27
Σεπτ.
10

Όλα θα αλλάξουν (πάλι) στα Πανεπιστήμια

Νέες εξαγγελίες από το Υπουργείο Παιδείας έγιναν χθες για ριζικές αλλαγές σε πολλούς τομείς της διοίκησης, της οργάνωσης και χρηματοδότησης των Πανεπιστημίων. Πολλά από αυτά ακούγονται καλά, κάποια ίσως γίνουν και πολλά ίσως είναι ανέφικτα. Η ιστορία θα δείξει. Το ότι σε πολλά Πανεπιστήμια η κατάσταση πρέπει να αλλάξει, αυτό πρέπει. Μακάρι αυτή η ηγεσία να καταφέρει ότι δεν κατάφεραν όλες οι προηγούμενες.

Τα Πανεπιστήμια μας σε πολλές περιπτώσεις δεν προετοιμάζουν τους νέους για την μετά-Πανεπιστημιακή ζωή, και δεν τους δίνουν τα εφόδια για να καταφέρουν να επιβιώσουν στις σκληρές συνθήκες της αγοράς. Αυτή τη δικαιολογία την ακούω πολύ και εν μέρει είναι σωστή. Όμως κάθε φορά που ακούω τέτοιους αφορισμούς δεν μπορώ να μην σκεφτώ και την στάση πολλών φοιτητών απέναντι στο Πανεπιστήμιο. Διδάσκω σε Πανεπιστημιακό Τμήμα αρκετό καιρό τώρα και έχω σχηματίσει μια αρκετά καλή εικόνα για τη «αξιοποίηση» του Πανεπιστημίου από τους φοιτητές. Και στην πλειοψηφία, αυτή η αξιοποίηση είναι ανύπαρκτη.

Οι περισσότεροι φοιτητές αδυνατούν να δουν τις ευκαιρίες που τους προσφέρει το Πανεπιστήμιο, πέρα από την απόκτηση του πτυχίου. Επιπλέον οι περισσότεροι φοιτητές έχουν την εντύπωση ότι το Πανεπιστήμιο είναι όπως το λύκειο. Ότι δηλαδή πρέπει να μας γεμίζει γνώσεις και εφόδια, τα οποία εμείς αποκτούμε παθητικά, και στο πέρας των σπουδών θα είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τη ζωή. Και εφόσον δεν το κάνει αυτό το Πανεπιστήμιο απέτυχε.

Το Πανεπιστήμιο δεν είναι λύκειο όμως. Δεν έχει σκοπό να σου μάθει τίποτα. Ο πραγματικός σκοπός του Πανεπιστημίου είναι να σου δώσει τα ερεθίσματα και να δημιουργήσει ένα κατάλληλο κλίμα και περιβάλλον για να μάθει ο φοιτητής μόνος του. Να μάθει φτιάχνοντας πράγματα ο ίδιος, μέσω συζητήσεων με καθηγητές και συμφοιτητές, μέσω βιβλιογραφικής έρευνας, μέσω εργασιών, μέσω επισκέψεων σε χώρους εργασίας, μέσω διαλέξεων από άτομα που έχουν πραγματική εμπειρία από τον έξω κόσμο.

Συμφωνώ ότι πολλά από αυτά δεν γίνονται στην πραγματικότητα στα Πανεπιστήμια αν και θα έπρεπε. Εκεί φταίει το Πανεπιστήμιο. Όμως Πανεπιστήμιο δεν είναι οι 4 τοίχοι και 10 μέλη ΔΕΠ. Είναι και οι φοιτητές οι οποίοι έχουν και αυτοί μερίδιο στην ευθύνη για την σημερινή κατάσταση. Ποιος φοιτητής ζήτησε το καθηγητή να τον εμπλέξει σε έργα για την απόκτηση πρακτικής εμπειρίας; Ποιος ζήτησε από το διδάσκοντα να του δώσει επιπλέον (και ουσιαστικότερη) δουλειά, εκτός των εργασιών του εξαμήνου, μόνο και μόνο για να μάθει κάτι παραπάνω;

Δεν ξέρω για τα παλαιά μέλη ΔΕΠ, αλλά πολλά από τα νεότερα προέρχονται από το χώρο της αγοράς και είναι ανεκτίμητη πηγή εμπειριών και πληροφοριών. Τέτοια άτομα έχουν πολλά να προσφέρουν στους φοιτητές από πρακτικής άποψης (χωρίς να θέλω να μειώσω στο ελάχιστο τα παλαιότερα μέλη ΔΕΠ).

Η προσωπική μου εμπειρία, από την πλευρά του διδάσκοντα, στο θέμα αυτό δεν είναι καλή. Στη χρονική περίοδο που βρίσκομαι στο Τμήμα, προσπάθησα πολλές φορές να εμπλέξω φοιτητές σε έργα, χωρίς χρηματοδότηση για κανένα (ούτε για μένα), για την απόκτηση εμπειρίας. Ελάχιστοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα μου και από αυτούς οι περισσότεροι τα παράτησαν μετά από 1-2 συναντήσεις. Αλλά και για τους υπόλοιπους διδάσκοντες μια παρόμοια κατάσταση επικρατεί. Η απάθεια που επικρατεί είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα του Πανεπιστημίου σήμερα. Το τι φταίει για την απάθεια αυτή πρέπει να διαπιστώσουμε και να διορθώσουμε.

Η διάχυτη άποψη «ας αλλάξει πρώτα το Πανεπιστήμιο και μετά θα ασχοληθώ εγώ με αυτό» είναι λανθασμένη. Το Πανεπιστήμιο αλλάζει από μέσα προς τα έξω (όπως γίνονται και οι μεγαλύτερες και ουσιαστικότερες αλλαγές). Γνωρίζω ότι τώρα το Πανεπιστήμιο φαίνεται ότι δεν προσφέρει πολλά αλλά είναι στο χέρι μας να αξιοποιήσουμε αυτό το λίγο που μας δίνει και να το κάνουμε πολύ. Θέμα αλλαγής νοοτροπίας είναι περισσότερο.

Και ποιος ξέρει, μπορεί να δουλέψουν και οι αλλαγές του Υπουργείου…


8 Responses to “Όλα θα αλλάξουν (πάλι) στα Πανεπιστήμια”


  1. Σεπτεμβρίου 27, 2010 στο 9:39 πμ

    Πάρα πολύ εύστοχο το άρθρο!!!! Συγχαρητήρια…! Θα ήθελα να σταθώ σε δύο φράσεις και να βγάλω ένα δικό μου συμπέρασμα… Κώστα αναφέρεις ότι «Το Πανεπιστήμιο αλλάζει από μέσα προς τα έξω» και ότι «Θέμα αλλαγής νοοτροπίας είναι περισσότερο.»! Θα έλεγα ότι είναι ουτοπικό να περιμένεις απο ανθρώπους που η νοοτροπία τους είναι να τα παρατάνε στην δεύτερη συνάντηση να φέρουν μεγάλες αλλαγές, άρα εγώ προσωπικά απο μέσα δεν περιμένω αλλαγή! Η νοοτροπία του κάθε ανθρώπου όταν φτάνει στα πανεπιστημιακά ιδρύματα 18 , 19 χρονών είναι σχεδόν ακλόνητη και δύσκολα αλλάζει…! Αυτά που αναζητάς και εγώ συμφωνώ μαζί σου πρέπει να τα πάρουν τα παιδιά απο το δημοτικό και κυρίως απο τους γονείς τους!! Στην Ελλαδίτσα της ρεμούλας όμως κάτι τέτοιο είναι αρκετά δύσκολο να συμβεί γιατί γονέας είναι ο καθηγητής του ΤΕΙ που όταν του έστειλα mail να με βοηθήσει σε κάτι εκτός σχολής δεν απάντησε ποτέ και αυτός είναι εξίσου σάπιος στο σύστημα όσο οι αιώνιοι φοιτητές της καφετέριας και της κατανάλωσης πατρικής περιουσίας!!!!

  2. Σεπτεμβρίου 27, 2010 στο 10:16 πμ

    Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Συμφωνώ, η σαπίλα που αναφέρεις και η αδιαφορία από ορισμένους καθηγητές συνεισφέρουν σημαντικά στην απάθεια που αναφέρω εκ μέρους των φοιτητών. Επίσης συμφωνώ ότι τα 18χρονα παιδιά έχουν ήδη σχηματίσει εν μέρει χαρακτήρα και στάση ζωής (ότι και να είναι αυτά), όμως δεν θέλω να δεχτώ ότι στην ηλικία της αμφισβήτησης των πάντων και της αστείρευτης ενέργειας για ανατροπή, το πιο επαναστατικό που μπορούν να κάνουν είναι να γραφτούν σε ένα κομμα και να μοιράζουν φυλλάδια. Δεν γίνονται έτσι οι επαναστάσεις και οι αλλαγές. Θέλει προσωπικό ενδιάφερον και δουλειά από όλες όμως τις πλευρές.

  3. 3 spahar
    Σεπτεμβρίου 28, 2010 στο 2:25 μμ

    Ως φοιτητής θα συμφωνήσω ότι δυστυχώς η πλειοψηφία (στην οποία ανήκω και εγώ) αντιμετωπίζει το Πανεπιστήμιο ως ένα μέσο απόκτησης πτυχίου -> απόκτησης δουλειάς. Αυτό που περιγράφετε (φοιτητές να επιθυμούν να μάθουν κάτι παραπάνω από την ύλη του μαθήματος, να ασχοληθούν με projects εκτός μαθήματος) το βλέπω ουτοπικό, όταν κυριαρχεί η αντίληψη «το δύσκολο μάθημα να το περάσω με ένα 5, και στο εύκολο να αναπληρώσω με ένα 8+». Φυσικά για να υπάρχει αυτή η αντίληψη κάτι πρέπει να έχει πάει στραβά από πριν (όπως αναφέρει και ο Bilias7) και το Πανεπιστήμιο δεν βοηθάει για να διορθωθεί.

  4. Σεπτεμβρίου 28, 2010 στο 2:50 μμ

    Μα και εγώ για καλύτερες ευκαιρίες για απόκτηση δουλειάς μιλάω. Γνωρίζω ότι υπάρχουν δύσκολα μαθήματα που ο φοιτητής θέλει απλά να περάσει, εύκολα μαθήματα επιλογής που κυνηγά το βαθμό κλπ. Ανεξαρτήτως βαθμού όμως, τι εμποδίζει ένα φοιτητή (πέρα από την νοοτροπία, και κάποιους καθηγητές που δεν θέλουν να ασχοληθούν) από να αναζητήσει την απόκτηση μεγαλύτερης εμπειρίας; Και το Πανεπιστήμιο, αντίθετα από ότι πιστεύουν πολλοί, είναι ένας κατάλληλος χώρος να γίνει αυτό, αρκεί να ανταποκριθεί ο φοιτητής σε σχετικά καλέσματα ή να αναζητήσει και ο ίδιος διδάσκοντες που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν.

    Εμένα μου δίνει μεγάλη χαρά όταν έρχονται άτομα με φιλοδοξίες και όρεξη να κάνουν κάτι περισσότερο από αυτό το πιθανώς λίγο δίνει το πρόγραμμα σπουδών. Είμαι βέβαιος ότι πολλοί συνάδελφοι αισθανονται έτσι. Απλά δυστυχώς είναι πολύ πολύ λίγα τα άτομα αυτά.

  5. 5 Greydas
    Οκτωβρίου 1, 2010 στο 11:24 πμ

    Καλά όλα όσα αναφέρονται στο άρθρο αλλά “τρομακτικά” ουτοπικά.

    1) Κάπου ανέφερες ότι προσπάθησες να εμπλέξεις φοιτητές σε έργα για απόκτηση εμπειρίας. Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα… Δεν είναι δυνατό να απαιτείς από κάποιον να κάνει δουλειά (αυτήν που προϋποθέτουν τα έργα) χωρίς αμοιβή… Έστω και αν αυτή είναι εξεφτιλιστηκά χαμηλή. Συνήθως τα έργα που αναφέρεις καταλήγουν σε ένα απλό φόρτωμα αγκαριών στην πλάτη του φοιτητή ή φοιτητών που θα συμμετάσχουν σε αυτά.
    2) Σε μια σχολή που: το ένα τρίτο τον καθηγητών κόβουν για πλάκα μόνο και μόνο για να δώσουν αξία στο κωλομάθημά τους, το άλλο ένα τρίτο έχουν όντως δύσκολα μαθήματα οπότε κάθε φορά πρέπει να κατεβαίνεις με τον σταυρό στο χέρι στις εξεταστικές μπας και το περάσεις, και το τελευταίο ένα τρίτο έχουν εύκολα μαθήματα τα οποία γίνονται δύσκολα λόγω απαράδεκτου βιβλίου ή απαράδεκτης διδασκαλίας… τι περιμένεις. Να έχει όρεξη ο φοιτητής και να δείξει ενδιαφέρον για την ακαδημαϊκή κοινότητα…? Το μόνο που θα τον ενδιαφέρει είναι να περάσει τα μαθήματα όπως όπως… Εδώ συνυπολογίζεις και το γεγονός ότι ο εκάστοτε φοιτητής πριν ήταν μαθητής ο οποίος ξεσκίστηκε στα φροντιστήρια και στις πανελλαδικές. Φυσικά υπάρχουν και σχολές όπου πέφτει και ομαδικό κωλοβάρεμα (από φοιτητές και καθηγητές) οπότε δεν ευθύνονται οι παράγοντες που προανέφερα.
    3) Σημαντικό ρόλο παίζει και το πρόγραμμα σπουδών. Αν ο καθένας κάνει την διατριβή του μάθημα και το πρόγραμμα γεμίζει με μαθήματα άχρηστα ή που δεν κολλάνε με τα υπόλοιπα καταλαβαίνεις ότι γίνεται ένα μπάχαλο.
    Όλα αυτά και άλλα πολλά επιβαρύνουν τους φοιτητές. Η ενασχόληση με το πανεπιστήμιο πρέπει να κινεί το ενδιαφέρον προκειμένου να αλλάξουν κάποια πράγματα και να γίνουν αυτά που λες. Και όλα τα παραπάνω το μόνο που κάνουν είναι να έχουν μετατρέψει τα ΑΕΙ, ΤΕΙ σε αναγκαίο κακό…

  6. Οκτωβρίου 1, 2010 στο 11:44 πμ

    Στην δική μου περίπτωση δεν αναφέρομαι σε μεγάλα, χρηματοδοτούμενα, ερευνητικά έργα αλλά σε μικρά ερευνητικά project που πραγματοποιώ στο Τμήμα. Για κανέναν δεν έχει χρήμα η δουλειά. Μόνο απόκτηση εμπειρίας. Κάποιος φοιτητής για παράδειγμα μου ζήτησε (σπανιο πραγμα) να κάνει δουλειά στην ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών για απόκτηση εμπειρίας. Του έδωσα να κάνει μεταφορά ένα παιχνίδι που ειχα αναπτύξει για μια έρευνα απο μια πλατφόρμα σε μια μια άλλη. Και αυτός έμαθε, και την έρευνα βοήθησε. Επαναλαμβάνω, χωρίς χρηματικό όφελος για κανένα.

    Δέχομαι ότι Τμήμα από Τμήμα διαφέρει. Πιστεύω στα περιφερειακά πανεπιστήμια να είναι κάπως καλύτερα τα πράγματα όσον αφορά τις σχέσεις φοιτητών-καθηγητών όπως και στην προσβασιμότητα των καθηγητών.

    Συμφωνώ ότι μπορεί να είναι ουτοπικά αυτά. Όμως θέλω να ακούσω φοιτητές που το δοκίμασαν και δεν το πέτυχαν αυτό. Οτι προσέγγισαν καθηγητές για απόκτηση εμπειρίας και τους έκλεισαν την πόρτα. Η ότι τους την άνοιξαν αλλά προσπάθησαν να τους εκμεταλλευτούν. Πολύ φοβάμαι ότι είναι η στάση «ας αλλάξει πρώτα το Πανεπιστήμιο και μετά θα ασχοληθώ εγώ» που ανέφερα παραπάνω. Η νοοτροπία ότι ειναι ουτοπικά όλα και δεν αλλάζει τίποτα, οπότε δεν ασχολούμαι.

  7. 7 Greydas
    Οκτωβρίου 2, 2010 στο 1:24 μμ

    Φοιτητές που δοκίμασαν τυχόν επαφή με καθηγητές ξέρω αρκετούς. Σε έναν μόνο του “έκατσε” καλή περίπτωση… Αυτός ο ένας τώρα εργάζεται σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα το οποίο χρηματοδοτείται από Γερμανία και έχει την τύχη να παίρνει και “μερικά κατοσταρικάκια” … Αλλά εδώ προφανώς σημαντικό ρόλο έπαιξε ο υπεύθυνος καθηγητής. Ενδιαφέρθηκε για τους φοιτητές του. Στην δική μου την σχολή όμως οι καθηγητές είναι αυτοκράτορες… Και ο θρόνος προέχει… Στις περισσότερες περιπτώσεις θα πάρεις απάντηση του τύπου: είμαι γεμάτος έλα του χρόνου, απευθύνσου στους μεταπτυχιακούς, πήγαινε σε άλλον καθηγητή κτλ. Ο ισχυρός στα πανεπιστήμια είναι η κοινότητα των καθηγητών και σε αυτήν την κοινότητα είναι που πρέπει να γίνουν οι αλλαγές. Νοοτροπίες στερεότυπα (πλέον) όπως “ας αλλάξει πρώτα το πανεπιστήμιο και μετά θα ασχοληθώ εγώ” δεν απέχουν και πολύ από την πραγματικότητα λοιπόν, με την έννοια ότι οι φοιτητές δεν μπορούν να κάνουν και πολλά αν δεν φύγουν τα εμπόδια που θέτουν οι ίδιοι οι καθηγητές. Γιατί ακόμα και στις λίγες φορές που φοιτητές μπορούν να κάνουν κάτι και το κάνουν εμφανίζονται κάτι τραγελαφικές καταστάσεις στην τηλεόραση (που αλλού?) περί τραμπουκισμού κλπ. Είπες ότι ανήκεις στην νέα γενιά καθηγητών. Άρα ξέρεις τι γίνεται με την παλαιά… Σκέψου λοιπόν τι γίνεται σε μία σχολή που κυριαρχεί η παλαιά γενιά και συνδύασε το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς είχαν μία καριέρα και στο εξωτερικό (κοινώς τώρα έχουν καβαλήσει το καλάμι)… Κατάλαβες φαντάζομαι…


Comments are currently closed.

Το blog αυτό έχει ως σκοπό να ρίξει μια ψύχραιμη και κριτική ματιά στο κόσμο των videogames. Χωρίς πάθη, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς άγνοια. Τα videogames έχουν να μας δώσουν πολλά, και αξίζει να ασχοληθούμε με αυτά.

Game-based Learning στην Ελλάδα
Επισκεφτείτε το group
Bookmark and Share
Σεπτεμβρίου 2010
Δ T Τ T Π S S
« Αυγ.   Οκτ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Αρέσει σε %d bloggers: