20
Ιαν.
09

Γιατί αντιγράφετε βιντεοπαιχνίδια;

Σε μια πρόσφατη συνέντευξη του ο Jason Holtman, υπεύθυνος επιχειρησιακής ανάπτυξης και νομικών θεμάτων της Valve, έκανε την ενδιαφέρουσα δήλωση ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν πειρατές παιχνιδιών, αλλά απλά δυσαρεστημένοι πελάτες. Ανέφερε σαν παράδειγμα την κατάσταση που επικρατεί στην Ρωσία, μια χώρα που ανθεί η πειρατεία λογισμικού και βιντεοπαιχνιδιών. Απέδωσε την ανθηρή πειρατεία εκεί ως αποτέλεσμα της δυσκολίας που έχει ο κόσμος στο βρει και να αγοράσει τα βιντεοπαιχνίδια που διαφημίζονται στα περιοδικά και τηλεόραση, λόγω της μεγάλης καθυστέρησης των εκδοτών/διανομέων να εισάγουν τα παιχνίδια στη χώρα. Η Valve διαπίστωσε σημαντική μείωση της πειρατείας στα δικά της παιχνίδια όταν φρόντισε να κυκλοφορήσουν στην Ρωσία την ίδια περίοδο με τον υπόλοιπο κόσμο.

Η δήλωση αυτή μου κίνησε την περιέργεια για τους λόγους για τους οποίους οι παίκτες αντιγράφουν τα παιχνίδια εδώ στην Ελλάδα. Παλαιότερα είχαμε μερικές αιτιολογήσεις στο άρθρο σχετικά με την πειρατεία. Θα ήθελα στο post αυτό να συγκεντρώσουμε τις αιτίες για τις οποίες αντιγράφει κανείς παιχνίδια στη χώρα μας, σαν αναφορά για τα άτομα και τις εταιρίες που αναπτύσσουν, εκδίδουν και διανέμουν παιχνίδια εδώ.

Ο καθένας την γνώμη του, κανένας δεν θα κρίνει κανέναν και η κάθε άποψη θα είναι σεβαστή. Καλό θα ήταν να αποφευχθεί η συζήτηση και ο αντίλογος, ώστε να αποτελέσει το άρθρο μια απλή καταγραφή απόψεων.

Τέλος, διαδόστε το όσο μπορείτε. Όσες περισσότερες φωνές ακουστούν τόσο μεγαλύτερη προσοχή θα δώσει η βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών.

Σας ακούμε.

Σημείωση: Ενδιαφέρομαι για το λόγο που εσείς παίζετε σπασμένα παιχνίδια, όχι την άποψη σας γιατί οι παίκτες γενικά αντιγράφουν παιχνίδια.


36 Responses to “Γιατί αντιγράφετε βιντεοπαιχνίδια;”


  1. Ιανουαρίου 21, 2009 στο 10:22 πμ

    Δύσκολη ερώτηση…
    Υποθέτω πως κύριος λόγος είναι οι υψηλές τιμές των παιχνιδιών. Παρόλο που η αγορά γενικότερα περνά κρίση, τα παιχνίδια στην Ελλάδα είναι πανάκριβα και η τιμή τους, ειδικά στις κονσόλες, αργεί πολύ να πέσει.
    Ακόμα ένας λόγος είναι η έλλειψη παιδείας σε αυτό το θέμα. Αν και είναι κλοπή να κατεβάζεις παιχνίδια από το Internet κανένας σχεδόν δεν το βλέπει έτσι. Πολλοι πάροχοι Internet δε, παρουσιάζουν αυτή τη δυνατότητα σαν προτέρημα για να τους προτημίσεις

  2. 2 xvagos
    Ιανουαρίου 21, 2009 στο 11:43 πμ

    Πρώτος και καλύτερος λόγος δεν είναι άλλος από τις τιμές των βιντεοπαιχνιδιών εδώ στην Ελλάδα. Οι τιμές είναι αυξημένες κατά 20% με 30% σε σχέση με αγορές του εξωτερικού. Επίσης δεν υπάρχει μετάφραση των παιχνιδιών στα Ελληνικά, όπως γίνεται σε χώρες όπως Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία. Ακόμη, η κυκλοφορία ενός νέου παιχνιδιού αργεί ακόμα και εβδομάδες να εμφανιστεί στις βιτρίνες των Ελληνικών Καταστημάτων.

  3. 3 Alek
    Ιανουαρίου 21, 2009 στο 12:45 μμ

    Δεν θα μπω στην παγιδα να κατηγορήσω τις υψηλες τιμες, καθως δεν ειναι θεμα υπερβολικων τιμων κατα την γνωμη μου.
    Οι τιμες έχουν παραμείνει ίδιες από την εποχη του ΝΕS. 20 χρόνια και πληρώνουμε τα ιδια χρήματα για ένα videogame. και στην τελική, είναι είδος πολυτελείας, όχι επιβίωσης. αν δεν έχεις χρήματα, δεν αγοράζεις και απλα νοικιαζεις. απλο και κατανοητο.για τις αγορές του εξωτερικού, μιας και εζησα εκει, δεν συμφωνω πως οι τιμες ειναι χαμηλότερες στα καταστήματα. ίσα ίσα, στην αγγλια οι τιμες ηταν πολυ ανωτερες. μονο τα internet sites είναι φθηνοτερα αλλά και αυτά το καταφέρνουν γιατι έχουν πολύ λιγότερα λειτουργικά έξοδα (κ το Play.com δεν πληρώνει φορους).

    Ο βαθύτερος λογος είναι κατα την γνώμη μου καθαρά στην νοοτροπία και στην απαραδεκτη παιδεία του μέσου Ελληνα.
    Στην Αγγλια, ο καθηγητής έμπαινε στις εξετάσεις, εδινε το θέμα και εβγαινε. και κανεις μα κανεις δεν εκλεβε γιατί ήταν ενάντια στις ηθικές αρχές τους. μάλιστα, σε κοιτούσαν σαν να σκότωσες κάποιον και φυσικά σε καταδίδαν κατευθείαν!

    Αυτο θα δούλευε ποτε στην Ελλαδα? οχι φυσικα. είναι στην νοοτροπία μας να αναζητήσουμε το μεγαλύτερο κέρδος με την λιγοτερη δουλεία. ατομιστές και εγωιστές, σπανια νοιαζονται για το τι επιβάρυνση έχει η πράξη τους στους υπολοιπους.

    btw, απο προσωπική εμπειρία λογο σπουδών και ζωής για χρόνια στο εξωτερικο, οι μεγαλύτεροι ψευτες και κλεύτες στο πανεπιστήμιο ήταν με διαφορά οι Έλληνες και οι Πακιστανοι. είναι να μην ντρεπεσαι μετα?

  4. 4 Panoylhs
    Ιανουαρίου 21, 2009 στο 12:52 μμ

    ..αυτό ισχυει!!το pro είναι το μόνο παιχνίδι (που παίζω :P) και το έχω αυθεντικό απο το pes 4!! 🙂

  5. Ιανουαρίου 22, 2009 στο 8:03 πμ

    Εγώ πιστεύω ότι φταίει η ανευθυνότητα των εταιριών στην Ελλάδα. Δεν προσφέρουν ανταγωνιστικά, δεν διαφημίζουν σωστά και δεν έχουν υποστήριξη του πελάτη.

    Προτιμώ να αντιγράφω παιχνίδια γιατί δεν είμαι φανατικός gamer και δεν παίζω μέχρι το τέλος ένα παιχνίδι. Αν κάποιο το παίξω μέχρι το τέλος πάω και το αγοράζω. Αν θέλω να το παίξω στο internet πάω και το αγοράζω. Άλλα πρώτα θα το κατεβάσω για να το δοκιμάσω.

    @Alek:
    Στο εξωτερικό δεν αντιγράφουν στα πανεπιστήμια, όχι γιατί είναι αθώες περιστερές άλλα γιατί τους συμφέρει αυτό. Αν επιτρέψουν την αντιγραφή τότε φοιτητές που δεν είναι διαβασμένοι θα περάσουν και θα πάρουν πτυχίο. Όταν όμως θα βγουν στην αγορά και δεν θα ξέρουν τι τους γίνεται θα δυσφημίσουν το Ίδρυμα στο όποιο ήταν. Έτσι θα χάσουν δουλεία και οι υπόλοιποι.

    Στην Ελλάδα φυσικά και αυτό δεν γίνεται γιατί όταν βγαίνεις από ένα ίδρυμα, στο 99%, δεν ενδιαφέρει τον εργοδότη από που είσαι άλλα τι ξέρεις. Σε τεστάρει.

  6. 6 Stewie
    Ιανουαρίου 22, 2009 στο 8:08 πμ

    No money, κυρίως. Το θεμα ότι η βιομηχανία έχει γίνει μόδα και όχι ουσία, και πλέον ο ενημερωμένος gamer πρέπει να ζει με την αρρώστια του να παίζει 30 τίτλους το μήνα συμβάλλει αρκετά, επίσης.

  7. 7 Alek
    Ιανουαρίου 22, 2009 στο 11:22 πμ

    @ Χρηστος

    Οι σχολες ηταν απλο παραδειγμα φιλε μου. Επισης, το οτι συμφερει μια σχολη να βγαινουν μορφωμενοι φοιτητες και οχι στοκοι οπως εδω, αυτο δεν αναγκαζει τους ιδιους τους φοιτητες να κανουν κατι! Αυτο που λεω ειναι πως οι ιδιοι οι νεαροι κοιτουσαν με απιστευτη φρικη καποιον που θα αντεγραφε. τι λεω φρικη, αηδια ειναι η πιο σωστη λεξη.

    Η αξιοκρατεια ειναι κατι που το σεβονταν σε ολες τις πτυχες τις ζωης τους. δουλεια, σπουδες, οικογενια, φιλοι, διασκεδαση. Σε ολες τις πτυχες, μου αποδιξαν περιτρανα μια καταπληκτικη συμπεριφορα, 100% τιμια και ντομπρα.

  8. 8 Σπύρος (spahar)
    Ιανουαρίου 22, 2009 στο 2:11 μμ

    Θα ήθελα να πω και εγω την τιμή, αλλά και 30-40 ευρώ να έκαναν τα παιχνίδια για τις κονσόλες η πειρατεία μια χαρά θα υπήρχε, απλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό. Οπότε ναι τα λεφτά είναι μία από τις αιτίες, αλλά όχι το Α και το Ω.

    Θα πω και εγώ ότι είναι πιο πολύ θέμα νοοτροπίας και παιδείας. Πρόσφατα είχα συζήτηση με 2-3 παιδιά που γνώρισα και όταν τους είπα ότι δεν έχω «πειράξει» το Χ360 μου με κοίταξαν λίγο σαν εξωγήινο. Είναι στη φύση μας να στρεφόμαστε στην εύκολη και ανέξοδη λύση, όταν είμαστε σίγουροι ότι δεν θα υπάρξουν συνέπειες για εμάς. Πάντα θα προβάλουμε ως αιτία τα λεφτά, αλλά αν κάτσει κάποιος και δει πόσα λεφτά ξοδεύουμε σε άλλες ασχολίες (εξόδους) ή προϊόντα (πανάκριβα ρούχα που δεν δικαιολογούν την τιμή τους) θα διαπιστώσει ότι το κυρίως πρόβλημα δεν είναι εκεί. Είναι περισσότερο ένας συνδυασμός των υψηλών τιμών + των πολλών κυκλοφοριών + την νοοτροπία να τα θέλω όλα με το που βγαίνουν και ας καταλήγω με 10 παιχνίδια να περιμένουν στο ράφι.

    Οι εταιρίες πρέπει αρχικά να δείξουν καλή θέληση με μια πτώση των τιμών και στη συνέχεια ίσως να φροντίσουν να ενημερώσουν τους χρήστες, γιατί πολλοί πειρατές δεν κατανοούν τις συνέπειες της πράξης του. Θα μπορούσαν τα παιχνίδια να έχουν ως extra υλικό τα making of και σε αυτά να τονίζουν λεπτομέρεις, όπως πόσα άτομα δούλεψαν για ένα παιχνίδι, πόσο καιρό τους πήρε κτλ. Να καταλάβει ο πειρατής πόσα άτομα επηρεάζει με το να αντιγράφει ένα παιχνίδι. Επίσης η σωστή αντιμετώπιση του καταναλωτή είναι το Α και το Ω, κινήσεις όπως αυτές που αναφέρονται από τον Jason Holtman έπρεπε να είναι δεδομένες.

  9. Ιανουαρίου 23, 2009 στο 1:10 μμ

    Νομίζω κι εγώ ότι το κύριο πρόβλημα είναι αφενός οι υψηλές τιμές (ναι, πάντοτε σ’αυτά τα επίπεδα βρισκόντουσαν λίγο-πολύ, αλλά ταυτόχρονα πάντα υπήρχε και πειρατεία), αφετέρου η ιδιοσυγκρασία και νοοτροπία των Ελλήνων χρηστών.

    Οι περισσότεροι από όσους λέω ότι προσπαθώ όσο είναι δυνατόν να αγοράζω τα παιχνίδια που παίζω, ή με κοιτούν σαν να τους είπα ότι μ’αρέσει να τρώω γυαλιά, ή γελούν με το «κορόιδο» που τα σκάει. Όμως οι ίδιοι άνθρωποι θεωρούν βλακεία να πληρώσεις εισιτήριο για το σινεμά, να πληρώσεις για να αγοράσεις ένα CD μουσικής, κλπ. κλπ. Είναι δηλαδή η γενικότερη νοοτροπία/σχιζοφρένεια που έχουμε σαν Έλληνες, ότι πρόκειται για αγαθά για τα οποία δεν αξίζει τον κόπο να πληρώσουμε λεφτά, παρ’όλο που μας αρέσει να τα απολαμβάνουμε! Ταυτόχρονα, χαϊδεύεται ο εγωισμός μας, γιατί εμείς σαν έξυπνος λαός έτσι «πολεμάμε το σύστημα».

    Μικρός κι εγώ αντέγραφα παιχνίδια κατά κόρον, γιατί πρώτον το έκαναν όλοι (δεν υπήρχε καν σαν concept η ιδέα ότι αγόραζες ένα παιχνίδι original), δεύτερον ήταν πολύ εύκολο (ήταν υπόθεση να αντιγράψεις μερικές δισκέτες), τρίτον στη μικρή πόλη που έμενα ήταν πολύ δύσκολη η πρόσβαση σε νέα παιχνίδια για PC. Original παιχνίδι αγόρασα όταν απέκτησα το πρώτο μου Game Boy.

    Τώρα, κοντά στα 30, προσπαθώ να αγοράζω τα παιχνίδια που θέλω πραγματικά να παίξω και που ξέρω ότι οι κατασκευαστές αξίζουν τα χρήματα που θα πάρουν από μένα (πιο πρόσφατο παράδειγμα το World of Goo που δημιουργήθηκε από δύο άτομα και αξίζει το κάθε Ευρώ του). Αποκλειστικά λόγω του παράγοντα κόστος, καμιά φορά θα παίξω κάποιο αντιγραμμένο παιχνίδι που θέλω να δω οπωσδήποτε, αλλά αυτό το κάνω όσο λιγότερο γίνεται – άλλωστε πολλά παιχνίδια βγαίνουν σε προσφορά λίγο μετά την κυκλοφορία τους με πιο προσιτές/ρεαλιστικές τιμές και αυτά συνήθως προτιμώ.

  10. Ιανουαρίου 23, 2009 στο 1:39 μμ

    … Και μια συμπλήρωση στα παραπάνω: Στην εποχή μας πλέον υπάρχουν τόσες διέξοδοι για να βρει κανείς παιχνίδια σε λογικές τιμές που πραγματικά το επιχείρημα της τιμής, παρ’ό,τι σεβαστό και υπαρκτό, χάνει όλο και περισσότερο βάρος.

    Με παραγγελίες από το Internet σε site όπως Play και Amazon, και με υπηρεσίες όπως αυτή του Steam (τουλάχιστον στα λίγο παλιότερα παιχνίδια και όχι στα νέα blockbusters όπου οι τιμές είναι απαράδεκτα υψηλές) και του Good Old Games, πλέον μπορεί κανείς να βρεί οποιοδήποτε παιχνίδι σε πολύ λογικές τιμές, αρκεί βέβαια να κάνει τον κόπο να ψάξει, αντί να κάνει τον κόπο να γυρνάει το Internet για cracks.

  11. 11 Stewie
    Ιανουαρίου 23, 2009 στο 7:15 μμ

    Ναι, δε νοοείται όμως σε υγιή αγορά να στρέφεται ο καταναλωτής σε καταστήματα του εξωτερικού για να προμηθευτεί ένα προϊόν- υποθέτοντας πάντα πως έχει καν πρόσβαση στα μέσα για ηλεκτρονικές αγορές (γιατί gamer δεν είναι μόνο αυτός των 25 ή 30 χρονών, είναι κι αυτός των 14 και 15, με τους τεχνοφοβικούς γονείς). Αν η νοοτροπία υπάρχει, πηγάζει από κάπου και υποστηρίζεται απ’ την ίδια τη βιομηχανία, όταν αυτή κλείνει διεξόδους αντί να τις προσφέρει.

    Και μιας και αναφέρθηκε και το Steam, η προσφορά του στα παραπάνω δεν είναι καθόλου μικρή. Πρόσφατα εξίσωσε το δολλάριο με το Ευρώ (δηλαδή οι Ευρωπαίοι πληρώνουν ουσιαστικά περισσότερο για τα ίδια παιχνίδια με τους Αμερικανούς) και οι περισσότεροι τίτλοι έρχονται στην retail τιμή τους των 50 Ευρώ (η οποία retail τιμή υποτίθεται πως είναι αυτή για να καλύψει έξοδα υλικών, packaging και distribution τα οποία δεν υφίστανται στην ηλεκτρονική διανομή). Επομένως, όταν το μόνο θεωρητικά σωστό βήμα, η ηλεκτρονική διανομή που πιστεύω πράγματι πως είναι το μέλλον, ήδη δείχνει σημάδια αισχροκέρδιας, ο καταναλωτής έχει ακόμα έναν λιγότερο ενδοιασμό για να κατεβάσει κάποιον τίτλο.

    Ούτε εγώ είμαι φαν της πειρατίας και δεν «πειράζω» τα συστήματά μου κατά κανόνα- είμαι, μάλιστα, υπέρ της ενοικίασης (αν κι έχουν γίνει φαρμάκι κι αυτές). Αλλά η ίδια η βιομηχανία δε δείχνει διατεθιμένη να μειώσει το φαινόμενο.

  12. 12 Nick
    Ιανουαρίου 23, 2009 στο 10:34 μμ

    Συμφώνω με τα περισσότερα που είπατε οι προλαλήσαντες. Δεν θα επαναλάβω κάτι, αλλά θα προσθέσω/τονίσω και κάποιους άλλους λόγους που επηρέαζουν την πειρατία κατά την γνώμη μου.

    Μεγάλη υπόθεση είναι η απληστία. Συνήθως όσοι πέρνουν πειρατικά δεν προλαβαίνουν να παίξουν αυτά που έχουν και τρέχουν να πάρουν ότι καινούργιο βγει. Μεγάλο λάθος , αφού παίζουμε video games για να διασκεδάσουμε και όχι απλά για να παίξουμε. Αμφιβάλω αν αυτή η λαιμαργία αφήνει τους gamers να ευχαριστηθούν τα παιχνίδια που παίζουν, αφού δεν τους διαθέτουν τον ανάλογο χρόνο.

    Επίσης μεγάλο θέμα είναι και ο σεβασμός απέναντι στο gaming. Αυτό λειτουργεί σε 2 επίπεδα. Πρώτα ο σεβασμός του ίδιου του gamer απέναντι στο hobby του και μετά το πως βλέπει η κοινωνία τους gamers.

    Όσο αφορά το 1ο, όλοι πιστεύω ξέρουμε άτομα που παίζουν τα πάντα πειρατικά, εκτός ίσως από 1-2 που γουστάρουν πολύ. Προφανώς δεν πολυσέβονται όλα τα υπόλοιπα και αν δε βρουν τρόπο να τα κλέψουν, απλά δεν θα τα παίξουν καθόλου. Αυτά τα άτομα εμείς δεν μπορούμε να τα επηρεάζουμε με κάποιο τρόπο, αφού έχουν ήδη αποφασίσει ότι απλά περνάν την ώρα τους όσο βρίσκουν την ευκαιρία να το κάνουν ¨δωρεάν¨. Δεν ξέρω πως να το κάνω κατανοητό, απλά δεν έχουν το μικρόβιο του gaming και αν δεν ήταν ¨τζάμπα¨ δεν θα έπαιζαν καθόλου. Δεν θεωρούν το gaming ¨αναγνωρισμένο hobby¨ και σε μια συζήτηση με φίλους και γνωστούς δεν θα αναφέρουν καν ότι περνάνε τις ώρες του με βιντεοπαιχνίδα.

    Όσο αφορά το 2ο, όπως είπατε και οι άλλοι πολλοί ¨κοροιδεύουν¨ αυτούς που τα σκάνε για τα παιχνίδια. Μπορεί πολλοί από εμάς να ξέρουμε να χειριστούμε όσους πρέπει, αλλά πολλοί επηρεάζονται και πείθονται ότι η κλοπή είναι το φυσιολογικό.

  13. Ιανουαρίου 24, 2009 στο 3:58 μμ

    Προσωπικά θεωρώ ότι ο λόγος για τον οποίο η συντριπτική πλειοψηφία των gamers καταφεύγει στην πειρατεία είναι οι υψηλές τιμές.

    Θα συμφωνήσω ωστόσο με κάποιους από τους προλαλήσαντες που ανέφεραν ότι «οι τιμές έχουν παραμείνει οι ίδιες από την εποχή του NES», θα προσθέσω ωστόσο ότι «τότε αγαπητοί μου, δεν υπήρχε η πειρατεία ως λύση. Αν ήθελες ένα παιχνίδι θα πήγαινες στο Teleclub ή το Gamers Club (ή δε θυμάμαι ποιο άλλο μαγαζί υπήρχε στον χώρο), θα ακουμπούσες 10, 15 ή 20 χιλιάρικα και θα το έπαιρνες». Τώρα όμως, τσουπ, υπάρχει η λύση του rapidshare και του torrent. Με τις συνδέσεις δε που κυκλοφορούν μάλιστα, μέχρι να παραγγείλεις τρία σουβλάκια, έχει κατέβει το παιχνίδι.

    Για το ότι οι πάροχοι προμοτάρουν το παράνομο downloading διαφημίζοντας το «γρήγορο download ταινιών, μουσικών κομματιών και videogames» που παρέχουν οι συνδέσεις τους, θεωρητικά αν κάποιος αποφάσιζε να κινηθεί εναντίον τους, έχουν κάθε δικαίωμα να υποστηρίξουν ότι αναφέρονται σε επί πληρωμή υπηρεσίες και να βγουν κι από πάνω -το πως εκλαμβάνει ο καθείς εξ’ ημών αυτό που το λέει κάποιος, είναι δικό του πρόβλημα.

    Εκεί που συμφωνώ απόλυτα είναι στο θέμα της παιδείας. Αν ένα παιδάκι που είναι με τη μαμά του στο σούπερ μάρκετ δοκιμάσει να πάρει μια σοκολάτα και να τη βάλει στην τσέπη του, τότε εκείνη θα του εξηγήσει ότι αυτό που κάνει είναι κακό. Όταν όμως το ίδιο παιδάκι 5-10 χρόνια αργότερα αρχίζει να κατεβάζει τραγούδια, ταινίες και παιχνίδια από το internet, κανείς δε θα βρεθεί να του πει κάτι. Καημό το έχω να δω έναν γονέα να ενδιαφέρεται για το τι κατεβάζει το παιδί του και πολύ περισσότερο να του λέει «μην το κατεβάσεις, πήγαινε και αγόρασέ το», τουλάχιστον στην αρχή ώστε να αυτό να μάθει τι είναι σωστό και τι λάθος. Αλλά πού τέτοια τύχη…

    Αν στα παραπάνω προσθέσουμε τη λαιμαργία για ποσότητα (και όχι ποιότητα) και τον σεβασμό που δε δείχνουν απέναντι στα videogames οι περισσότεροι χρήστες, έχουμε μία κάπως πιο ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης. Το θέμα της καθυστέρησης του λανσαρίσματος των ηλεκτρονικών παιχνιδιών ενδεχομένως να αποτελεί σημαντικό παράγοντα για άλλες αγορές (λ.χ. Ρωσία), δε νομίζω όμως ότι παίζει τόσο μεγάλο ρόλο στην Ελλάδα. Μακάρι να κάνω λάθος…

  14. Ιανουαρίου 25, 2009 στο 5:22 μμ

    Πολύ ενδιαφέρουσες οι απόψεις των μέχρι στιγμής σχολιαστών. Κατανοώ ότι το θέμα της πειρατείας προκαλεί έντονες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις και δίνει έναυσμα για μεγάλες αναλύσεις. Ας περιοριστούμε στην άποψη του ο καθένας μας, και στο τι ωθεί τον ίδιο να αποκτήσει ένα βιντεοπαιχνίδι παράνομα.

    Να καταθέσω και την δική μου εμπειρία (ναι έχω και εγώ πειρατεύσει βιντεοπαιχνίδια στο παρελθόν, αργότερα αλλαξοπίστησα) από την δεκαετία του 1990.

    Δεν ήταν τόσο το θέμα των χρημάτων (όχι ότι προέρχομαι από οικογένεια που τα χρήματα δεν αποτελούσαν ζήτημα), αλλά περισσότερο ζήτημα στάσης απέναντι στο λογισμικό. Απλά δεν το θεωρούσα πραγματικό προϊόν. Δεν θα πήγαινα ποτέ να κλέψω ένα παντελόνι, ούτε θα δεχόμουν ένα κλεμμένο παντελόνι που θα μου έδινε ένας φίλος σαν δώρο. Δεν είχα όμως πρόβλημα να πάρω και να παίξω ένα σπασμένο παιχνίδι γιατί το έβλεπα σαν κάτι το άυλο, ότι δεν είχε υπόσταση. Αγόραζα φυσικά και πολλά γνήσια παιχνίδια (Monkey Island, Indiana Jones, King’s Quest, Darkseed κλπ), adventure κυρίως, αλλά από ότι θυμάμαι μάλλον γιατί δεν μπορούσα να τα βρω σπασμένα.

    Δυστυχώς η αντιμετώπιση του λογισμικού σαν προϊόν μέχρι και σήμερα δεν έχει περάσει στην συνείδηση του κοινού, όπως και με κάθε προϊόν πνευματικής εργασίας (όπως μουσική και ταινίες). Η ευκολία με την οποία μπορεί να αποκτηθεί επίσης μόνο χειρότερα μπορεί να κάνει τα πράγματα.

  15. 15 Nick
    Ιανουαρίου 25, 2009 στο 6:01 μμ

    Θέλω να προσθέσω ότι ένας λόγος για να πάρει κάποιος πειρατικά είναι ότι κάποια παιχνίδια αργούν πάρα πολύ να έρθουν στην Ευρώπη. Εγώ ένας από τους κύριους λόγους που είχα τσιπάρει το PS1 είναι ότι βιαζόμουν να παίξω το TEKKEN 3 και όλοι μου έλεγαν ότι είναι φαντασικό. Το παιχνίδι αργούσε πάρα πολύ και ήξερα ότι δεν θα είναι το μόνο που θα αργήσει να έρθει. Την επόχη που περιμέναμε το TEKKEN 3 υπήρχαν πάρα πολλά τσιπαρίσματα και όντως αυτός είναι πραγματικός λόγος. Βέβαια τώρα μπορείς αν θέλεις να τσιπάρεις πχ το PS2 και να παραγγείλεις την NTSC εκδόση, αλλά φυσικά αυτό δεν είναι λύση. Και τότε δεν ήταν καθόλου διαδεδομένες οι αγορές μέσω internet.

  16. 16 Κωστας
    Ιανουαρίου 30, 2009 στο 3:37 μμ

    Ρε παιδεια εγω εχω να πω το εξης :

    Ενα καινουργιο παιχνιδι κανει καπου 50-60 ευρω…

    Όμως ποσες ωρες θα κατσεις να παιξεις ? 20 -30 ωρες ή λεω πολλες ? εγω δεν καθομαι καν τοσες ανα παιχνιδι …

    Απλα δεν συμφερει να το αγορασεις , οπως ακριβως δεν συμφερει να αγορασεις και CD μουσικης που θα ακουσεις 3-4 φορες …

    Επισης απλα μπορεις να το κανεις, να κατεβασεςι τσαμπα-αμεσα-χωρις να κουνηθεις απο την καρεκλα σου …τοσο απλα ..το κανεις γιατι μπορεις

    Αν ενα ηλεκτρονικο παιχνιδι ή ενα CD εκαναν 5-10 το πολυ ευρω και μπορουσες να τα κατεβασεις αμεσα απο το πισι σου σε τερμα ταχυτητα , πιστευετε οτι θα ηταν ιδιος ο κοσμος που θα το κατεβαζε τζαμπα ?

    να μην σχολιασω οτι υπαρχει και το κινημα του ανοιχτου λογισμικου , που διαμορφωνει μια αντιστοιχη νοοτροπια

  17. 17 Κωστας
    Ιανουαρίου 30, 2009 στο 3:40 μμ

    ισως ειναι ο καιρος , οπως τα λειτουργικα παιρνουνε στο FOSS(Free Open Source Software) να περασουν και τα παιχνιδια . και να βρισκουν οι εταιριες απο αλλου τα εσοδα τους

  18. 18 charis
    Φεβρουαρίου 2, 2009 στο 12:58 μμ

    Εχει να κανει πολλες φορες με την τιμη…
    Ειναι ακριωα και για καποιον ο οποιος ασχολειται αρκετα και θελει να «δοκιμαζει» απο καθετι καινουργιο θα κοστιζε πολυ!!
    Επισης δεν ξερω ποσο πραγματικα μπορουν να μειωσουν την τιμη οι εταιριες και δεν το κανουν….Γιατι και οι σχεδιαστες παιχνιδιων πρεπει να ζησουν…..
    Ισως οταν βγουν αρκετα παιχνιδια για FOSS(Free Open Source Software) να μειωθουν και οι τιμες λογω ανταγωνισμου…

  19. Φεβρουαρίου 2, 2009 στο 3:28 μμ

    Η τιμη πλεον δεν ειναι απαγορευτικη. Ενας χρηστης που μπορει να κλεψει παιχνιδια on-line μπορει σιγουρα να τα αγορασει απο ιντερνετικα καταστηματα απο 10 και 15 ευρω ανα τιτλο. Δεν το κανει γιατι απλα προτιμα την κλοπη. Ειναι τοσο απλα τα πραγματα. Θα κατανοουσα οσους κατεβαζουν παιχνιδια οταν δεν υπαρχει DEMO και μετα ΑΝ τους αρεσουν τα αγοραζαν. Ολοι οι αλλοι ειναι απλα κλεφτες. Σχετικα με τα Free Open Source games αν βρειτε κανενα αξιολογο δεν το λετε και σε μας??

  20. 20 Olorin
    Φεβρουαρίου 3, 2009 στο 2:18 πμ

    Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές…

    Πολλοί θα αναφέρουν τις υψηλές τιμές… Πράγματι, ειδικά για το βαλάντιο του Έλληνα, είναι σημαντικό ποσό τα 60-70€ για κονσολοπαίχνιδο και 40-50€ για παιχνίδι PC, ειδικά από τη στιγμή που σε αντίθεση με τις ξένες αγορές, στα περισσότερα παιχνίδια οι τιμές παραμένουν ίδιες ακόμα και σε τίτλους 4-5 ετών! (αν και τα τελευταία χρόνια -οι μεγάλες κυρίως αλυσίδες- τείνουν να εφαρμόζουν -επιτέλους- την ξενόφερτη μέθοδο των προσφορών, σε πολύ μικρό όμως ποσοστό τίτλων). Όπως όμως ειπώθηκε, παλιότερα οι τιμές ήταν πολύ υψηλότερες… Ποιος μπορεί να ξεχάσει όταν πριν 15 χρόνια έδινε πάνω από 25.000δρχ, για ένα παιχνίδι του Super NES???

    Άλλοι πάλι συνηθίζουν να χρησιμοποιούν ως «επιχείρημα αθώωσης» το ότι «δε γουστάρω να δώσω τα λεφτά μου που βγάζω με κόπο στις πολυεθνικές που τρώνε με χρυσά κουτάλια». Σεβαστό… Μην παίξεις το παιχνίδι, λοιπόν! Και νομίζω πως όλοι γνωρίζουμε πως δεν είναι όλες οι εταιρείες πολυεθνικές, ούτε όλοι οι εργαζόμενοι σε αυτές εκατομμυριούχοι… Και αν πια θες τόσο πολύ να το παίξεις επαναστάτης, βγες στους δρόμους… ;-Ρ

    Και φυσικά, το άλλο συχνό επιχείρημα είναι πως «τα σημερινά παιχνίδια βγαίνουν σε ένα DVD-case με πρόχειρο manual και τίποτα άλλο». Σύμφωνοι. Όμως πρώτον, πολλά παιχνίδια κυκλοφορούν και σε προσεγμένες collector’s editions (όχι πάντα με τεράστια διαφορά στην τιμή, αν και η αλήθεια είναι πως τα περισσότερα δεν θα τα βρείτε στα ελληνικά καταστήματα) και δεύτερον, δεν νομίζω πως ΟΛΑ τα παλιά παιχνίδια είχαν συσκευασίες με χάρτες, μινιατούρες, soundtracks, …συνταγές μαγειρικής από το σχεδιαστή του παιχνιδιού κ.λπ.

    Και όσο για τις καθυστερήσεις που προαναφέρθηκαν, δεν νομίζω ότι ισχύει, εδώ και αρκετά χρόνια… Ίσα-ίσα, είναι γνωστές οι ιστορίες για γνωστή αλυσίδα του χώρου που έβγαλε στο ράφι παιχνίδια (αθετώντας προφανώς συμφωνίες), ορισμένες μέρες πριν την παγκόσμια επίσημη κυκλοφορία τους! Το πολύ-πολύ, να τυχαίνει να αργούν σε σχέση με την αμερικάνικη κυκλοφορία (κάτι για το οποίο δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι πέρα από το να δέσουμε σε μια βάρκα την χώρα και να τη ρυμουλκήσουμε κατά πλάτος του Ατλαντικού…), αλλά κατά τ’άλλα, όλοι σχεδόν οι τίτλοι κυκλοφορούν στην Ελληνική αγορά ταυτόχρονα με την υπόλοιπη Ευρώπη, όπως προβλέπει ο νόμος…

    Όλα όμως τα παραπάνω είναι «δικαιολογίες»… Είμαι βέβαιος, πως ακόμα και αν δεν υπήρχαν, ακόμα και αν π.χ. τα παιχνίδια κόστιζαν όλα 5-10€, όπως ειπώθηκε πιο πάνω, ζήτημα είναι αν θα είχαμε πτώση της πειρατείας μεγαλύτερη του 5%…

    Οι βασικοί (πραγματικοί, αν προτιμάτε) λοιπόν λόγοι είναι άλλοι:

    *Η ευκολία στη σημερινή εποχή της απόκτησης πειρατικών παιχνιδιών: Ούτε να τρέχεις στη Στουρνάρη ή έστω στον πειρατή της γειτονιάς, ούτε καν να πληρώσεις μια δραχμή για τον χρόνο που το κατεβάζεις! Βάζεις το torrent να κατεβαίνει πριν πέσεις για ύπνο και το πρωί (και πολύ είπα…) έχεις το παιχνίδι έτοιμο και πραγματικά δωρεάν…

    *Η λαιμαργία του gamer: Ο σύγχρονος gamer (έστω και περιστασιακός) δεν ησυχάζει αν δεν έχει στην κατοχή του όλα τα πρόσφατα videogames που κυκλοφορούν. Το πιθανότερο είναι πως δεν θα βρει χρόνο, όχι να παίξει, αλλά ούτε καν να εγκαταστήσει το 1/10 από αυτά, αλλά την υπερκαταναλωτική του ανάγκη θα την έχει ικανοποιήσει…

    //Δεν θέλω να είμαι ψεύτης… Δεν μπορώ να πω πως δεν έχω στην κατοχή μου πειρατικά παιχνίδια, MP3s, ταινίες, σειρές κ.λπ. ή πως αποκλείεται να το επαναλάβω στο μέλλον… Όμως πρώτον, ήταν πάρα πολλές οι περιπτώσεις που αγόρασα αυθεντικά παιχνίδια, τα οποία είχα προηγουμένως κατεβάσει (ακόμα και παιχνίδια που είχα ήδη τερματίσει!) και δεύτερον, ουδέποτε δεν ένιωσα υπερήφανος για αυτό ούτε προσπάθησα να δικαιολογηθώ λέγοντας στον εαυτό μου, «εντάξει, δεν είναι σωστό, αλλά έχω αυτό, αυτό και αυτό το ελαφρυντικό». Θα μου πεις, ελαφρύνει τη θέση μου το γεγονός ότι αναγνωρίζω πως είναι σφάλμα ή ακόμα και έγκλημα ή το ότι αγοράζω και αρκετά αυθεντικά παιχνίδια; Σίγουρα όχι, αλλά τουλάχιστον δεν κοροϊδεύω ούτε τους άλλους ούτε τον εαυτό μου…

  21. Φεβρουαρίου 3, 2009 στο 6:52 πμ

    Ευχαριστώ για τις απόψεις σας. Να κάνω όμως μια διευκρίνηση: ζητάμε σε μια πρόταση το γιατί αντιγράφει ο κάθε ένας από εσάς βιντεοπαιχνιδια. Παράδειγμα:

    «Εγώ αντιγράφω γιατί τα βρίσκω πολύ ακριβά» ή
    «Εγώ κατεβάζω παιχνίδια γιατι δεν θέλω να πλουτίσω τις πολυεθνικες».

    Δεν θέλουμε δικαιολόγηση της άποψης σας ούτε και να απολογηθεί κανείς για το ότι παίζει τέτοια παιχνίδια.

  22. Φεβρουαρίου 3, 2009 στο 12:48 μμ

    Οταν φίλε ανυπομονείς να βγει το νεο Pro Evolution Soccer και τρεχεις και το αγοραζεις με κλειστα ματια τοτε καταλαβαίνεις οτι δεν υπάρχει θεμα πειρατίας αλλά θεμα καλών παιχνιδιών με δυνατότητες online(ειναι η ταση της εποχής). Στην συνέχεια αφου έχεις δωσει 50Ε για το PES2008 και αλλα 50E για το PES2009 όπου είναι γεμάτα bug και οι online δυνατότητες που υποτιθεται οτι εχουν σχεδον δεν λειτουργούν τότε καταλαβαίνεις οτι πιαστηκες ΚΟΡΟΪΔΟ επι 2… ΜΟΝΟ ΠΕΙΡΑΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΜΥΑΛΟ και αρχιζουν να σεβονται τα λεφτά μας!

  23. 23 Steffan
    Φεβρουαρίου 4, 2009 στο 2:15 μμ

    Δεν αγοραζω αυθεντικα γιατι απλα το βρισκω ανουσιο να πληρωνω 50€ για 10 ωρες παιχνιδιου, γι’αυτο και βασιζω πολυ τη γνωμη μου στο multiplayer τμημα καθε παιχνιδιου.
    Συνολικα δηλαδη, δεν ειναι απλα «πολυ ακριβα», ειναι πολυ ακριβα γι’αυτο που σου προσφερουν. Θα πληρωνα ανετα 60€ για ενα παιχνιδι που θα κρατουσε πολυ και θα αξιζε.

    Τωρα η αλλη φιλοσοφια, οτι και αχρηστο το παιχνιδι να ειναι, εγω κλεβω, ειναι αλλο θεμα..

  24. 24 gsmaggiore
    Φεβρουαρίου 11, 2009 στο 1:21 μμ

    Θα συμφωνήσω κι εγώ με τους προλαλήσαντες σε ότι αφορά την τιμή των videogames στην Eλλάδα.Κατά τη γνώμη μου είναι ο κύριος και πρωταρχικός λόγος.Δεν νομίζω τόσο ότι είναι αυστηρά θέμα παιδείας γιατί εγώ προσωπικά ξέρω πολύ κόσμο με σοβαρές γνώσεις και εμπειρία και όλοι όταν τους δίνεται η ευκαιρία καταφεύγουν στην πειρατεια.

    Επίσης αν λογαριάσουμε και την δύσκολη οικονομικά και κοινωνικά περίοδο που περνάει η πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών πιστεύω ότι είναι ξεκάθαρο το αποτέλεσμα.

    Εγώ προσωπικά είμαι σίγουρος οτι αν οι τιμές των γνήσιων videogames κινούνταν πιο κοντά σε αυτές των πειρατικών τότε η πειρατεία ίσως να μην εξαλείφοταν τελείως άλλα σίγουρα σε πολύ μεγάλο βαθμό.

  25. Φεβρουαρίου 12, 2009 στο 8:05 μμ

    Sins of a Solar Empire.

    Πώς έγινε πρώτο παιχνίδι πέρσι χωρίς καμμιά προστασία ενάντια στην πειρατεία;

    1. Δικτυακές πωλήσεις (download)
    2. Καλό packaging.
    3. Καλό tech support.
    4. Κοινότητα gamers γύρω από την εταιρεία
    5. Επεκτάσιμο παιχνίδι
    6. Παιχνίδι χωρίς πολλά bugs
    7. Παιχνίδι με multiplayer
    8. Καλό Scaling ανάλογα με τα Specs του μηχανήματός σου (FarCry? Doom3? Quake4? Ας γελάσω)

    Φυσικά και θα το αγοράσεις.

    Γιατί παίζω πειρατικά:
    * για να τα δω. Αγόρασα το quake4 και ήταν μια πανάκριβη αηδία
    * όταν κάτι το παίζω δεύτερη φορά, το αγοράζω.
    * Όποια κονσερβα έχω ξαναφάει, το κατεβάζω.
    * Ρωτώ τον εαυτό μου: Θέλω να δω στο ράφι άλλο ένα σαν αυτό σε ένα μήνα; Αν ναι, αγοράζω. Αν όχι, κατεβάζω.

  26. 26 Eric Draven
    Φεβρουαρίου 12, 2009 στο 8:08 μμ

    Κατα κύριο λόγο οι υψηλές τιμές και αυτό σε συνδυασμό με την ‘εξάρτησή’ μου και την πόρωση μου με βιντεοπαιχνίδια με κάνουν να αγοράζω τα περ/σοτερα σπασμένα. Οι ανευθυνότητα των εταιρειών είναι το κερασάκι στην τούρτα. θεωρώ απαράδεκτο να δίνω 50 και 60 ευρώ σε ένα παιχνίδι που δε με ‘καίει’ μα παρολαυτα θέλω να το παίξω πολύ. Αυτά που θέλω πραγματικά πολύ θα τα αγοράσω αυθεντικά σίγουρα. και μπράβο στην εταιρεία που προωθεί το FEAR 2 και από 1η μέρα κυκλοφορίας (αύριο) θα το έχει στα 30 ευρώ για pc. Αυτό μάλιστα, σίγουρη αγορά! Αντε να ξυπνάνε..

  27. 27 Νίκος
    Μαρτίου 19, 2009 στο 8:55 μμ

    Πειρατικά παιχνίδια παίζω μόνο στον υπολογιστή μου(όχι σε κάποια κονσόλα) και αυτό γιατί με το που θα βγει το παιχνίδι την ίδια στιγμή μπορείς να το κατεβάσεις από torrent. Νομίζω πως σε γοητεύει η μαγεία του ¨τσάμπα» και είναι κάτι που το κάνεις ασυναίσθητα χωρίς να έχεις και πολλές ενοχές(λόγω κακής ενημέρωσης, ίσως για το μέγεθος της καταστροφής στην εταιρία ανάπτυξης)γιατί δεν θα είχες και πολλά προνόμια αν το αγοραζες από το κατάστημα. Τα πράγματα μπορεί να ήταν αλλιώς αν τα παιχνίδια είχαν και την ελληνική γλώσσα ως μια επιλογή.

    Τέλος οι τιμές των βιντεοπαιχνιδιών είναι απλησίαστες. Πράγμα που κάνει τα videogames να είναι ένα είδος πολυτελείας.

  28. 28 kingkostas
    Απριλίου 24, 2009 στο 2:25 μμ

    Λιγο αργά κάνω το ποστ μου εδώ αλλά απλά ήθελα να αναφέρω οτι την ελληνική γλώσσα δεν την προσθέτουν επειδή δεν υπάρχει μεγάλο ποσοστό αγοράς βιντεοπαιχνιδιών στην Ελλάδα.Δλδ λόγο της πειρατίας.
    Anyway και εγώ ενας κακός πειρατής είμαι αλλά προσωπικά παίζω παιχνίδια σε ερευνιτικό επίπεδο(τουλάχιστον τις περισσότερες φορές).

    Ωραίο θέμα

  29. 29 Epicdeath
    Μαΐου 20, 2009 στο 3:22 μμ

    Για να δούμε…
    Εγώ γενικά είμαι κατά της πειρατείας, όχι ότι με νοιάζει τόσο πολύ να ανταμοιφθεί η εταιρία, απλά εκτός από gamer είμαι και λίγο συλλέκτης, θέλω να έχω τα παιχνίδια σε καλή κατάσταση με το κουτί, το booklet κτλ.
    Πιστεύω ότι αν δεν αγοράσεις κάτι αυθεντικό χάνεται η αξία του.
    Εγώ είχα βάλει τσιπάκι στο PS2 και τότε ο λόγος ήταν ένας: Το Kingdom Hearts 2 είχε κυκλοφορίσει τον Μάρτιο στην Αμερική και εδώ θα έβγαινε Σεπτέμβρη ή Οκτώβρη. Απλά δεν μπορούσα να περιμένω😛.
    Αν και δεν θα το έκανα αν δεν υπήρχε αυτός ο λόγος, υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που με ώθησαν να συνεχίσω να πειρατώ.
    Δεν θα πω ότι οι τιμές είναι τόσο ψηλές όμως αποτελούν λόγο αφού είμαι gamer και μου αρέσουν πολλά παιχνίδια. Δεν παίρνω ότι να ‘ναι, παίρνω παιχνίδια που θεωρώ ποιοτικά. Όμως η πειρατεία σιγουρα βοηθάει όταν θες ένα παιχνίδι και δεν έχεις χρήματα εκείνη τη στιγμή να το αγοράσεις.
    Είμαι μαθητής λυκείου και είναι προφανές ότι δεν θα έχω πάντα τα χρήματα να πάρω ένα παιχνίδι.
    Ένας τελευταίος λόγος και πολύ σημαντικός. Παιχνίδια που κυκλοφορούν μόνο στην Αμερική ή στην Ιαπωνία. Το PS3 δεν έχει αυτό το πρόβλημα, όμως όλες οι υπόλοιπες κονσόλες; Κάποια πολύ ποιοτικά παιχνίδια (.hack G.U., κάποια Tales of… κτλ) δεν κυκλοφόρησαν ποτέ στην Ευρώπη.
    Πάντως συνεχίζω να είμαι κατα της πειρατείας όσο μπορώ και τώρα που χάλασε το PS2 δεν το ξανατσιπάρω άρα τέλος.
    Η συλλογή μου αυτή τη στιγμή είναι περίπου 60 αυθεντικά από όλες τις κονσόλες μου(έχω PS2,Wii,PS3,DS,PSP, και θα πάρω Xbox[και θα ολοκληρωθεί η συλλογή!] μόλις τελειώσουν οι πανελλήνιες)

    Τέλος ας πω 2 λόγια για τον υπολογιστή. Απλά δεν μπόρω να τον θεωρήσω κονσόλα γι’ αυτό το μόνο αυθεντικο παιχνίδι που έχω είναι το WoW που είναι online, αν και γενικά δεν παίζω πολλά παιχνίδια στο pc(πέρα από αυτό).

  30. 30 konsnos
    Ιουλίου 3, 2009 στο 7:10 μμ

    Αρχικά ήταν η εποχή του playstation. Ποτέ μου δεν απέκτησα ένα, πήγαινα στους φίλους μου και παίζαμε. Τότε δεν υπήρχε η διαδικασία του crack και απλά πήγαινα σε έναν φίλο μου, πηγαίναμε μαζί στο μαγαζί, αγοράζαμε ένα παιχνίδι για 5.000 δρχ. (αν θυμάμε καλά) και το παίζαμε. Πιστεύαμε πως οι 15.000 παραπάνω δρχ. ήταν για το συνοδευτικό βιβλιαράκι και τίποτα παραπάνω.

    Αργότερα ήρθε η εποχή που απέκτησε και η αυθεντιά μου η/υ, έναν με dos και είχε προεγκατεστημένο από κάποιον τεχνικό ένα παιχνίδι με ένα υποβρύχιο. Τότε δεν γνώριζα καν την έννοια της απόκτησης παιχνιδιών, μόνο το συγκεκριμένο έπαιζα. Εντελώς τυχαία ένας φίλος μου με windows 95, απέκτησε πειρατικά το Basketball Manager (ναι το ελληνικό!!!) και απλά παίζαμε με τις ώρες, δεν σκεφτόμασταν καν την έννοια της πειρατείας (12 ετών παιδιά). Από εκεί και πέρα, και όταν εγκατέστησα και εγώ τα Windows Millenium απέκτησα το πρώτο μου αυθεντικό παιχνίδι, το Command & Conquer:Tiberian Sun, το οποίο και με εξέπληξε. Η συνέχεια ήταν να ζητάω από γνωστούς μου παιχνίδια, όπως το EA World Cup 98, τα οποία και παραλάμβανα πειρατικά. Ακόμα και τότε όμως η έννοια της πειρατείας ήταν μακριά μου.

    Μετά από λίγο καιρό ήρθε η στιγμή να πάω προσωπικά και να αγοράσω ένα παιχνίδι. Δεν θυμάμαι ακριβώς πως τα έφερε η μέρα, αλλά το πήρα πειρατικό, και χάθηκα με την διαδικασία του crack. Το επέστρεψα στο μαγαζί της γειτονιάς που μου είχαν συστήσει φίλοι μου, το παλικάρι μου εξήγησε την διαδικασία του crack και πάνω κάτω αυτό ήταν. Απλά μου ερχόταν πιο φθηνά και για αυτό τα προτιμούσα. Εξακολουθούσα όμως να αγνοώ την έννοια της πειρατείας.

    Μεγαλώνοντας και πηγαίνοντας Λύκειο, άρχισα να συνειδητοποιώ τι προκαλούσα, ωστόσο εξακολουθούσε να μου είναι αδιάφορο. Απλά τα έβρισκα φθηνότερα. Συνειδητοποιούσα όμως πως τέτοιου είδους μαγαζιά άρχισαν να κλείνουν και το εξηγούσα λόγο της παρανομίας τους(ακόμα και τώρα όμως δεν έχω καταλάβει γιατί έκλειναν).

    Ήρθε κάποτε η στιγμή που απέκτησα αυθεντικό το παιχνίδι, Half Life 2: Episode One, λόγο της πολύ χαμηλής τιμής του, αν θυμάμαι καλά 15€. Τότε δεν είχα ευρυζωνική πρόσβαση στο διαδίκτυο, και λόγο της απαίτησης της πλατφόρμας Steam, δεν είχα την υπομονή να το εγκαταστήσω. Όταν απέκτησα πρόσβαση aDSL, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Ξαφνικά είχα πρόσβαση σε patches, και λοιπό υλικό που δεν διατίθεται σε πειρατικά παιχνίδια, ενώ ήρθε στην επιφάνεια το θέμα πειρατείας των windows. Ο η/υ μου ήταν αρκετά παλιός (P4, FX5200 nVidia, 512 RAM), οπότε απλά δεν είχε νόημα να αποκτήσω ένα παιχνίδι πειρατικό. Με το DSL είχα πρόσβαση σε δωρεάν παιχνίδια με το κυριότερο το Battle For Wesnoth, το οποίο βάλθηκα μάλιστα να μεταφράσω.

    Με την απόκτηση νέου υπολογιστή τα πράγματα άλλαξαν. Πλέον δεν αγοράζω «κανονικά» παιχνίδια αλλά μόνο ότι βρίσκω σε προσφορές. Όπως το Battle for Middle Earth II που όταν το αγόρασα ήταν παρωχημένο και το βρήκα φθηνά, ή και το Blitzkrieg II. Ήρθα σε επαφή με το επίσης δωρεάν Trackmania Nations και η έννοια του διαδικτυακού παιχνιδιού απέκτησε νόημα.

    Τώρα πια είμαι κάτοχος παιχνιδιών με τεράστιο community, που το πετυχαίνουν λόγο της πολιτικής σεβασμού στον πελάτη τους. Τέτοια παιχνίδια είναι τα Team Fortress 2, Half Life 2, Left 4 Dead, Day of Defeat:Source, Portal, Bioshock, World of Goo, Cogs, Zeno Clash και Warhammer Online, τα περισσότερα αγορασμένα από προσφορές στο Steam. Πρόσφατα κατέβασα και το demo του ARMA 2 για να το δοκιμάσω, και πιθανό να το αποκτήσω λόγο της μεγάλης του κοινότητας.

    Συγγνώμη για το μακροσκελές «σχόλιο». Αυτή είναι η δική μου εμπειρία.

  31. Αυγούστου 17, 2009 στο 11:53 πμ

    Λόγοι που αντιγράφω βιντεοπαιχνίδια (χωρίς να τους θεωρώ δικαιολογία):

    – Είναι αυτή η τάση να μαζεύεις ότι λογισμικό μπορείς έτσι για συλλογή. Τα περισσότερα δεν τα παίζω. Βασικά δεν κάνω καν τον κόπο να τα μαζέψω, δεν έχω χρόνο για συλλογές. Αντιγράφω συγκεκριμένους τίτλους που έχουν κατεβάσει φίλοι μου. Επειδή τελευταία δεν παίζω πολύ σύγχρονα παιχνίδια, παρά βάζω κάποιο συγκεκριμένο από περιέργια για την τεχνολογία του (π.χ. Crysis) το βλέπω λίγο και μετά το σβήνω (άλλωστε δεν τρέχει καλά στον υπολογιστή μου) δεν είναι κάτι που θα δώσω τα 40 και 50 ευρώ για να ασχοληθώ. Τώρα βέβαια υπήρχαν και περιόδοι που ο υπολογιστής μου ήταν καλός και ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να αγοράσω κανά παλιά budget games αλλά μετά παρασύρομαι και τα κατεβάζω και αυτά σε torrent (ή μάλλον τα βρίσκω ήδη σε κάποια συλλογή ενός φίλου μου). Αυτό σχετίζεται με τον δεύτερο λόγο..

    – Δυστυχώς είναι τόσο εύκολο σήμερα με δύο κλικ να βρεις ένα παιχνίδι στο torrent και να το κατεβάσεις σε ένα απόγευμα που δεν σου πάει να κάνεις τον κόπο να το αγοράσεις. Χαρακτηριστικά ένας φίλος μου που είχε λίγο συνείδηση λόγω ενασχόλησης του με game development αποφάσισε να αγοράσει αυθεντικό κάποιο lower budget παιχνίδι που πίστευε πως ήταν καλή εναλλακτική προσπάθεια στο χώρο (συγκεκριμένα ήταν το Street Fighter IV) και είπε πως αυτό θα το αγοράσει. Και το παρήγγειλε (Ήταν 20 ευρώ μόνο, ντροπή λέει να το αντιγράψω και αυτό!) και περίμενε δύο βδομάδες να του έρθει η παραγγελία. Και λέει, κοίτα να δεις, σε αναγκάζει να το κατεβάσεις από torrent!

    – Εδώ υπάρχει θέμα κατανόσης ηθικής και πως αυτή διαφέρει στο software. Δεν είναι ίδια η αίσθηση του να αντιγράφεις λογισμικό από το να κλέβεις πραγματικά αγαθά. Θυμάμαι παλιά μικρός που αντιγράφαμε παιχνίδια στον Amstrad CPC και ποτέ δεν έννοιωσα κάτι το ανήθικο όπως το να πάω να κλέψω από ένα μαγαζί. Γιατί αυτό που φαινόταν ήταν πως κάνω ένα αντίγραφο του προτώτυπου, δεν αφαιρώ το προτώτυπο. Δεν το λέω εδώ για να δικαιολογήσω την πειρατεία αλλά να επισημάνω πως ένα βασικό στοιχείο είναι νόησης του τι είναι ηθική και τι θεωρείται κλοπή. Άμα υπήρχε άραγε μια μηχανή που να έφτιαχνε αντίγραφα της ύλης και την χρησιμοποιούσα στη φερράρι του φίλου μου για να πάρω και εγώ μια τζάμπα μπορεί μεν να μου λέγανε πως κάποιος κουράστηκε για να συναρμολογηθεί μια ακόμα φερράρι. Αν πάλι αντέγραφες φαγητό για τα παιδιά του 3ου κόσμου θα έβγαινε κανείς να πει πως είναι παράνομο; Εδώ βέβαια σκέψου πως και το λογισμικό δεν είναι προϊόν βασικής ανάγκης. Σου λέει ο άλλος, τρέχουμε να πληρώνουμε νοίκια, φόρους, φαί, ρουχισμό, γιατρούς, δάνεια, κλπ. θα δείνουμε και 50 ευρώ για ένα παιχνίδι, που ναι μεν θέλουμε να παίξουμε αλλά δεν είναι και βασικό είδος για τη διαβίωση μας; Εδώ καλά καλά δεν τα βγάζουμε πέρα, και αφού μας δίνεται και η δυνατότητα με ένα κλικ να το αντιγράψουμε, τι θα κερδίσουμε αν το αγοράσουμε; Εδώ βέβαια παίζει και το θέμα πως το λογισμικό φαντάζει κάτι το εικονικό, δεν έχει υπόσταση. Νοιώθεις ότι πληρώνεις για αέρα αν μπορεί να αντιγραφεί κάλιστα και να πληρώσεις μόνο κάτι λίγα για το CD (ή τη σύνδεση στο internet).

    Και πάλι δεν δικαιολογώ την πειρατεία. Απλώς παραθέτω τους λόγους που πιστεύω ότι σχετίζονται (κυρίως το 2 και το 3, ο πρώτος είναι προσωπικός)

  32. Αυγούστου 17, 2009 στο 1:28 μμ

    [quote]άζω κάποιο συγκεκριμένο από περιέργια για την τεχνολογία του (π.χ. Crysis) το βλέπω λίγο και μετά το σβήνω[/quote]

    Αυτοδιορθώνομαι και αναρρωτιέμαι. Και γιατί να μην κατεβάσω το demo τότε; Μάλλον παίζει το θέμα της συλλογής. (Πραγματικά έχω να τρέξω demo παιχνιδιού εδώ και 5 χρόνια νομίζω)

    Τέλος πάντων. Μεγάλο θέμα..

  33. 33 Γιώργος
    Αυγούστου 26, 2009 στο 1:23 μμ

    Οι λόγοι που προτιμώ να κατεβάζω games απο torrent sites απο το να τα αγοράζω είναι 3:
    1) Ταχύτητα. Κάποιος είπε παραπάνω «…Με τις συνδέσεις δε που κυκλοφορούν μάλιστα, μέχρι να παραγγείλεις τρία σουβλάκια, έχει κατέβει το παιχνίδι…»
    2)»Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη». Μου αρέσουν τα games και δε θέλω να έχω μόνο μία επιλογή. Άρα θα πρέπει να αγοράσω πάνω απο ένα για να ικανοποιήσω την «λαιμαργία» μου. Τα χρήματα δε τα έχω. Αν και βέβαια αμα ψάξει κανείς βρίσκει καλές ευκαιρίες σε ΠΑΛΙΑ ομως παιχνίδια.
    3) Η έλλειψη σεβασμού προς τον καταναλωτή απο τις εταιρίες. Είναι απαράδεκτο μία εταιρία να κυκλοφορεί ένα παιχνίδι μισοτελειωμένο και γεμάτο bugs «πιεζόμενη από τις ημερομηνίες» και να κλείνει τις τρύπες με patches. Υπήρξαν πολυαναμενόμενα παιχνίδια, που για να είναι απλά «playable» έπρεπε να τους περάσεις 1-2 patches απο πάνω. Παραδείγματα πάρα πολλά. GTA4, Age of Conan κ.α. Ειδικότερα με το GTA4, είχα δώσει 50€ για να το πάρω και εκλαιγα τα λεφτά μου.
    Κάθε μήνα βγαίνουν πολλά παιχνίδια, τα περισσότερα άθλια. Διαβάστε ένα σχετικό περιοδικό ή site για του λόγου το αληθές. Τα καλά όμως, σημειώνουν καλές πωλήσεις όπως το Sins of a Solar Empire, το Galactic Civilizations ή ακόμα και το World of Goo. Και για τέτοια παιχνίδια που με σέβονται ως πελάτη, θα τους σεβαστώ και εγώ, θα αγοράσω το παιχνίδι, ακόμα και αν στερηθώ κάτι άλλο (σε λογικά πλαίσια πάντα), σαν ψήφο υποστήριξης προς την ομάδα που το έφτιαξε.

  34. Οκτωβρίου 26, 2010 στο 8:59 πμ

    Έχω σταματήσει εδώ και πολύ καιρό να παίζω πειρατικά παιχνίδια, και πλέον εγκαθιστώ στον Η/Υ μου μόνο αυθεντικά. Όταν όμως το είπα σε ένα φίλο μου, εκείνος μου απάντησε «Καλά χαζός είσαι; Γιατί να πληρώνεις για κάτι ενώ μπορείς να το βρεις τσάμπα;»

    Βέβαια ως Έλληνες έχουμε την παρανομία στο αίμα μας κατά κάποιον τρόπο. Μεγάλο ρόλο σε αυτό έπαιξε που για 400 χρόνια ήμασταν παράνομοι αντάρτες, αλλά εδώ αρχίζουμε και βγαίνουμε εκτός θέματος…


Comments are currently closed.

Το blog αυτό έχει ως σκοπό να ρίξει μια ψύχραιμη και κριτική ματιά στο κόσμο των videogames. Χωρίς πάθη, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς άγνοια. Τα videogames έχουν να μας δώσουν πολλά, και αξίζει να ασχοληθούμε με αυτά.

Game-based Learning στην Ελλάδα
Επισκεφτείτε το group
Bookmark and Share
Ιανουαρίου 2009
Δ T Τ T Π S S
« Δεκ.   Mar »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: