21
Jul
09

Η αλλαγή που αργεί να έρθει

Όχι, δεν θα μιλήσω για πολιτική και κόμματα, αυτά είναι χαμένα λόγια. Θα μιλήσω όμως για κάτι που μου έκανε εντύπωση και που δείχνει ότι παγκόσμιες αλλαγές στην κουλτούρα όσον αφορά τα μέσα (τηλεόραση, Internet, βιντεοπαιχνίδια) αργούν να έρθουν στην Ελλάδα.

Ξεφύλλιζα προχτές το διαφημιστικό κατάλογο (για τον Ιούλιο-Αύγουστο) μιας γνωστής αλυσίδας προϊόντων τεχνολογίας και στο τμήμα των βιντεοπαιχνιδιών, διαφημίζοντας παιχνιδομηχανές, έγραφε με νόημα απευθυνόμενο στους γονείς: «για τα παιδιά σας ή για όσους αισθάνονται ακόμα παιδιά» (ή θέλουν να γίνουν και πάλι παιδιά ή κάτι τέτοιο). Εντελώς απλοϊκά περνούσε το μήνυμα στους αδαής γονείς ότι τα βιντεοπαιχνίδια απευθύνονται στα παιδιά ή το πολύ-πολύ σε ενήλικες με παλιμπαιδισμό.

Στο εξωτερικό, σε ανεπτυγμένες χώρες, τα βιντεοπαιχνίδια αποτελούν μέσο ψυχαγωγίας για όλες τις ηλικίες και φύλα. Στερεότυπα του τύπου «τα βιντεοπαιχνίδια είναι για παιδιά» έχουν εκλείψει ως επί το πλείστον. Δεν είναι ντροπή να μπει ένας ενήλικας σε ένα κατάστημα και να αγοράσει ένα βιντεοπαιχνίδι, χωρίς να δικαιολογηθεί ότι το παίρνει για τον πιτσιρικά (πχ το Grand Theft Auto IV).

Στην Ελλάδα μας όμως συνεχίζουμε να κρατάμε σταθερά τις παραδόσεις. Όποιος ενήλικας τολμήσει να παραδεχτεί ότι παίζει παιχνίδια δέχεται βλέμματα αποδοκιμασίας ή και συμπάθειας μερικές φορές (ο καημένος είχε δύσκολη παιδική ηλικία με χωρισμένους γονείς, λογικό είναι που κατάντησε έτσι). Τα ΜΜΕ συνεχίζουν να αρπάζονται από οποιαδήποτε μικροαφορμή και αστήρικτη έρευνα (στην Ελλάδα, κυρίως πτυχιακές φοιτητών) που διατυμπανίζει ότι τα βιντεοπαιχνίδια ή το Internet (ανάλογα με το τι είναι στην μόδα τη δεδομένη στιγμή), βλάπτουν, εθίζουν, οδηγούν σε παρακμή.

Ποιος γονιός βομβαρδιζόμενος από τόση παραπληροφόρηση και στερεότυπα θα δει τα παιχνίδια ως κάτι περισσότερο από χάσιμο χρόνου (ή και χειρότερα) για τα παιδιά του; Ποιος γονιός θα δεχτεί τα βιντεοπαιχνίδια ως μέσο ψυχαγωγίας για όλους και θα κάτσει να παίξει με τα παιδιά του ή και μόνος του; Και ποιος γονιός θα καταλάβει ότι δεν απευθύνονται όλα τα παιχνίδια στα παιδιά (όπως δεν απευθύνονται και όλες οι ταινίες) και θα αναλάβει τις ευθύνες του όσον αφορά το έλεγχο και το περιορισμό στη χρήση των βιντεοπαιχνιδιών;

Ωραία είναι η παρέα της τεχνολογίας, αλλά κάποιος πρέπει επιτέλους να αναλάβει και την ευθύνη της σωστής ενημέρωσης του τεχνοφοβικού κοινού (ενήλικες-γονείς) της Ελλάδας. Αλλιώς (και αυτή) η αλλαγή θα αργήσει πολύ να έρθει.


11 Responses to “Η αλλαγή που αργεί να έρθει”


  1. Ιουλίου 27, 2009 στο 11:11 πμ

    Απ’ ότι φαίνεται όμως, το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό:

    http://hellforge.gameriot.com/blogs/Hellforge/Amazon-Thinks-Youre-Too-Old-To-Play-Games

  2. Ιουλίου 27, 2009 στο 11:21 πμ

    Πράγματι δεν είναι. Διαφορετικό πράγμα όμως είναι το λάθος ταξινόμησης ενός υπαλλήλου του Amazon που μάλλον δεν έχει γνώση από βιντεοπαιχνίδια και διαφορετικό η στάση μιας ολοκληρης κοινωνίας.

  3. 3 kingkostas
    Αυγούστου 5, 2009 στο 7:15 πμ

    Ορίστε και άλλη μια αναφορά.
    Λογικα ένας τρόπος για να αλλάξει καπως η άποψη περι videogames είναι να δεί ο κόσμος τι προσφέρουν αυτά(εννοώ ακόμα και πέρα απο την απλή ψυχαγωγία).
    Οι προσομοιώσεις και διάφορα άλλα παρόμοια προιόντα εχουν ερευνητικό ενδιαφέρον.Και δεν αναφέρομαι μόνο στα simulator,αλλα σε όλα τα παιχνίδια που παρέχουν γνώσεις,δημιουργούν προβληματισμούς(άρα αποτελούν κίνητρα για περαιτέρω έρευνες,άσχετα αν δεν φαίνεται απο που εμπνέονται για κάποιες έρευνες,τεχνολογικά επιτεύγματα κτλ.).
    Μπορεί να μήν διατύπωσα καλά την σκέψη μου,αλλά προσωπικά έχω στο μυαλό μου κάτι παρόμοιο με την περίοδο της αναγέννησης,τότε που δείχνοντας οι «καλλιτέχνες» ότι αυτό που κάνουν είναι πνευματική εργασία και απαιτεί επιστημονικές γνώσεις όπως(μαθηματικά,γεωμετρία,μουσική,αστρονομία και άλλους τομείς)και έτσι ανέβηκε το status τους,άσχετα αν την σήμερον ημέρα έχουν σταματήσει όλες αυτές οι ανακαλύψεις(προοπτική κτλ).
    Καιρός να αλλάξει το status των videogames

  4. 4 kingkostas
    Αυγούστου 5, 2009 στο 7:19 πμ

    ξέχασα να βάλω το link προηγουμένος, και δεν μπορώ να κάνω κατι σαν edit sto comment.
    Εδώ το link
    http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1039489&lngDtrID=252
    (το οποίο αν και μπορεί να έχει κάποιο δίκιο,πάλι δεν θα έπρεπε να παρουσιάζεται έτσι,γιατί υπάρχουν πολλές διαφορές)

  5. Αυγούστου 5, 2009 στο 7:50 πμ

    Οι άνθρωποι πάντα ψάχνουν κάπου να αποδώσουν τις δικές τους αδυναμίες και ανησυχίες. Οι νέες τεχνολογίες, επειδή πάντα προκαλούν αλλαγές στην κουλτούρα (ίσως και κοινωνικές αλλαγές) είναι ένας καλός στόχος. Παλαιότερα ήταν άλλα μέσα (εφημερίδα, βιβλία, κινηματογράφος, τηλεόραση), τώρα είναι η σειρά των βιντεοπαιχνιδιών και του Internet. Και μπορεί το άρθρο που αναφέρεις να συμπεριλαμβάνει και την τηλεόραση, είμαι όμως βέβαιος ότι όλοι θα εστιάσουν στα βιντεοπαιχνίδια. Η τηλεόραση είναι μια τεχνολογία που την καταλαβαίνουμε όλοι (από την 100χρονη γιαγιά μέχρι το νέο γονέα), δεν υπάρχει ιδιαίτερη ανησυχία για αυτήν ως μέσο (ως περιεχόμενο είναι άλλο θέμα).

    Το άρθρο έχει δίκιο σε μερικά σημεία, όμως λέει το προφανές. Η ακινησία (ΟΤΙ και δραστηριότητα και να κάνεις) είναι βλαβερή. Το ότι τα παιδιά τρώνε σκουπίδια μπροστά στην τηλεόραση είναι γνωστό. Όπως επίσης ότι η τηλεόραση δημιουργεί στρες και δεν ενδείκνυται να βλέπουν τα παιδιά πριν πάνε για ύπνο.

    Το να συνδέσουμε τα βιντεοπαιχνίδια με εκπαιδευτικές δραστηριότητες και να τονίσουμε τις πολλές δυνατότητες που προσφέρουν στην ενίσχυση της μάθησης δεν θα βοηθήσει. Έρευνες έχουν δείξει ότι ούτε τα παιδιά τα ίδια τα βλέπουν «σοβαρά» τα παιχνίδια σε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον. Ούτε καν οι φοιτητές του Τμήματος Πληροφορικής δεν τα είδαν σοβαρά κατά την διάρκεια του αντίστοιχου μαθήματος «Τεχνολογίες Ψυχαγωγικού Λογισμικού» που διδάσκω.

    Το μόνο που μπορεί να γίνει για να αλλάξει αυτό είναι τα βιντεοπαιχνίδια να αφομοιωθούν και να ενσωματωθούν πλήρως στην κουλτούρα της κοινωνίας. Θα πάρει καιρό, αλλά θα γίνει καθώς ενηλικιώνονται παιδιά που παίζουν παιχνίδια τώρα, και τα παιχνίδια γίνονται περισσότερο προσβάσιμα στο ευρύ κοινό. Το κριτήριο που θα δείξει πότε έχει επιτευχθεί η πλήρη ενσωμάτωση (τουλάχιστον αυτό που έχω θέσει εγώ) είναι όταν θα πάψει να ρωτάει κάποιος κάποιον άλλον αν είναι παίκτης βιντεοπαιχνιδιών, όπως τώρα δεν ρωτάει κανείς τον άλλον αν είναι τηλεθεατής (αν βλέπει τηλεόραση δηλαδή). Το θεωρεί δεδομένο.

  6. Αυγούστου 9, 2009 στο 8:15 πμ

    Από καθαρή τύχη έπεσα πάνω σε αυτό το blog και χαίρομαι ιδιαίτερά που καποιος αχολειται σοβαρα με games στην Ελλαδα.Το οτι τα παιχνιδια θεωρουνται κατι ανωριμο ισχυει σε τεραστιο βαθμο ασχετε αν ολοι παιζουν και ιδιαιτερα κατεβαζουν και παιζουν.Πολλες φορες μπηκα στη διαδικασια να εξηγησω σε κοσμο την τεχνολογια που υπαρχει (στο βαθμο που μπορω φυσικα) πισω απο τη αναπτυξη αλλα και τα budget τα οποια ειναι διαθέσιμα και μονο τοτε καπως αλλαζε η αντιληξη τους για το αντικειμενο.
    Στην Ελλαδα παντως η αναπτυξη μοιαζει ουτοπικη (ασχολουμαστε ερασιτεχνικα με μηχανες και κλασικα επαγγελματικα γραφουμε κωδικα για erp και τα σχετικα) καθως οπως σωστα ανεφερες το κόστος ειναι τεραστιο και κανενας δε θα παρει το ρισκο της χρηματοδοτησης σκεψου να πας σε τραπεζα και να ζητησεις δανειο για xbox360 kit και να να προσπαθησεις να εξηγησεις τι ειναι.Απο την αλλη πλευρα το digital distribution θα μπορουσε να ριξει το κοστος και να επιτρεψει σε μικρες ομάδες να διανεμουν το προιον τους (stram h appstore) .Επισης πολυ καλο το site videogame laboratory.

  7. Αυγούστου 9, 2009 στο 8:57 πμ

    Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Οσον αφορά την ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών, νομίζω ότι στην Ελλάδα υπάρχει η λάθος άποψη ότι βιντεοπαιχνίδια είναι μόνο οι μεγάλες παραγωγές σε κονσόλες και υπολογιστή, οι οποίες όντως απαιτούν μεγάλη επένδυση (που δεν θα την κάνει κανένας στην Ελλάδα). Ίσως δεν γνωρίζουν όμως την κατά πολύ μεγαλύτερη αγορά μικρότερων και φθηνότερων, «περιστασιακών» παιχνιδιών που υπάρχει και που έχει μεγαλύτερες ευκαιρίες κέρδους. Δεν είναι ανάγκη να αγοράσεις ενα xbox360 devkit για να αναπτύξεις ενα επιτυχημένο παιχνίδι. Τα περισσότερα εργαλεία που χρειάζεσαι είναι δωρέαν (λίγο πολύ). Διάθεση για ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών χρειάζεται. Απλά επειδή δεν είναι κάτι που θα σου προσφέρει τα 1000 ευρώ το μήνα σταθερά οι περισσότεροι δειλιάζουν να ασχοληθούν με αυτό και προτιμούν να αναπτύσσουν ιστοσελίδες.

    Με την ευκαιρία, αν σου άρεσε το Videogames Laboratory μπορείς να συμβάλλεις με κώδικα στο Code Repository αν θες.🙂

  8. 8 Abe
    Οκτωβρίου 18, 2009 στο 9:55 πμ

    Το όλο θέμα είναι ότι ο μέσος ενήλικας Έλληνας δεν είναι μόνο τεχνοφοβικός, αλλά παρασύρεται και εύκολα από την κοινή γνώμη, κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο που στην ελληνική πραγματικότητα η κοινή γνώμη διαμορφώνεται από τα ΜΜΕ (Μην Μας Εμπιστεύεστε), τα οποία προσπαθούν -για ακόμα μια φορά- να τρομοκρατήσουν τον κόσμο με κάτι καινούριο, είτε αυτό μπορεί να είναι βιντεοπαιχνίδια που σου προκαλούν κρίσεις πανικούς επειδή ένα παιδάκι στο ανατολικό εκουαδόρ έπαθε κάτι τέτοιο, είτε..οτιδήποτε.Είμαστε πίσω σε πολλά πράγματα στο θέμα, ποιος ξεχνάει άραγε το νομοσχέδιο που μας έδιωξε τα coin-ups (τα γνωστα «ηλεκτρονικα») επειδή…τα χαρακτήρισαν σαν …φρουτάκια.
    Η κοινή γνώμη θα αλλάξει δύσκολα από την στιγμή που δεν έχουμε παιδεία και ανοιχτή κριτική σκέψη σαν σύνολο, και πως να έχουμε θα αναρωτηθεί κανείς αν χάφτουμε ότι μας λέει ο τύπος, αν ψηφίζουμε «οικογενειακά»(..) , αν σκεφτόμαστε πως θα κλέψουμε παραπάνω και θα βολευτούμε κάπου..και γενικά…αν σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτούλη μας και ζούμε για το σήμερα αλλά δεν κάνουμε τίποτα για το αύριο ,που ενδεχομένως μπορεί να είναι δυσκολο.
    Το αστείο πάντως με τα βιντοπαιχνίδια είναι ότι αν κάποιος παίζει pro και fifa όλη μέρα είναι αυτόματα «μαγκας» και «φυσιολογικός» , ενώ αν παίξει 30 λεπτά κανένα final fantasy, lost odyssey(μιας και είσαι και εσύ 360 φαν όπως και εγώ :D),sim city, τότε αυτόματα του κολάνε την ταμπέλα «παιδάκι, παίζει με βιντεοπαιχνίδια».
    Και αυτό επεκτείνεται χειρότερα με τα στερεότυπα ότι τα βιντεοπαιχνίδια είναι για παιδιά.Έχω ακούσει γονιό που πήρε στον 11χρονο γιο του από ένα μαγαζί το dino crisis (παιχνίδι survival horror και βιας από την capcom), και σίγουρα αυτό το παράδειγμα είναι απλά μια σταγόνα στον ωκεανό.Εγώ με θυμάμαι να παίζω το πρώτο μου resident evil στα 12 μου,το πρώτο μου silent hill στα 13 μου, και ολα αυτα τα εβρισκα χωρις κανεναν ελεγχο είτε από το σπίτι, είτε από το μαγαζι.
    Ποιο ειναι το επομενο βημα?Τα 8χρονα να παίζουν gears 2 και να τσιρίζουν όταν χάνουν στο live?(καλά αυτό ήδη γίνεται :D)

  9. 9 kingkostas
    Οκτωβρίου 19, 2009 στο 11:56 πμ

    ωραίο σχόλιο kab, εννοώ abe🙂
    Ετσι είναι το πρόβλημα ειναι στην καθημερινότητα και στα standars που έχουν μπεί στην ελληνική κοινωνία.


Comments are currently closed.

Το blog αυτό έχει ως σκοπό να ρίξει μια ψύχραιμη και κριτική ματιά στο κόσμο των videogames. Χωρίς πάθη, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς άγνοια. Τα videogames έχουν να μας δώσουν πολλά, και αξίζει να ασχοληθούμε με αυτά.

Game-based Learning στην Ελλάδα
Επισκεφτείτε το group
Bookmark and Share
Ιουλίου 2009
Δ T Τ T Π S S
« Jun   Αυγ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: