09
Φεβ.
10

Περί κολλήματος και άλλων στερεοτύπων

Διάβαζα στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία το άρθρο «Το σύνδρομο του Warcraft», το οποίο περιέχει και μερικές δικές μου αράδες, και παρατήρησα στο κλείσιμο του ότι ο αρθρογράφος αναφέρει επί λέξει ότι «…[οι παίκτες] ζουν την απόλυτη περιπέτεια καίγοντας μπόλικα εγκεφαλικά κύτταρα…». Το «καίω εγκεφαλικά κύτταρα» το ακούω πολύ σε σχέση με τα βιντεοπαιχνίδια και ιδιαίτερα τα MMOG. Αναφέρεται στη πολύωρη ενασχόληση των παικτών με το παιχνίδι και την απόλυτη προσήλωση τους σε αυτό. Αφήνει και ένα υπονοούμενο ότι τα παιχνίδια βλάπτουν τον εγκέφαλο, αλλά το προσπερνώ. Η πολύωρη ενασχόληση με ένα παιχνίδι θεωρείται γενικά, από ενήλικες και άτομα που δεν έχουν γνώση του μέσου (δηλαδή δεν παίζουν βιντεοπαιχνίδια) προβληματική και καμιά φορά νοσηρή συμπεριφορά.

Παράλληλα όμως, το ίδιο απόγευμα της Κυριακής, παρατηρούσα το πεθερό μου να βλέπει 5 ώρες συνεχόμενες ποδόσφαιρο στην τηλεόραση (είδε 3 αγώνες τουλάχιστον)! Να ξεκαθαρίσω ότι ο εν λόγω πεθερός περνά γενικά ελάχιστη ώρα μπροστά την τηλεόραση. Για εκείνον, και για οποιοδήποτε λατρεύει το ποδόσφαιρο αυτή η συμπεριφορά είναι φυσιολογική. Δεν πρόκειται ποτέ να κατακρίνει κάποιον που σπαταλά ολόκληρο το απόγευμα κολλημένος στην τηλεόραση βλέποντας ποδόσφαιρο. Και σαφέστατα δεν πρόκειται να του πει ότι «έκαψε μπόλικα εγκεφαλικά κύτταρα». Αν όμως έβλεπε εμένα ή κάποιο εγγόνι του ή ανιψιό του να παίζει 2-3 ώρες ένα βιντεοπαιχνίδι, σίγουρα θα είχε κάτι να πει πάνω σ’αυτό. Το «κόλλημα» στο ποδόσφαιρο το δέχεται. Στα βιντεοπαιχνίδια όχι.

Τι είναι αυτό που κάνει την διαφορά; Η κατανόηση και η οικειότητα που έχει κανείς με το κάθε μέσο. Την τηλεόραση (και το ποδόσφαιρο) τη κατανοεί, έχει μεγαλώσει με αυτά. Τα βιντεοπαιχνίδια του είναι κάτι το άγνωστο και αδυνατεί να καταλάβει τι αποκομίζει κανείς από αυτά. Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται στην γενιά του πεθερού μου βέβαια, αλλά και μέχρι τη δική μου γενιά. Οι γονείς δεν έχουν πρόβλημα να αφήσουν («παρκάρουν» είναι η προτιμώμενη λέξη) το παιδί τους μπροστά από την τηλεόραση για 2-3 ώρες μέχρι να μαγειρέψουν, σιδερώσουν, πιουν ένα καφέ ή οτιδήποτε άλλο. Δεν έχουν επίσης πρόβλημα, οι περισσότεροι γονείς, να του βάλουν τηλεόραση το υπνοδωμάτιο. Όταν όμως ζητήσει το παιδί να παίξει Playstation, Xbox ή DS, πανικοβάλλονται και του θέτουν ένα σωρό περιορισμούς. Με την τηλεόραση δεν έχουν σε γενικές γραμμές ενδοιασμούς, με τα βιντεοπαιχνίδια έχουν πάρα πολλούς, να μην αναφέρω και τύψεις ότι διαφθείρουν τα παιδιά τους.

Δεν κάνω επίθεση στην τηλεόραση χάριν των βιντεοπαιχνιδιών. Προσωπικά θεωρώ ότι σε γενικές γραμμές η τηλεόραση (και ιδίως η Ελληνική) σερβίρει (και ανακυκλώνει σε «σατιρικές» εκπομπές) σκουπίδια αυτό όμως δεν είναι πρόβλημα του μέσου, αλλά των ατόμων που την διαχειρίζονται. Παρόλα αυτά, επειδή οι γονείς κατανοούν την τηλεόραση δεν ανησυχούν ιδιαίτερα για την χρήση της και το «κόλλημα» σε αυτή, κάτι που δεν συμβαίνει με τα βιντεοπαιχνίδια και που οδηγεί στα στερεότυπα περί «κολλήματος» και «καψίματος εγκεφαλικών κύτταρων» που συναντούμε συχνά.

Η μη κατανόηση του μέσου είναι δυστυχώς αυτό που στιγματίζει τα βιντεοπαιχνίδια σήμερα, και όχι τα βιντεοπαιχνίδια τα ίδια.


3 Responses to “Περί κολλήματος και άλλων στερεοτύπων”


  1. Μαρτίου 26, 2010 στο 7:07 μμ

    Αυτο το αρθρο πρεπει να το διαβασουν πολλοι γονεις και οχι μονο,που μολισ ακουν την λεξη βιντεοπαιχνιδι η playstation αφινιαζουν και μονο που δεν σε δερνουν.
    Παρολα αυτα ομως εχω να κανω μια παρατηρηση.Δεν ξερω αν θυμαστε ενα παιχνιδι που αναπτυξαν 4 φοιτητες ονοματι ΄΄149-1821 ηωρα της απελευθερωσης΄΄,οταν το παιχνιδι κυκλοφορησε στην αγορα ολοι οσοι εμαθαν γιαυτο αντι να αρχισουν να φερονται οπως κανουν συνηθως,αρχισαν να συζητανε για το παιχνιδι χωρις να το κατακρινουν και να ΜΗΝ λενε »ακομα ενα παιχνιδι που θα μας ποροσει».Επομενως σκεφτομαι και λεω αμα τυχει ποτε και καταφερουμε να εχουμε βιομηχανια αναπτυξης βιντεοπαιχνιδιων ισως οι περισσοτεροι Ελλνες να δουν τα παιχνιδια με αλλο ματι??????

  2. Απριλίου 1, 2010 στο 5:55 μμ

    Πριν καποια λεπτα ειδα στις ειδησεις(αντενα)να κανουν αναφορα σε ενα παιχνιδι,οπου σκοπος του παικτη ειναι να βιασει οσον το δυνατον περισσοτερα κοριτσια μπορει και μαλιστα λενε οτι εχει κανει και παταγο στην καταναλωση.Και αντι αυτοι να κανουν μια αναφορα στα serious games τα οποια σιγουρα θα αγαπησει ο κοσμος,μιλανε για παιχνιδια που το μονο που κανουν ειναι να χαλανε ακομα περισσοτερο το ονομα των βιντεοπαιχνιδιων.

    υγ.Συγνωμη για τα συνεχη post.


Comments are currently closed.

Το blog αυτό έχει ως σκοπό να ρίξει μια ψύχραιμη και κριτική ματιά στο κόσμο των videogames. Χωρίς πάθη, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς άγνοια. Τα videogames έχουν να μας δώσουν πολλά, και αξίζει να ασχοληθούμε με αυτά.

Game-based Learning στην Ελλάδα
Επισκεφτείτε το group
Bookmark and Share
Φεβρουαρίου 2010
Δ T Τ T Π S S
« Ιαν.   Mar »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728

Αρέσει σε %d bloggers: