Βγείτε από την ντουλάπα

Παραδεχτείτε το! Σας αρέσει να παίζετε ηλεκτρονικά παιχνίδια! Όλο και κάποια πασιέντζα έχετε παίξει, όλο και κάποιο ναρκαλιευτή. Όλο και κάποιο Flash παιχνιδάκι έχετε κατεβάσει από το Internet. Οι πιο τολμηροί από εσάς θα έχουν σπαταλήσει αρκετές ώρες σε κάποιο strategy ή simulation (όπως Starcraft, The Sims, World of Warcraft) μετά το γραφείο (ή και στο γραφείο!). Και αρκετοί θα παίζετε κανένα παιχνιδάκι στο Playstation ή στο Xbox που πήρατε δήθεν για τον μικρό, αλλά που ο μικρός το είδε μόνο στα γενέθλια του!

Σε πολλούς ενήλικες αρέσει να παίζουν παιχνίδια σε υπολογιστή/κονσόλα, να αφήνουν για λίγο την στραβή πραγματικότητα και να ξεφεύγουν σε ένα κόσμο φανταστικό, ένα κόσμο στο οποίο μπορούν να θέσουν εκείνοι τους κανόνες και όχι η χαοτική καθημερινότητα. Όμως λίγοι το παραδέχονται, και ακόμα λιγότεροι θα το αναφέρουν σε μια συζήτηση για τυχόν ασχολίες, ενδιαφέροντα, χόμπι.

Το φαινόμενο αυτό το παρατηρώ έντονα όταν πάνω στην συζήτηση αναφέρω ότι έχω εργαστεί στην βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών στο παρελθόν και ασχολούμαι τώρα με τα παιχνίδια ερευνητικά/ακαδημαϊκά και επιπλέον σαν παίκτης. Τότε πολλοί σπεύδουν με καμάρι να μου ανακοινωνόσουν ότι και αυτοί παίζουν (στον υπολογιστή τους κυρίως) το τάδε παιχνίδι ή ότι τους αρέσει το τάδε παιχνίδι.

Γιατί όμως είναι τόσο πρόθυμοι να μοιραστούν το χόμπι τους μαζί μου; Μήπως επειδή ασχολούμαι και εγώ με τα παιχνίδια οπότε έχουμε κοινό σημείο αναφοράς; Μήπως γιατί ξέρουν ότι δεν πρόκειται να τους δω υποτιμητικά (ο γνωστός «τα βιντεοπαιχνίδια είναι για παιδιά» μύθος);

Είναι ταμπού να είσαι ενήλικας και να παραδέχεσαι ότι παίζεις ηλεκτρονικά παιχνίδια στην Ελλάδα ακόμα και σήμερα. Σήμερα που η βιομηχανία παιχνιδιών έχει ξεπεράσει σε αξία την βιομηχανία του κινηματογράφου, που ο μέσος όρος ηλικίας παίκτη είναι τα 33 χρόνια (στις ΗΠΑ) και 25+ στην Αγγλία. Σήμερα που υπάρχει αρκετά μεγάλη θεματολογία στα παιχνίδια για όλα τα γούστα, που μπορείς να παίξεις παιχνίδια παντού, στο κινητό, στον υπολογιστή, στην κονσόλα μέχρι και στο iPod σου.

Ένας στους έξι Ευρωπαίους 16-39 ετών, μας αποκαλύπτει η έρευνα του Interactive Software Federation of Europe (ISFE), παίζει συστηματικά πάνω από 14 ώρες την εβδομάδα (δυστυχώς η έρευνα δεν περιλαμβάνει την Ελλάδα). Η ενασχόληση αυτή είναι μέρος ενός πακέτου ψυχαγωγίας που επιπλέον περιλαμβάνει κινηματογράφο, συνεύρεση με φίλους, βιβλία, γυμναστήριο κλπ. Ο Ευρωπαίος αυτό απέχει πολύ από το προφίλ του αντικοινωνικού ατόμου με μειωμένο εύρος ενδιαφερόντων που αντιπροσωπεύει λανθασμένα ένα παίκτη βιντεοπαιχνιδιών.

Στην σκληροτράχηλη, και σε όλα ανώριμη, Ελλάδα, δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι το να παίζεις παιχνίδια σε υπολογιστή είναι μια αποδεκτή και ώριμη μορφή ψυχαγωγίας για ενήλικες και πολλοί αναγκάζονται να το κρατούν κρυφό υπό το φόβο μιας υποτιμητικής ματιάς.

Αν όμως αποδεχτούμε τα βιντεοπαιχνίδια σαν μορφή ψυχαγωγίας για όλους, τα βγάλουμε από τα σκοτάδια της άγνοιας και τις ημιμάθειας τότε όχι μόνο θα μπορέσουν να αποτελέσουν θέμα συζήτησης στις παρέες αλλά θα αποτελέσουν και μια σανίδα στην γέφυρα του χάσματος που μας χωρίζει από τις νεότερες γενιές.

Ας ξεκινήσουμε την επανάσταση φωνάζοντας όλοι μαζί: Ναι, παίζω παιχνίδια και μου αρέσει!