Πολλές φορές ακούω από φοιτητές μου και από άλλα άτομα ότι σκοπεύουν να ασχοληθούν με την ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών όταν αποφοιτήσουν. Η πρώτη ερώτηση που τους κάνω είναι πόσα παιχνίδια έχουν φτιάξει μόνοι τους ή με φίλους τους. Η απάντηση που παίρνω στο 99.99% των περιπτώσεων είναι μηδέν. Τίποτα. Κανένα. Τα άτομα αυτά προφανώς παρασύρονται από την αγάπη τους για τα βιντεοπαιχνίδια και επιθυμούν να κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα, χωρίς όμως να το θέλουν πραγματικά. Δεν έχουν επίγνωση τι είναι η ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών και τι απαιτήσεις έχει. Και δυστυχώς με τον τρόπο αυτό έχουν ελάχιστες πιθανότητες να κάνουν το όνειρο του πραγματικότητα.
Φανταστείτε κάποιον που ονειρεύεται να γίνει σκηνοθέτης χωρίς να έχει γυρίσει ούτε μια ταινία με την βιντεοκάμερα χειρός των γονιών του. Φανταστείτε κάποιον που περιμένει να γίνει ζωγράφος όταν αποφοιτήσει από τη Σχολή Καλών Τεχνών. Η ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών ελάχιστη σχέση έχει με οποιοδήποτε τεχνική ειδίκευση μπορεί να σου προσφέρει μια σχολή Πληροφορικής ή Καλλιτεχνική σχολή. Είναι μια τέχνη την οποία πρέπει να εξερευνήσει μόνος του κάποιος, σχεδιάζοντας και δημιουργώντας απλά, πρωτόγονα παιχνίδια. Να γνωρίσει την αλληλεπίδραση του χρήστη με το παιχνίδι, τη λεπτή ισορροπία μεταξύ δυσκολίας και ικανοτήτων παίκτη που πρέπει να διατηρεί, το ρόλο του ήχου και της εικόνας, τεχνικές αναπαράστασης των αντικειμένων του παιχνιδιού. Ναι, το Πανεπιστήμιο μπορεί να σου μάθει τεχνικές προγραμματισμού και δομές δεδομένων που θα χρειαστείς πιθανώς για να αναπτύξεις ένα παιχνίδι. Ναι, μια καλλιτεχνική σχολή θα σου μάθει τη σημασία του κάθε χρώματος και της φόρμας των αντικειμένων. Ίσως γνωρίσει ο φοιτητής και τη θεωρία ροής του Mihaly Csikszentmihalyi η οποία εξηγεί γιατί οι προκλήσεις ενός παιχνιδιού δεν πρέπει να είναι πιο δύσκολες ή πιο εύκολες από όσο μπορεί να ανταπεξέλθει ο χρήστης γιατί διαφορετικά θα το παρατήσει το παιχνίδι. Αλλά όλα αυτά δεν μπορείς να τα κατανοήσεις στο κενό, σε καθαρά ακαδημαϊκό επίπεδο αν δεν έχεις ένα υπόβαθρο στην ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών. Και αυτό μπορεί να το αποκτήσει κανείς μόνος του, με προσωπική ενασχόληση.
Υπάρχει και ένας άλλος λόγος που επιβάλλει την ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών στον ελεύθερο χρόνο του καθενός που ενδιαφέρεται να απασχοληθεί στην βιομηχανία ανάπτυξης αργότερα. Οι εταιρίες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών θα κοιτάξουν μεν το βιογραφικό και τις τεχνικές ικανότητες του υποψηφίου αλλά θα εστιάσουν στο portfolio παιχνιδιών ή περιεχομένου παιχνιδιών που έχει αναπτύξει. Αν δεν υπάρχει ένα τέτοιο portfolio δύσκολα θα λάβουν υπόψη την αίτηση του υποψήφιου. Και γιατί να το κάνουν άλλωστε; Άτομα με καλές γνώσεις προγραμματισμού υπάρχουν χιλιάδες (εκατομμύρια αν υπολογίσεις Ινδούς και Κινέζους). Άτομα που να γνωρίζουν τριδιάστατη μοντελοποίηση ή σχέδιο επίσης. Ο ανταγωνισμός στο τομέα αυτό είναι μεγάλος και οι τεχνικές γνώσεις δεν φτάνουν για να διακριθείς. Αυτό που ζητούν οι εργοδότες είναι το «κάτι παραπάνω» που μπορεί να δώσει ο υποψήφιος στην εταιρία. Και αυτό το «κάτι» είναι η αποδεδειγμένη αγάπη και κατανόηση του μέσου των βιντεοπαιχνιδιών, η οποία αποδεικνύεται μόνο μέσω της προσωπικής ενασχόλησης του υποψηφίου με τη δημιουργία βιντεοπαιχνιδιών.
Και για να δώσω και ένα πρακτικό παράδειγμα, αξίζει να διαβάσετε το άρθρο του Game Career Guide (το οποίο πρέπει όλοι όσοι ενδιαφέρονται να ασχοληθούν επαγγελματικά με την ανάπτυξη να παρακολουθούν), σχετικά με το τι ζητά η Square Enix από το υποψήφιο. Παραθέτω ένα απόσπασμα:
«On the other hand, every candidate should have a game they’ve worked on. This can be for school, or something they did on the side. There is nothing better than a good game to see what the candidate can do. Many students, however, are often part of projects involving five, 10, or even 30 students. We find any project above five or six students to be not very useful for us. With that many people, we have a hard time discerning what contributions the candidate made to that game. We prefer to see games made by one to three students, where each member had to shoulder huge parts of the game.» Διαβάστε το υπόλοιπο…
Οι περισσότεροι που σπουδάζουν κινηματογράφο χωρίς να έχουν γυρίσει ποτέ ταινίες από μόνοι τους γίνονται συνήθως κριτικοί. Χωρίς προσωπική ενασχόληση με την δημιουργία των βιντεοπαιχνιδιών δύσκολα θα γίνει κάποιος κάτι περισσότερο από παίκτης (ή και κριτικός), όσο και αν αγαπά τα βιντεοπαιχνίδια.
Δημοσιεύθηκε από Κώστας Αναγνώστου
Δημοσιεύθηκε από Κώστας Αναγνώστου
Δημοσιεύθηκε από Κώστας Αναγνώστου 