Αρχείο για Αύγουστος 2009

31
Αυγ.
09

Σπουδές πάνω στην ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών

Παρατηρώ ότι αρκετοί αναγνώστες φτάνουν στο blog τις τελευταίες μέρες αναζητώντας πληροφορίες πάνω στο πως μπορούν να σπουδάσουν προγραμματισμό βιντεοπαιχνιδιών. Σκέφτηκα λοιπόν να συγκεντρώσω στο άρθρο αυτό ότι έχω γράψει πάνω στο θέμα με λίγα επιπλέον σχόλια.

Είναι πολύ καλό, κατά τη γνώμη μου, που άτομα στα οποία αρέσουν τα βιντεοπαιχνίδια αναζητούν τρόπους να ασχοληθούν με την δημιουργία τους. Δείχνει μια πραγματική αγάπη για το μέσο των βιντεοπαιχνιδιών και των δυνατοτήτων που προσφέρει για ψυχαγωγία.

Με την ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών καθαυτή ασχολούνται 3 κατηγορίες ειδικοτήτων, οι προγραμματιστές, οι καλλιτέχνες και οι σχεδιαστές. Οι προγραμματιστές αναπτύσσουν το κώδικα του παιχνιδιού, οι καλλιτέχνες το περιεχόμενο (γραφικά, ήχο, κίνηση) και οι σχεδιαστές καθορίζουν το τι θα συμβαίνει μέσα στο κόσμο του παιχνιδιού και τι εμπόδια θα αντιμετωπίσει ο παίκτης.

Το έχω πει και παλαιότερα, το επαναλαμβάνω και εδώ: για να ασχοληθείς με τον προγραμματισμό βιντεοπαιχνιδιών δεν απαιτούνται ειδικές σπουδές. Ένα καλό πτυχίο Πληροφορικής αρκεί. Για να γίνει κάποιος επιτυχημένος προγραμματιστής βιντεοπαιχνιδιών απαιτούνται 2 πράγματα: καλή γνώση προγραμματισμού και μεγάλη διάθεση να μαθαίνει συνεχώς και να αυξάνει τις γνώσεις του. Συνεπώς κάποιος που θέλει να ασχοληθεί με το προγραμματισμό βιντεοπαιχνιδιών θα πρέπει να αποκτήσει κάποιο πτυχίο στην Πληροφορική το οποίο θα καλύπτει τις βασικές αρχές της (Δομές δεδομένων, Δίκτυα, Γραφικά, Τεχνητή Νοημοσύνη κλπ). Επιπλέον γνώση η οποία χρειάζεται για την ανάπτυξη θα την αποκτήσει στην εταιρία που θα δουλέψει.

Παρομοίως για το καλλιτέχνη, απαιτούνται γνώσεις τριδιάστατης μοντελοποίησης, σχεδιασμού διδιάστατων εικόνων, animation (3D και 2D), γραφιστικής, μουσικής, sound design. Ένα άτομο που έχει καλή γνώση στους τομείς αυτούς, από όποια σχετική σχολή την έχει αποκτήσει, θα μπορέσει να βρει δουλειά στην βιομηχανία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών.

Ο σχεδιαστής παιχνιδιών είναι διαφορετική υπόθεση, μιας και απαιτεί σημαντική εμπειρία στην δημιουργία βιντεοπαιχνιδιών, δεν είναι ένα πρώτο επάγγελμα για κάποιον απόφοιτο.

Η βιομηχανία ανάπτυξης (στο εξωτερικό) αντιμετωπίζει με δυσπιστία προπτυχιακά προγράμματα ειδικά αφιερωμένα στην δημιουργία βιντεοπαιχνιδιών. Η βασική δικαιολογία είναι ότι προσφέρουν επιφανειακή γνώση η οποία δεν είναι ευέλικτη αρκετά ώστε να μπορεί να εφαρμοστεί στις πολλές και διαφορετικές ανάγκες της βιομηχανίας βιντεοπαιχνιδιών.

Η δική μου η άποψη είναι ότι για να ασχοληθεί κάποιος με την ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών το ανάλογο πτυχίο είναι σημαντικό αλλά δευτερεύουσας σημασίας. Μεγαλύτερη σημασία έχει να αγαπά τα βιντεοπαιχνίδια και να έχει ασχοληθεί με την ανάπτυξη τους (μόνος ή και με φίλους) στο ελεύθερο του χρόνο. Ένα portfolio από παιχνίδια (ότι παιχνίδια και να ναι) και περιεχόμενο για παιχνίδια είναι βασικής σημασίας και για το προγραμματιστή και για το καλλιτέχνη. Μόνο έτσι μπορεί να αποδείξει στις εταιρίες ανάπτυξης ότι θέλει και μπορεί να εργαστεί στη βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών.

Η συμβουλή μου για κάποιον που θέλει να απασχοληθεί στην βιομηχανία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών είναι η εξής: να αναζητήσει κάποιο γενικό πτυχίο Πληροφορικής από ΑΕΙ/ΑΤΕΙ ή (για το καλλιτεχνικό περιεχόμενο) κάποια σχολή που να προσφέρει καλλιτεχνικά μαθήματα και να δημιουργήσει ένα portfolio με αρκετά (έστω και μικρά) παιχνίδια. Έτσι θα έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να βρει εργασία στο χώρο. Και τέλος πρέπει να έχει υπόψη του ότι κατά πάσα πιθανότητα θα πρέπει να μετοικίσει στο εξωτερικό προκειμένου να ασχοληθεί επαγγελματικά με την ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών. Η Ελληνική βιομηχανία ανάπτυξης είναι ακόμα αρκετά μικρή (αλλά πολλά υποσχόμενη θέλω να ελπίζω).

Advertisements
17
Αυγ.
09

Έφηβοι στην φάκα του ποντικιού

Την προηγούμενη εβδομάδα το «Έψιλον» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας (09.08.2009) δημοσίευσε ένα άρθρο της κυρίας Δασκαλοπούλου σχετικά με το εθισμό στο Internet, με τίτλο «Έφηβοι στην φάκα του ποντικιού». Έστειλα στη κα Δασκαλοπούλου ένα email με την κάπως διαφορετική άποψη στο θέμα αυτό. Επειδή, όπως με ενημέρωσε η ευγενέστατη κα Δασκαλοπούλου, το «Έψιλον» δεν έχει χώρο για γράμματα αναγνωστών παραθέτω εδώ το κείμενο του email (για όποιον ενδιαφέρεται).

Κυρία Δασκαλοπούλου καλησπέρα σας,

Ονομάζομαι Κώστας Αναγνώστου και διδάσκω στο Τμήμα Πληροφορικής του Ιονίου Πανεπιστημίου μαθήματα σχετικά με την Βιομηχανία και Ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών και Εικονική Πραγματικότητα.

Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον το πολύ καλό άρθρο σας με τίτλο «Έφηβοι στην φάκα του ποντικιού» στο ένθετο E της Ελευθεροτυπίας (09.08.2009), και θα ήθελα να καταθέσω την (κάπως διαφορετική) άποψη μου σχετικά με το θέμα του λεγόμενου «εθισμού» στο Ιντερνετ και στα Δικτυακά παιχνίδια, με την τριπλή ιδιότητα μου ως ατόμου που έχει εργαστεί στην βιομηχανία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών (Αγγλία), ακαδημαϊκού με ενδιαφέρον στις επιπτώσεις των βιντεοπαιχνιδιών και του Ιντερνετ και παίκτη βιντεοπαιχνιδιών (και χρήστη του Ιντερνετ φυσικά).

Η υστερία που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια σχετικά με το Ιντερνετ δεν είναι νέα, αν μελετήσουμε τη βιβλιογραφία θα δούμε ότι κάθε φορά που ένα νέο μέσο (βιβλία, ραδιόφωνο, κινηματογράφος, τηλέφωνο, τηλεόραση) διαδιδόταν ευρέως στην κοινωνία, η κοινωνία το αντιμετώπιζε με δυσπιστία, απέδιδε σε αυτό την κάθε «παράξενη» συμπεριφορά των νέων, και το κατηγορούσε ότι θα οδηγήσει την κοινωνία σε παρακμή. Το Ιντερνετ (και τα βιντεοπαιχνίδια, διαδικτυακά και μη) είναι απλά το τελευταίο νέο μέσο που γίνεται αντικείμενο κοινωνικής υστερίας.

Όσον αφορά το λεγόμενο «εθισμό» στη χρήση του Ιντερνετ, η χρήση της λέξης είναι όπως αναφέρεται και στο άρθρο λανθασμένη. Δεν υπάρχει κλινικός όρος «εθισμός στο Ιντερνετ», ούτε αναγνωρισμένα κριτήρια εξάρτησης σε αυτό. Τα περίφημα κριτήρια της Young που χρησιμοποιούν οι ψυχολόγοι είναι παραλλαγή των κριτηρίων για εξάρτηση σε ουσίες (ναρκωτικά, αλκοόλ κλπ) και έχουν δεχτεί κριτικοί από πολλούς ερευνητές για την καταλληλότητα τους στα πλαίσια της «εξάρτησης» στο Ιντερνετ.

Από την στιγμή που δεν υπάρχουν κριτήρια που να δείχνουν εξάρτηση στο Ιντερνετ, ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει μια υπέρμετρη χρήση κατά το δοκούν, κυρίως με βάση τη συμπεριφορά και μόνο. Και δεδομένου ότι οι γονείς είναι πρώτον τεχνοφοβικοί και δεύτερον δεν κατανοούν το Ιντερνετ (και τα βιντεοπαιχνίδια) παρερμηνεύουν συχνά τη χρήση του. Ένα παιδί που διαβάζει 4 ώρες ένα βιβλίο πιθανόν να το χαρακτηρίσουν βιβλιοφάγο. Ένα παιδί που παίζει Διαδικτυακά παιχνίδια 4 ώρες πιθανόν να το χαρακτηρίσουν εξαρτημένο.

Πίσω από κάθε υπέρμετρη χρήση όμως κρύβονται βαθύτερα αίτια, που μια απλή απόδοση σε εθισμό, μπορεί να καλύψει. Οι περισσότεροι μένουμε στη συμπεριφορά των παιδιών χωρίς να αναρωτηθούμε το γιατί. Γιατί τα παιδιά προτιμούν να παίζουν Διαδικτυακα παιχνίδια (με τους φίλους τους τις περισσότερες φορές) από το να παίζουν στην αλάνα; Μήπως γιατί δεν υπάρχουν αλάνες; Γιατί ο μαθητής περνά ώρες στο βιντεοπαιχνίδι και οι βαθμοί του στο σχολείο χειροτερεύουν; Φταίει το βιντεοπαιχνίδι ή μήπως ο μαθητής δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στο σχολείο και βρίσκει στο παιχνίδι κάτι στο οποίο μπορεί να διακριθεί; Είναι να απορεί κανείς όταν οι φοιτητές προτιμούν να περνούν το χρόνο στο διαδίκτυο αντί να ασχολούνται με τις φοιτητικές τους υποχρεώσεις με το όλο κλίμα ανασφάλειας και απελπισίας (να μην αναφέρω την κατάσταση των πανεπιστημίων) το οποίο έχει δημιουργηθεί στην Ελλάδα;

Και επιτέλους πρέπει να αναλάβουν οι γονείς τις ευθύνες τους. Απορώ κάθε φορά που ακούω για γονείς που έβλεπαν τα παιδιά τους να παίζουν 24ωρα συνεχόμενα ένα Διαδικτυακό παιχνίδι, χωρίς φαγητό, και στην συνέχεια κατηγορούν το Ιντερνετ για εθισμό! Και πως βρίσκουν τόσα λεφτά οι πιτσιρικάδες να «σκορπανε» στα Ιντερνετ καφέ;

Τέλος θα ήθελα να σας παραπέμψω στην συνέντευξη του Keith Bakker, ψυχολόγου και ιδρυτή της γνωστότερης κλινικής αποτοξίνωσης από το Ιντερνετ και τα βιντεοπαιχνίδια στην Ευρώπη, ο οποίος δίνει μια εντελώς διαφορετική εικόνα στο θέμα του «εθισμού».

Ζητώ συγνώμη για το μέγεθος του email, θα ήθελα όμως να ακουστεί και μια διαφορετική άποψη σχετικά με το πολύκροτο θέμα του «εθισμού». Το Ιντερνετ είναι από τα σημαντικότερα μέσα που έχουμε στην διάθεση μας ως κοινωνία και η μονομερής καταδίκη του δεν βοηθά στην σωστή αξιοποίηση και διάδοση του. Οι τεχνοφοβικοί Έλληνες γονείς έχουν ανάγκη από ισορροπημένη ενημέρωση και καθοδήγηση έτσι ώστε να μπορούν να αντεπεξέλθουν στο νέο αυτό φαινόμενο.

Με εκτίμηση,

Κώστας Αναγνώστου

Θέλω να επισημάνω ότι δεν υποστηρίζω ότι δεν υπάρχει «εθισμός» στο Internet. Υπό προϋποθέσεις (με κατάλληλη προδιάθεση) μπορεί και να υπάρξει με ολέθριες συνέπειες στην ζωή του ατόμου. Απλά δεν πρέπει να καταδικάζουμε συνολικά ένα μέσο για μεμονωμένες περιπτώσεις. Πάνω από 50.000.000 άτομα παίζουνε κάποιας μορφής Διαδικτυακών παιχνιδιών πολλών χρηστών (MMOG). Αν το Internet ήταν εγγενώς εθιστικό ως μέσο, θα είχαμε στα χέρια μας ένα πρόβλημα χειρότερο από την πανδημία της νέας γρίπης.





Το blog αυτό έχει ως σκοπό να ρίξει μια ψύχραιμη και κριτική ματιά στο κόσμο των videogames. Χωρίς πάθη, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς άγνοια. Τα videogames έχουν να μας δώσουν πολλά, και αξίζει να ασχοληθούμε με αυτά.

Game-based Learning στην Ελλάδα
Επισκεφτείτε το group
Bookmark and Share
Αύγουστος 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.   Σεπτ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  
Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: