιο μπορεί να είναι κάποιο pdf ή ακόμα καλύτερα μια ιστοσελίδα. Αν το πορτφόλιο είναι σε pdf και πολύ μεγάλο (πάνω από 1-2 MB), μην το στείλετε με εμαιλ αλλά βάλτε το στο Dropbox και στείλετε το link.

Μην φτιάξετε ένα ίδιο βιογραφικό/γράμμα/πορτφόλιο και το στείλετε σε κάθε εταιρία. Η τριάδα (ιδιαίτερα βιογραφικό και γράμμα) πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στις ιδιαιτερότητες της κάθε θέσης. Πχ αν η εταιρία φτιάχνει μόνο παιχνίδια ράλι γράψτε ότι είστε λάτρεις των παιχνιδιών ράλι (αν είστε). Ή αν η εταιρία φτιάχνει παιχνίδια για το iOS γράψτε κάτι και γιαυτό και τονίστε τυχόν γνώσεις σας σχετικές με την πλατφόρμα. Τα γενικόλογα βιογραφικά/covering letters ξεχωρίζουν και είναι άσχημα. Επίσης μην γράψετε ψέματα στο βιογραφικό/γράμμα μπορεί ίσως να τους πείσετε για μια συνέντευξη, αλλά μετά το ψέμα ίσως να αποκαλυφθεί πάνω στην κουβέντα και θα είναι άσχημο για όλους.

Πίσω στην δική μου περίπτωση, μετά από λίγες μέρες (στην περίπτωση της Playground ήταν σχεδόν την ίδια μέρα, στην περίπτωση της Creative Assembly ήταν 2-3 εβδομάδες), άρχισα να λαμβάνω εμαιλ με απαντήσεις. Στις περισσότερες περιπτώσεις η απόκριση ήταν ότι βρήκαν ενδιαφέρον το βιογραφικό μου και ότι θα ήθελαν μια τηλεφωνική συνέντευξη μαζί μου. Έκανα συνολικά 3 τηλεφωνικές συνεντεύξεις οι οποίες διήρκησαν από 10 μέχρι και 40 λεπτά. Οι ποικιλία των ερωτήσεων ήταν μεγάλη, από το να περιγράψω την συνεισφορά μου σε ένα παιχνίδι που αναφέρω στο πορτφόλιο μου, μέχρι και τις γνώσεις μου σε C/C++ (με τεστ τα οποία μου υπαγόρευσαν στο χαρτί). Ως βάση της συνέντευξης χρησιμοποίησαν το βιογραφικό/γράμμα/πορτφολιο οπότε να είστε προετοιμασμένοι να μιλήσετε (με αυτοπεποίθηση) για οτιδήποτε γράφετε εκεί. Επιλέξτε κάποιο ήσυχο μέρος για να μιλήσετε (όχι από το κινητό σας), και να έχετε δίπλα χαρτί, μολύβι, τυπωμένα το βιογραφικό με σημειώσεις, γράμμα κλπ και ένα ποτήρι νερό. Μην σαν αγχώνουν τα Αγγλικά σας, είναι αναμενόμενο ότι δεν θα είναι πιθανώς καλά (οι Άγγλοι δεν έχουν γενικά πρόβλημα με αυτό). Μιλάτε αργά και καθαρά και μην βιάζεστε. Ότι και να πείτε δεν πρόκειται να το κρίνουν άσχημα οι συνομιλητές σας (τουλάχιστον όχι στο τηλέφωνο) και είναι πάντα ευγενικοί μαζί σας.

Μετά τις τηλεφωνικές συνεντεύξεις και οι τρεις εταιρίες μου ζήτησαν να ανέβω Αγγλία για μιας πρόσωπο-με-πρόσωπο συνέντευξη. Αυτή η περίοδος ήταν λίγο δύσκολη καθώς έπρεπε να ανεβοκατεβαίνω Αγγλία. Τα εισιτήρια και τη διαμονή σας τα πληρώνουν συνήθως οι εταιρίες. Η συνέντευξη στην εταιρία συνήθως αποτελείται από συζήτηση πάνω στο βιογραφικό σας, κάποια τεστ γνώσεων για προγραμματισμό, γραφικά ή οτιδήποτε αφορά η θέση από άτομα σχετικά με το αντικείμενο και γνωριμία με τις ομάδες και τα παιχνίδια της εταιρίας. Η διάρκεια διαφέρει από εταιρία σε εταιρία, αλλά σίγουρα είναι πάνω από 2 ώρες.

Το αποτέλεσμα της πρώτης συνέντευξης δεν ήταν θετικό, η εταιρία θεώρησε ότι δεν ήμουν ακριβώς αυτό που έψαχνε. Απογοητευτικό πολύ, αλλά η ζωή συνεχίζεται. Η δεύτερη συνέντευξη στη Blitz ήταν πολύ διαφορετική, καταρχάς διήρκησε 2 ολόκληρες μέρες. Κατά την διάρκεια των 2 ημερών η εταιρία σε βάζει σε μια ομάδα ανάπτυξης, σου δίνει τα εργαλεία που χρησιμοποιεί για την ανάπτυξη παιχνιδιών και σου θέτει μερικά tasks να πραγματοποιήσεις. Στο τέλος των 2 ημερών κάνεις μια παρουσίαση του task σε άτομα σχετικά με το αντικείμενο. Κατά την γνώμη μου, αυτή ήταν η καλύτερη μορφή αξιολόγησης που έχω δει ποτέ, σε πραγματικές συνθήκες και πραγματικά εργαλεία. Επίσης γνωρίζεις και το εργασιακό χώρο και αποκτάς μια αίσθηση για το κλίμα. Γενικά έμεινα πολύ ευχαριστημένος από την επίσκεψη. Και εκείνοι από ότι φαίνεται μιας και μετά από μερικές μέρες έλαβα προσφορά για την θέση του graphics programmer στην εταιρία.

Ήμουν θετικός για τη θέση αυτή καθώς έμεινα ευχαριστημένος και από την επίσκεψη αλλά κυρίως το αντικείμενο της εργασίας. Η μόνη μου αμφιβολία ήταν ότι ο μισθός που προσέφεραν δεν μου ήταν αρκετός για να μεταφέρω ολόκληρη την οικογένεια εκεί και να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Οπότε διαπραγματεύτηκα λίγο το μισθό και τους είπα ότι πιστεύω ότι δεν αντικατοπτρίζει τις ικανότητες μου (πάντα εξαιρετικά ευγενικά και με προσοχή για να μη κλείσει η πόρτα). Στην συνέχεια, και μετά από ικανοποιητική αύξηση που μου προσέφεραν, δέχτηκα τη θέση. Στην τρίτη συνέντευξη δεν πήγα ποτέ.

Αυτή ήταν λίγο πολύ η διαδικασία. Διήρκησε περίπου ενάμισι μήνα από τη στιγμή που έστειλα την πρώτη αίτηση μέχρι που δέχθηκα τη θέση. Είχε καλές και κακές στιγμές, αλλά τελικά το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό!

Μερικές γενικές παρατηρήσεις αντί επιλόγου. Να είστε προσεκτικοί κατά την δημιουργία των βιογραφικών/γραμμάτων κλπ, να φροντίζετε να τονίζετε προσόντα σας και τι αποκομίσατε από κάθε εμπειρία (μην είστε μετριοφρονες), αλλά από την άλλη μην γράφετε ψέματα. Κάθε αίτηση για μια θέση να την διαχειρίζεστε και να την προσαρμόζετε ξεχωριστά, μην στείλετε μαζικές αιτήσεις με CC στο εμαιλ. Δείξτε πάθος για τα βιντεοπαιχνίδια (ή όποιο άλλο αντικείμενο σας ενδιαφέρει). Φτιάξτε παιχνίδια μόνοι σας ή με άλλους για να εμπλουτίσετε το πορτφόλιο σας. Εμπλουτίζετε συνέχεια τις γνώσεις σας διαβάζοντας πάνω στο αντικείμενο σας (θα βρείτε ατελείωτο υλικό στο Ιντερνετ). Να έχετε γνώση των ικανοτήτων σας και να στοχεύετε σε ανάλογου επιπέδου θέσεις. Παράδειγμα είναι άτοπο κάποιος που μόλις αποφοίτησε να κάνει αίτηση για μια Senior θέση, θα πρέπει να επιλέξει κάποια Junior. Τέλος, μπορείτε να διαπραγματευτείτε το μισθό σας αν νομίζεται ότι σας αδικεί, αλλά πάντα με ευγένεια. Κατά πάσα πιθανότητα θα δεχθούν να σας κάνουν αύξηση (αν δικαιολογείται από τα προσόντα σας) γιατί στο στάδιο της προσφοράς θέση σας έχουν επιλέξει ανάμεσα σε πολλούς υποψηφίους και θέλουν να σας κρατήσουν. Φυσικά πρέπει να συνεκτιμήσετε τι άλλες παροχές έχει η εταιρία (άδεια, bonus, ιατρική κάλυψη κλπ).

Στην απόφαση σας να φύγετε από Ελλάδα και να αναζητήσετε εργασία εκτός (πχ Αγγλία), να πραγματοποιήσετε προσεκτικά την έρευνα για την ζωή στη νέα χώρα, τις ευκολίες ή δυσκολίες που μπορείτε να συναντήσετε, το κόστος ζωής, τις ευκαιρίες που σας προσφέρει. Μην επηρεαστείτε μονομερώς από άτομα που θα σας πουν δύσκολη η Αγγλία, βλάκες οι Άγγλοι, χάλια ο καιρός, ακριβή η ζωή, βαρεμάρα η ζωή, δεν έχει φραπέ κλπ. Στην μεγαλύτερη πλειοψηφία (από την δική μου εμπειρία) τέτοια άτομα έζησαν την Αγγλία μόνο ως φοιτητές (στο Λονδίνο κυρίως). Οι φοιτητές γενικά βρίσκω ότι έχουν μια άρνηση να κατανοήσουν την Αγγλική κουλτούρα, ζουν κυρίως σε Ελληνικά γκέτο, και την αντιμετωπίζουν με μια «ανωτερότητα». Όταν βγεις και ζήσεις στην Αγγλική κοινωνία ως επαγγελματίας, εκτιμάς τα πράγματα πολύ διαφορετικά. Στο κάτω κάτω της γραφής ο κάθε χαρακτήρας είναι διαφορετικός και κάθε άτομο βιώνει μια κατάσταση διαφορετικά. Ότι δεν ταιριάζει στο φίλο σας, μπορεί να ταιριάξει άψογα σε εσάς.

Επίσης μην σας επηρεάσει ο φόβος του ξένου. Οι διαδικασίες στην Αγγλία, οι δοσοληψίες με το δημόσιο, η μεταφορά από το Α στο Β είναι πολύ πολύ πιο εύκολα και ξεκάθαρα από ότι στην Ελλάδα. Η γλώσσα δεν αποτελεί πρόβλημα και πολύ γρήγορα βελτιώνεται. Ο καιρός συνηθίζεται (καλά, ίσως όχι από όλους). Οι Άγγλοι είναι γενικά ευγενικός λαός. Δεν υπάρχει δικαιολογία, τις περισσότερες φορές, για άτομα με φιλοδοξίες που δεν μπορούν να καλύψουν στην Ελλάδα να μην κάνουν το βήμα. Επίσης αν σκέφτεστε να κάνετε το βήμα κάντε το τώρα γιατί όσο περνά ο καιρός και αυξάνουν οι υποχρεώσεις τόσο δυσκολότερο γίνεται (αλλά όχι, όπως και στην δική μου περίπτωση, αδύνατο). Και αν δεν βρίσκετε άμεσα εργασία στο εξωτερικό μην απογοητευτείτε. Δοκιμάστε γραφεία ευρέσεως εργασίας ή ακόμα και άλλες χώρες.

Πάντα ήμουν της άποψης ότι κάνει καλό στο Έλληνα να βγει από το μικροκοσμο της Ελλάδας και να ενταχθεί σε μια άλλη κουλτούρα, να ζήσει διαφορετικές εμπειρίες. Δυστυχώς τώρα με την κρίση είναι πολλές φορές αναγκαίο, όμως αυτό δεν πρέπει να αποθαρρύνει κάποιον γιατί (δυστυχώς πάλι για την Ελλάδα) το περιβάλλον στο οποίο θα πάει θα είναι κατά πάσα πιθανότητα καλύτερο, πιο αξιοκρατικό και με περισσότερες ευκαιρίες.

Καλή επιτυχία σε όποιον αποφασίσει να αλλάξει την ζωή του λοιπόν!

ΥΓ: Μια πολύ ενδιάφερουσα ανάρτηση για το μεγάλο βήμα στην Αγγλία μπορείτε να βρείτε εδω. Γράφει όλα οσα θα ήθελα να πω και καλύτερα απο οτι θα τα έλεγα!


Advertisements
07
Νοέ.
11

Τέλος εποχής και αρχή μιας νέας

Πολλές φορές φαντάστηκα τον εαυτό μου να γράφει αυτό το post. Και αυτό γιατί πολλές φορές τα τελευταία 5μησι χρόνια ετοιμάστηκα ψυχολογικά να κάνω το μεγάλο βήμα, αυτό που αποφάσισα επιτέλους οριστικά να κάνω τώρα. Είναι αλήθεια ότι το άργησα (και το βήμα και το post) πολύ, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ.

Δυστυχώς οι εικόνες και οι εμπειρίες μου από την Ελλάδα τα τελευταία 5μησι χρόνια δεν μπορώ να πω ότι ήταν οι καλύτερες. Μη θέλοντας να συμβιβαστώ και να μιζεριάσω σε μια θέση στο Δημόσιο δοκίμασα το δρόμο του ελεύθερου επαγγελματία αρχικά φτιάχνοντας ιστοσελίδες. Γρήγορα κατάλαβα ότι ο Έλληνας δεν μπορεί να εκτιμήσει την ποιότητα εύκολα και ότι άδικα έχανα το χρόνο μου προσπαθώντας να τον πείσω για την χρησιμότητα της τάδε λειτουργίας και γιατί θα έπρεπε να υπάρχει (και να ανεβάσει τη τιμή). Μέσω συνεργασιών με επιχειρήσεις που αναπτύσσουν έργα από το 3ο ΚΠΣ έμαθα την έννοια της υπερτιμολόγησης για μηδενικό κόστος ανάπτυξης του έργου και το πώς σκορπιούνται άδικα τα λεφτά με έργα που ποτέ δεν γνώρισαν εφαρμογή (παρά μόνο στα χαρτιά).

Μέσω μιας θέσης τεχνικής υποστήριξης ενός Πληροφοριακού Συστήματος για τις Περιφέρειες που ανέπτυξε η ALTEC (άλλο τρανό παράδειγμα πεταμένων χρημάτων από Ευρωπαϊκά Κονδύλια καθώς δεν αξιοποιήθηκε ποτέ κανονικά), γνώρισα το μεγαλείο του Δημοσίου και τις απίστευτες ώρες κουτσομπολιού και τσιγάρου που δαπανώνται καθημερινά. Εκεί άκουσα μνημειώδεις φράσεις όπως «για καφέ μας πληρώνουν, καφέ θα πίνουμε» ως απόκριση στην παρατήρηση μιας Προϊσταμένης στις υπαλλήλους της ότι χασομερούν πολύ.

Μέσω της θέσης Διδάσκοντα για το μάθημα Γραφικά με Υπολογιστές που προκηρύχτηκε στο Ιόνιο γνώρισα το πόσο λίγο εκτιμώνται οι γνώσεις και οι εμπειρίες κάποιου στην Ελλάδα, όταν έμαθα ότι το μάθημα θα γίνει συνδιδασκαλία με κάποιο νεοεκλεγμένο Επίκουρο (με εντελώς διαφορετικό αντικείμενο) για να μπορέσει να συμπληρώσει τις ώρες του. Όταν αντέτεινα ότι το άτομο αυτό δεν έχει τις γνώσεις και ότι θα επιθυμούσα να έχω εγώ τον έλεγχο του μαθήματος (καθώς έχω και ακαδημαϊκή και εργασιακή εμπειρία στο αντικείμενο), πήρα την απάντηση ότι «αυτός είναι Επίκουρος και εσύ απλό ΠΔ (συμβασιούχος)» (Μετά την απόκριση αυτή πήγα σε μια συνάντηση με το Πρόεδρο με σκοπό να του πω χάρισμα του η θέση και ότι αποσύρω την αίτηση μου. Ευτυχώς -ή δυστυχώς όπως αποδείχθηκε τελικά- ο Επίκουρος ήταν συμφοιτητής μου στην Πάτρα και καλό παιδί και έκανε πίσω όσον αφορά το μάθημα).

Μέσω του Πανεπιστημίου γνώρισα την τρομερή εσωστρέφεια που υπάρχει στην Ελλάδα. Όσες φορές δοκίμασα να κάνω συνεργασίες με άλλα πανεπιστήμια η απόκριση που λάμβανα ήταν «φυσικά και να το κάνουμε, αλλά ας υπάρχει και ένα πρόγραμμα χρηματοδότησης». Και ποτέ δεν γινόταν τίποτα, κανείς δεν δούλευε αν δεν υπήρχε χρηματοδότηση από πίσω. Όταν επρόκειτο όμως να κάνουμε πρόταση χρηματοδότησης με έπαιρναν τηλέφωνο οι ίδιοι (αν δεν μπορούσαν φυσικά να βρουν ανάλογο αντικείμενο σε μεγάλο πανεπιστήμιο-βιομηχανία προτάσεων όπως το Μετσόβιο).

Από τους φοιτητές είδα ένα κλίμα γενικής αδιαφορίας, ούτε ένα μάθημα όπως η ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών δεν φάνηκε να τους συγκινεί ιδιαίτερα. Ελάχιστοι ενδιαφέρθηκαν να κάνουν κάτι παραπάνω από το ελάχιστο που απαιτείται για να περάσουν το μάθημα. Και σχεδόν κανένας δεν έβλεπε πέρα από τα 4-5 χρόνια των σπουδών. Φυσικά εξίσου με τους φοιτητές ευθύνη αποδίδω και στο πανεπιστήμιο (γενικά) που αποτυγχάνει να τους εμπνεύσει.

Μέσω του μεταπτυχιακού του τμήματος είδα την άσχημη νοοτροπία και την αγωνία των Ελλήνων για την απόκτηση χαρτιών (για να ανέβουν μισθολογικά ή για να έχουν να κάνουν κάτι όντας άνεργοι). Τόσο που κινούσαν Γή και ουρανό προκειμένου να εξασφαλίσουν μια θέση στο πρόγραμμα.

Το πανεπιστήμιο όπως φάνηκε μετά από λίγα χρόνια δεν είχε και πολύ μέλλον για μένα και μόλις έσκασε η κρίση στράφηκα ακόμα περισσότερο στον ιδιωτικό τομέα για συνεργασίες στην ανάπτυξη games και εικονικών κόσμων. Δυστυχώς και εκεί η κατάσταση δεν ήταν πολύ καλύτερη και οι επιλογές στις επιχειρήσεις συνήθως ήταν 2, είτε να βάλεις ο ίδιος από την τσέπη σου τα λεφτά για να αναπτύξεις το παιχνίδι με την ελπίδα ότι θα πουλήσει είτε να περιμένει η επιχείρηση για χρηματοδότηση. Σχεδόν καμία επιχείρηση δεν σε πλήρωνε για να της φτιάξεις κάτι (το φαινόμενο αυτό έγινε ακόμα πιο έντονο πρόσφατα – κανείς δεν βάζει το χέρι στην τσέπη). Πολύ λίγα από τα project με τα οποία ασχολήθηκα μου απέδωσαν κάποιο κέρδος δυστυχώς, σίγουρα όχι αρκετά για να περάσει κανείς καθόλη την διάρκεια του έτους.

Τον τελευταίο χρόνο έγινε πλέον ξεκάθαρο ότι το πανεπιστήμιο δεν ήταν βιώσιμη λύση για μένα καθώς κανένας δεν μπορούσε να εγγυηθεί πότε, πόσα ή αν θα πληρωθείς. Βέβαια αυτό δεν το εμπόδιζε από το να σου δίνει 6 μαθήματα το ακαδημαϊκό έτος (3 στο μεταπτυχιακό!) να διδάσκεις δωρεάν. Το οικονομικό κλίμα ήταν (και είναι) άθλιο, αλλά επειδή δεν είμαι άτομο που αρέσκεται στο να κάθεται και να ελπίζει για κάτι καλύτερο αποφάσισα να αφήσω κατά μέρος το Πανεπιστήμιο και να φτιάξω μια επιχείρηση (ΟΕ κιόλας!) που να έχει ως αντικείμενο την ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών. Είχαμε βρει και όνομα, κλείσαμε και το domain name, κάναμε μεγάλα σχέδια – έως ότου μια ωραία πρωία βγήκε ο Βενιζέλος και ανακοίνωσε από το πουθενά τον αυθαίρετο και άδικο νόμο για την έκτακτη εισφορά ακινήτων μέσω της ΔΕΗ. Τότε κάτι έσπασε μέσα μου και έχασα κάθε όρεξη να κάνω κάτι στην Ελλάδα. Με τέτοια αστάθεια και αβεβαιότητα μου ήταν αδύνατο να αφοσιωθώ και να κάνω κάτι εδώ, όταν δεν ξέρεις τι μπορεί να σου ξημερώσει αύριο. Η ιδέα της εταιρίας πέθανε συνοπτικά πριν καν γεννηθεί.

Επειδή είχα πλέον κουραστεί να το παλεύω στην Ελλάδα, μόνη επιλογή για μένα ήταν η επιστροφή στην Αγγλία. Έστειλα τις αιτήσεις σε μερικές εταιρίες game development και σε ενάμιση μήνα μέσα είχα δουλειά ως graphics programmer στην ομάδα Research and Development της Blitz στην οποία αρχίζω πολύ σύντομα.

Η αλήθεια είναι ποτέ δεν εγκλιματίστηκα στην Ελλάδα, ποτέ δεν αισθάνθηκα οικείο το περιβάλλον. Πολλά πράγματα με ενοχλούσαν, από την κουλτούρα των περισσότερων Ελλήνων μέχρι την αναξιοκρατία που κυριαρχεί. Ίσως η Ελλάδα αλλάξει κάποτε (τώρα που υπάρχει ο ζυγός των ευρωπαίων), αλλά δεν ελπίζω ότι θα γίνει σύντομα αυτό. Ίσως οι επόμενες γενιές να βρουν μια Ελλάδα πιο φιλόξενη και αξιοκρατική από εμένα, με καλύτερη νοοτροπία και κουλτούρα και περισσότερες ευκαιρίες. Όμως εμένα προσωπικά δεν με παίρνει χρονικά να περιμένω να γίνει αυτό. Όσο είμαι ακόμα παραγωγικός θα το πολεμήσω όσο μπορώ, όπου μπορώ.

Έτσι κλείνει για μένα (και την οικογένεια μου) το κεφάλαιο Ελλάδα και ξανανοίγει το κεφάλαιο Αγγλία. Ξέρω ότι θα είναι δύσκολη η αλλαγή, καθώς όσο μεγαλώνει κανεις και αυξάνουν οι υποχρεώσεις του τόσο «βαραίνει», αλλά θα την κάνουμε. Η προοπτική και μόνο ενός περιβάλλοντος με περισσότερες ευκαιρίες και αξιοκρατία το αξίζει. Μετά από εκεί ποιος ξέρει, ο κόσμος είναι μεγάλος!




Advertisements
Το blog αυτό έχει ως σκοπό να ρίξει μια ψύχραιμη και κριτική ματιά στο κόσμο των videogames. Χωρίς πάθη, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς άγνοια. Τα videogames έχουν να μας δώσουν πολλά, και αξίζει να ασχοληθούμε με αυτά.

Game-based Learning στην Ελλάδα
Επισκεφτείτε το group
Bookmark and Share
Νοέμβριος 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Δεκ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Αρέσει σε %d bloggers: