16
Jun
09

Πως ασχολήθηκα με τη βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών, μέρος 1ο

Πολύς κόσμος φαίνεται να φτάνει στο blog αυτό ψάχνοντας πληροφορίες για το πώς μπορεί να ασχοληθεί με την βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών. Αυτό μου έδωσε την ιδέα να αφηγηθώ εν συντομία πως έφτασα εγώ να δουλέψω στην ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών, ως ένα δείγμα της πορείας (ολίγον ανορθόδοξης ομολογουμένως) που μπορεί να ακολουθήσει κανείς έτσι ώστε να το πετύχει αυτό.

Πριν το στρατό είχα περάσει ήδη 4 χρόνια στην Αγγλία κάνοντας Μάστερ στο Manchester και Διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Warwick. Μετά το στρατό έψαχνα μια οποιαδήποτε ευκαιρία να φύγω από την Ελλάδα. Αρχικά είχα υπόψη μου να επιστρέψω στον ακαδημαϊκό χώρο και να ασχοληθώ με τα γραφικά με υπολογιστές. Έκανα μερικές αιτήσεις σε πανεπιστήμια εξ αποστάσεως, πήρα μερικές απαντήσεις αλλά δεν προέκυψε τίποτα που να ικανοποιούσε. Χωρίς να έχω στα σίγουρα δουλειά μετοίκισα με την σύντροφο μου στην Αγγλία, συνεχίζοντας παράλληλα να ψάχνω. Επειδή η σύντροφος μου είχε βρει ήδη δουλειά στο National Space Centre στο Leicester, δεν ήθελα να απομακρυνθώ και πολύ από τα Midlands (το κεντρικό τμήμα της Αγγλίας).

Και ενώ έψαχνα για κάποια θέση σε Πανεπιστήμιο, ένας γνωστός μου λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Warwick μου πρότεινε να δοκιμάσω να κάνω αίτηση σε κάποια από τις εταιρίες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών που υπήρχαν στην περιοχή. Αυτό ήταν κάτι που δεν το είχα σκεφτεί, όχι γιατί δεν ασχολιόμουν με τα βιντεοπαιχνίδια, αλλά γιατί όπως και στους περισσότερους, η ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών φάνταζε σαν κάτι το εξωτικό για εμένα. Παρόλα αυτά έκανα αίτηση στην Rare, στην Codemasters και στην Blitz που βρισκόταν όλες στα Midlands, στέλνοντας δείγματα της δουλειάς μου (μερικά paper από το Πανεπιστήμιο δηλαδή, και λίγο κώδικα που είχα αναπτύξει για γραφικά)

Οι Rare και Codemasters μου απάντησαν αμέσως ότι ήθελαν να μου πάρουν συνέντευξη. Η Blitz μου απάντησε ότι δεν είχα εμπειρία στο χώρο (που δεν είχα) και ότι να ξαναπροσπαθήσω όταν αποκτήσω (τυπική Ελληνική νοοτροπία, πως θα την αποκτούσα την πείρα αν δεν μου έδιναν την ευκαιρία να μάθω;).

Αρχικά πήγα στην Codemasters που βρίσκεται στο Leamington Spa, σε μια φάρμα με «στάβλους»-studio ανάπτυξης, μέσα στο πράσινο. Στην υποδοχή δήλωσα ποιος ήμουν και με έβαλαν να περιμένω. Όσο περιμένεις στην υποδοχή μπορείς να παίξεις κάποιο από τα παιχνίδια της Codemasters σε ειδικά διαμορφωμένες κονσόλες. Μετά με από λίγο με βρήκε ο υπεύθυνος (ξεχνώ το όνομα του), και αρχικά μου έκανε μια περιήγηση στο studio για να δω πως δουλεύουν τα άτομα μιας ομάδας. Όλοι εργάζονταν σε ένα ανοικτό χώρο χωρίς δωμάτια. Μετά με έβαλε σε ένα δωμάτιο και μου έδωσε ένα τεστ να συμπληρώσω με ερωτήσεις πάνω στα παιχνίδια, στα γραφικά, κάποιες ερωτήσεις για τη προσωπικότητα μου και κάποιες παράξενες ερωτήσεις σαν και αυτές που βρίσκουμε σε IQ τεστ. Στη συνέχεια με πήγε σε ένα άλλο στούντιο όπου εκεί συνάντησα τους επικεφαλείς της ομάδας ανάπτυξης (η οποία ανέπτυσσε ένα παιχνίδι αγώνων αυτοκινήτου όπως είδα) και μου έκαναν ερωτήσεις πάνω στις γνώσεις μου, στο τι μπορώ να προσφέρω στην ομάδα, αν δεν ήμουν προγραμματιστής τι θα ήθελα να ήμουν (αστροναύτης είπα, η οποία είναι η πιο κλισέ απάντηση όπως μου είπαν) κλπ. Κλείνοντας, μου περιέγραψαν τις συνθήκες εργασίας στην ομάδα, μου είπαν ότι θα με ειδοποιήσουν, χαιρετηθήκαμε, μου κάλεσαν ταξί και έφυγα για το σταθμό του τρένου.

Στο επόμενο post θα περιγράψω την συνέντευξη στη Rare και τη προσφορά εργασίας που μου έγινε τελικά.



6 Responses to “Πως ασχολήθηκα με τη βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών, μέρος 1ο”



Comments are currently closed.

Το blog αυτό έχει ως σκοπό να ρίξει μια ψύχραιμη και κριτική ματιά στο κόσμο των videogames. Χωρίς πάθη, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς άγνοια. Τα videogames έχουν να μας δώσουν πολλά, και αξίζει να ασχοληθούμε με αυτά.

Game-based Learning στην Ελλάδα
Επισκεφτείτε το group
Bookmark and Share
Ιουνίου 2009
Δ T Τ T Π S S
« May   Jul »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Αρέσει σε %d bloggers: