14
Οκτ.
08

Ησυχία, το παιδί κοιμάται!

Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια τεράστια προσπάθεια εκ μέρους της βιομηχανίας ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών για την διεύρυνση του κοινού της και την προσέγγιση ολοένα και μεγαλύτερου πληθυσμού (το λεγόμενο massmarket). Απόρροια της προσπάθειας αυτής είναι το Nintendo Wii, τα πάμπολλα περιστασιακά παιχνίδια (casual games) που έχουν κατακλύσει την αγορά (στο Internet) και μια γενικότερη τάση να γίνονται τα παιχνίδια ευκολότερα, ή αυτόματα προσαρμοζόμενης δυσκολίας.

Το διευρυμένο αυτό κοινό αποτελείται κυρίως από ενήλικες, γυναίκες και άνδρες, που από την μία έχουν τα χρήματα να αγοράσουν τα βιντεοπαιχνίδια, από την άλλη δεν έχουν πολύ χρόνο στην διάθεση τους για να τα παίξουν (σε αντίθεση με το μικρότερο σε ηλικία, «φανατικό», κοινό των βιντεοπαιχνιδιών που έχει πολύ χρόνο αλλά λίγα χρήματα για αυτά).

Παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες όμως οι εταιρίες συνεχίζουν να κάνουν χτυπητά λάθη στην προσέγγιση του ενήλικου κοινού.

Έλλειψη χρόνου δεν σημαίνει απαραίτητα επιθυμία για «χαζά» και εύκολα παιχνίδια. Σαν ενήλικας παίκτης δεν έχω ανάγκη αυτόματης προσαρμογής της δυσκολίας, έχω ανάγκη από άλλες διευκολύνσεις. Όπως το να υπάρχει η επιλογή να εμφανίζονται οι διάλογοι με υπότιτλους ώστε να καταλαβαίνω τι γίνεται στο παιχνίδι όταν έχω την φωνή χαμηλωμένη επειδή στο δίπλα δωμάτιο κοιμάται η μικρή (κάτι που δεν υπάρχει σε παιχνίδια υπερ-παραγωγές όπως το Halo3!). Επειδή ανά πάσα στιγμή υπάρχει η πιθανότητα να πρέπει να κλείσω το παιχνίδι και να ασχοληθώ με κάτι άλλο, θέλω την δυνατότητα να μπορώ να αποθηκεύσω, κατά την έξοδο, την τρέχουσα θέση μου (οποιαδήποτε χρονική στιγμή) ώστε να μην αρχίζω την πίστα πάλι από την αρχή. Και επειδή έχω στην διάθεση μου λίγες ώρες την εβδομάδα για παίξιμο, θέλω σχετικά μικρά παιχνίδια που να μην απαιτούν πάνω από 10 ώρες για να τα ολοκληρώσω. Ή σε εκ των πραγμάτων μεγάλα παιχνίδια όπως τα παιχνίδια ρόλων (Role Playing Games) να έχω την δυνατότητα να παίξω την βασική ιστορία σε λιγότερες από τις 30+ ώρες που τυπικά απαιτούν για να ολοκληρωθούν.

Δεν αναφέρομαι καν στην εισαγωγή πιο «ενήλικων» θεμάτων στα βιντεοπαιχνίδια όπως χαμός αγαπημένου προσώπου, προδοσία, θυσία αγαπημένων προσώπων και πραγμάτων, έκπτωση αξιών, και προσοδοκίες και όνειρα που δεν επαληθεύονται, που σπάνια βλέπουμε σε παιχνίδια. Μιλάω για απλές, τεχνικές αλλαγές που δεν έχουν ουσιαστικό αντίκτυπο στην ανάπτυξη του παιχνιδιού αλλά κάνουν μεγάλη διαφορά σε ένα ενήλικα παίκτη.

Το να κάνεις τα παιχνίδια απλούστερα και ευκολότερα είναι λάθος σαν αποκλειστική και γενική λύση για τη προσέγγιση ενήλικου κοινού. Ένα μεγάλο μέρος του ενήλικου κοινού αυτού έχει μεγαλώσει παίζοντας βιντεοπαιχνίδια και κατανοεί καλά το μέσο. Απλώς οι προτεραιότητες τους αλλάζουν μεγαλώνοντας καθώς και ο διαθέσιμος χρόνος.



Το blog αυτό έχει ως σκοπό να ρίξει μια ψύχραιμη και κριτική ματιά στο κόσμο των videogames. Χωρίς πάθη, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς άγνοια. Τα videogames έχουν να μας δώσουν πολλά, και αξίζει να ασχοληθούμε με αυτά.

Game-based Learning στην Ελλάδα
Επισκεφτείτε το group
Bookmark and Share
Οκτωβρίου 2008
Δ T Τ T Π S S
« Σεπτ.   Νοέ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: