Αρχείο για Φεβρουαρίου 2010

23
Φεβ.
10

Serious games και το ταξίδι στα Ιωάννινα

Χτες ήμουν στα Ιωάννινα, καλεσμένος του BIC Ηπείρου, για μια ομιλία πάνω στην εφαρμογή των Βιντεοπαιχνιδιών στην Εκπαίδευση (Serious games). Η ομιλία ήταν σε μια ημερίδα στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Προγράμματος LUDUS το οποίο έχει ως αντικείμενο στην ενημέρωση του κοινού και των φορέων σχετικά με τις δυνατότητες και τα οφέλη των serious games στην Εκπαίδευση και στις επιχειρήσεις. Η ημερίδα έλαβε χώρα στο συγκρότημα Φρόντζου Πολιτεία, το οποίο βρίσκεται σε ένα λόφο μέσα στα πεύκα με υπέροχη θέα των απέναντι χιονισμένων βουνών, της λίμνης των Ιωαννίνων, και μιας όχι τόσο υπέροχης θέας μιας θάλασσας από πολυκατοικίες. Οι διοργανωτές της ημερίδας ήταν πολύ φιλικοί και φιλόξενοι, και το φαγητό που ακολούθησε την ημερίδα πολύ καλό!

Είχε αρκετή προσέλευση η ημερίδα κυρίως από τοπικούς φορείς (δήμο, νομαρχία, περιφέρεια και αναπτυξιακές εταιρίες). Οι βασικοί ομιλητές ήταν τρεις, ένας εξ’αυτών και εγώ. Η δική μου η ομιλία εστίασε στα οφέλη, δυνατότητες αλλά και δυσκολίες που συναντά η εφαρμογή των serious games σε σχολικά περιβάλλοντα. Στο τέλος της ημερίδας έκανα και μια σύντομη δήλωση επί του θέματος στα τοπικά τηλεοπτικά κανάλια, κάτι που ήταν πρωτόγνωρο για μένα.

Η γενική εντύπωση από την ημερίδα είναι ότι υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον για τα serious games τουλάχιστον σε επίπεδο φορέων, αλλά μένει πολύ δουλειά από την θεωρία στην πράξη της εφαρμογής τους σε εκπαιδευτικά περιβάλλοντα, όπου και αν είναι αυτά.

Παραθέτω την ομιλία μου στην ημερίδα για όποιον ενδιαφέρεται.

Advertisements
09
Φεβ.
10

Περί κολλήματος και άλλων στερεοτύπων

Διάβαζα στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία το άρθρο «Το σύνδρομο του Warcraft», το οποίο περιέχει και μερικές δικές μου αράδες, και παρατήρησα στο κλείσιμο του ότι ο αρθρογράφος αναφέρει επί λέξει ότι «…[οι παίκτες] ζουν την απόλυτη περιπέτεια καίγοντας μπόλικα εγκεφαλικά κύτταρα…». Το «καίω εγκεφαλικά κύτταρα» το ακούω πολύ σε σχέση με τα βιντεοπαιχνίδια και ιδιαίτερα τα MMOG. Αναφέρεται στη πολύωρη ενασχόληση των παικτών με το παιχνίδι και την απόλυτη προσήλωση τους σε αυτό. Αφήνει και ένα υπονοούμενο ότι τα παιχνίδια βλάπτουν τον εγκέφαλο, αλλά το προσπερνώ. Η πολύωρη ενασχόληση με ένα παιχνίδι θεωρείται γενικά, από ενήλικες και άτομα που δεν έχουν γνώση του μέσου (δηλαδή δεν παίζουν βιντεοπαιχνίδια) προβληματική και καμιά φορά νοσηρή συμπεριφορά.

Παράλληλα όμως, το ίδιο απόγευμα της Κυριακής, παρατηρούσα το πεθερό μου να βλέπει 5 ώρες συνεχόμενες ποδόσφαιρο στην τηλεόραση (είδε 3 αγώνες τουλάχιστον)! Να ξεκαθαρίσω ότι ο εν λόγω πεθερός περνά γενικά ελάχιστη ώρα μπροστά την τηλεόραση. Για εκείνον, και για οποιοδήποτε λατρεύει το ποδόσφαιρο αυτή η συμπεριφορά είναι φυσιολογική. Δεν πρόκειται ποτέ να κατακρίνει κάποιον που σπαταλά ολόκληρο το απόγευμα κολλημένος στην τηλεόραση βλέποντας ποδόσφαιρο. Και σαφέστατα δεν πρόκειται να του πει ότι «έκαψε μπόλικα εγκεφαλικά κύτταρα». Αν όμως έβλεπε εμένα ή κάποιο εγγόνι του ή ανιψιό του να παίζει 2-3 ώρες ένα βιντεοπαιχνίδι, σίγουρα θα είχε κάτι να πει πάνω σ’αυτό. Το «κόλλημα» στο ποδόσφαιρο το δέχεται. Στα βιντεοπαιχνίδια όχι.

Τι είναι αυτό που κάνει την διαφορά; Η κατανόηση και η οικειότητα που έχει κανείς με το κάθε μέσο. Την τηλεόραση (και το ποδόσφαιρο) τη κατανοεί, έχει μεγαλώσει με αυτά. Τα βιντεοπαιχνίδια του είναι κάτι το άγνωστο και αδυνατεί να καταλάβει τι αποκομίζει κανείς από αυτά. Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται στην γενιά του πεθερού μου βέβαια, αλλά και μέχρι τη δική μου γενιά. Οι γονείς δεν έχουν πρόβλημα να αφήσουν («παρκάρουν» είναι η προτιμώμενη λέξη) το παιδί τους μπροστά από την τηλεόραση για 2-3 ώρες μέχρι να μαγειρέψουν, σιδερώσουν, πιουν ένα καφέ ή οτιδήποτε άλλο. Δεν έχουν επίσης πρόβλημα, οι περισσότεροι γονείς, να του βάλουν τηλεόραση το υπνοδωμάτιο. Όταν όμως ζητήσει το παιδί να παίξει Playstation, Xbox ή DS, πανικοβάλλονται και του θέτουν ένα σωρό περιορισμούς. Με την τηλεόραση δεν έχουν σε γενικές γραμμές ενδοιασμούς, με τα βιντεοπαιχνίδια έχουν πάρα πολλούς, να μην αναφέρω και τύψεις ότι διαφθείρουν τα παιδιά τους.

Δεν κάνω επίθεση στην τηλεόραση χάριν των βιντεοπαιχνιδιών. Προσωπικά θεωρώ ότι σε γενικές γραμμές η τηλεόραση (και ιδίως η Ελληνική) σερβίρει (και ανακυκλώνει σε «σατιρικές» εκπομπές) σκουπίδια αυτό όμως δεν είναι πρόβλημα του μέσου, αλλά των ατόμων που την διαχειρίζονται. Παρόλα αυτά, επειδή οι γονείς κατανοούν την τηλεόραση δεν ανησυχούν ιδιαίτερα για την χρήση της και το «κόλλημα» σε αυτή, κάτι που δεν συμβαίνει με τα βιντεοπαιχνίδια και που οδηγεί στα στερεότυπα περί «κολλήματος» και «καψίματος εγκεφαλικών κύτταρων» που συναντούμε συχνά.

Η μη κατανόηση του μέσου είναι δυστυχώς αυτό που στιγματίζει τα βιντεοπαιχνίδια σήμερα, και όχι τα βιντεοπαιχνίδια τα ίδια.

08
Φεβ.
10

Το σύνδρομο του «Warcraft», μίνι συνέντευξη στη Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Χτες δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, μια μίνι συνέντευξη που έδωσα στο κ. Παναγιώτη Μπουγάνη σχετικά με την επίδραση των MMOG στην κοινωνία και κυρίως για το ρόλο των γονιών. Ο κύριος Μπουγάνης συνάντησε το blog αυτό και στην συνέχεια επικοινώνησε μαζί μου. Χάρηκα ιδιαίτερα για την γνωριμία και την συνομιλία μαζί του, είναι ακόμα ένας νέος δημοσιογράφος που βλέπει τα παιχνίδια με ανοικτό μυαλό και είναι διατεθειμένος να παραμερίσει προκαταλήψεις και στερεότυπα.

Αναδημοσιεύω το κείμενο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα εδώ:

Το σύνδρομο του «Warcraft»

Υπάρχουν κόσμοι που δεν βασιλεύουν τα καθημερινά προβλήματα και η οικονομική κρίση. Εκεί εκατομμύρια άνθρωποι μεταμορφώνονται σε βάρβαρους πολεμιστές, ξωτικά, μάγους, βρικόλακες, ακόμη και σε ιππότες τζεντάι. Το μόνο που χρειάζεται είναι η αγορά του κατάλληλου παιχνιδιού και η πληρωμή μιας μηνιαίας συνδρομής στο Ιντερνετ.

«Μόλις κολλήσεις, ξεχνάς τα πάντα. Ψάχνεις για λεφτά, όπλα, πανοπλίες, κάνεις φιλίες με άλλους παίκτες που δεν πρόκειται να τους γνωρίζεις ποτέ από κοντά. Μαζί τους πολεμάς κάθε λογής τέρατα. Ανεβαίνεις επίπεδα και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχεις ξοδέψει χιλιάδες ώρες από τη ζωή σου για να το πετύχεις», τονίζει ο 35χρονος Νίκος για το «World of Warcraft», το πιο διάσημο διαδικτυακό παιχνίδι παγκοσμίως.

Εμφανίστηκε το 2004 και έχει πάνω από 12 εκατ. παίκτες. «Η μεγάλη επιτυχία του, όπως και άλλων παιχνιδιών του είδους, οφείλεται στο γεγονός ότι αποτελούν εικονικές κοινωνίες με όλες τις αλληλεπιδράσεις που συναντάμε στις πραγματικές. Προσφέρουν κοινωνικοποίηση, ευκαιρίες για διάκριση, ψυχαγωγία, συλλογική δράση, ανάγκες έμφυτες στον άνθρωπο» επισημαίνει ο Κ. Αναγνώστου, λέκτορας του τμήματος πληροφορικής του Ιονίου Πανεπιστημίου. Τα «μαζικά διαδικτυακά παιχνίδια ρόλων, πολλών παικτών» αποτελούν μία από τις πιο αναπτυσσόμενες αγορές του πλανήτη με συνολικό τζίρο άνω του ενός δισ. ευρώ, μόνο στις δυτικές αγορές. Κυριαρχούν σε χώρες όπως η Νότια Κορέα και η Κίνα. Αρκετά είναι δωρεάν, αν και τα πιο εντυπωσιακά απαιτούν την πληρωμή συνδρομής.

Κι αυτό γιατί μεγάλες πολυεθνικές διαθέτουν δεκάδες εκατ. ευρώ για τη δημιουργία ενός και μόνο παιχνιδιού. Αρκετά βασίζονται σε πασίγνωστες επιτυχίες της λογοτεχνίας φαντασίας όπως ο «Αρχοντας των Δακτυλιδιών» και ο «Κόναν ο Βάρβαρος». Εξίσου πιο δημοφιλή είναι εκείνα που βασίζονται στον κινηματογραφικό «Πόλεμο των Αστρων».

Για όλα υπάρχει το κατάλληλο κοινό. Οι πιτσιρικάδες μαζεύονται συνήθως στα Ιντερνετ-καφέ, ενώ οι μεγαλύτερης ηλικίας που διαθέτουν καλό υπολογιστή κλείνονται στο σπίτι. Πολλοί κάνουν λόγο για εθισμό των παικτών, ειδικά των μικρότερων σε ηλικία. Υποστηρίζουν ότι αρκετοί παραμερίζουν εντελώς την κανονική τους ζωή για να παίζουν όλο και περισσότερο.

«Συνήθως όσοι κατηγορούν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια αποφεύγουν να μιλήσουν για το ρόλο των γονιών. Να αναρωτηθούν πώς 15χρονα έχουν τόση ελευθερία να παίζουν με τις ώρες. Πού βρίσκουν τα λεφτά και ξημεροβραδιάζονται στα Internet cafe. Φταίει το μέσο επειδή κάποιοι δεν θέτουν όρια στη χρήση του από τα παιδιά τους;», εξηγεί ο Κ. Αναγνώστου.

Συμπληρώνει ότι «ακριβώς οι ίδιες ανησυχίες απασχολούσαν το κοινό όταν εφευρέθηκαν τα τυπογραφεία, ή ο κινηματογράφος και τα κόμικς. Οταν το ραδιόφωνο εξέπεμπε την μουσική του σατανά, το rock and roll. Οταν η τηλεόραση μπήκε σε όλα τα σπίτια».

Οι περισσότεροι παίκτες, πάντως, δεν έχουν τέτοιους προβληματισμούς. Ζουν την απόλυτη περιπέτεια καίγοντας μπόλικα εγκεφαλικά κύτταρα. Να ήταν οι μόνοι…

Π. ΜΠΟΥΓΑΝΗΣ

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία





Το blog αυτό έχει ως σκοπό να ρίξει μια ψύχραιμη και κριτική ματιά στο κόσμο των videogames. Χωρίς πάθη, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς άγνοια. Τα videogames έχουν να μας δώσουν πολλά, και αξίζει να ασχοληθούμε με αυτά.

Game-based Learning στην Ελλάδα
Επισκεφτείτε το group
Bookmark and Share

Δημοφιλη Αρθρα

Φεβρουαρίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.   Μαρ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: